Ze zingt, musiceert, recenseert en schrijft. Bovenal verwondert ze zich over de natuur. Amalia Baracs (1945) deelt die verwondering vooral met kleuters. „Die zijn verrukt van een vlinder."
Boem, daar viel ze. Met haar mondje op een metalen tafel. Fleur huilde even. Haar tandjes zaten onder het bloed en leken iets los te zitten. Maar goed kon ik het niet zien....
