„Dag dokter"

Voorzichtig pak ik de klink beet en doe ik de deur open. Bij de balie is het stil; geen doktersassistente. Ik schraap mijn keel en zeg zelfverzekerder dan ik me voel: „Goedemorgen!" Het blijft daarna echter stil. Zal ik dan toch op het belletje drukken dat daar staat? Of is dat alleen voor patiënten bedoeld? Ik kijk even om me heen.
Gelukkig duurt het twijfelen niet lang, want al snel zwaait de deur open en daar is de huisarts. Deze keer bezoek ik een huisarts niet als patiënt, maar als dokter in opleiding. Ik stel me voor en we lopen naar de spreekkamer.
De huisarts geeft wat uitleg en dan komt al snel de eerste patiënte binnen. Eerst geeft de wat oudere dame de huisarts een hand en daarna mij. Netjes stel ik me voor: „Jacomien, co-assistent."
„Hmm", mompelt mevrouw, „de assistente zit erbij." De huisarts en ik glimlachen en laten het er maar bij. Maar bij de volgende patiënten zegt hij standaard: „Er zit vandaag een jonge dokter bij", om misverstanden te voorkomen.
De volgende patiënt neemt op deze manier afscheid: met een hand en met een „Dag dokter" en „Dag juffrouw" gaat hij weg.
De patiënt die daarna binnenkomt, heeft heel wat te vertellen. Als ze weggaat, is ze opgelucht dat ze even haar verhaal heeft kunnen doen. Ze geeft een hand, zegt: „Dag dokter, dag mevrouw" en weg is ze. Dat klinkt al een stuk beter dan juffrouw. Maar nog liever had ik gehoord: „Dag dokters." Maar ja, dat ben ik natuurlijk ook nog niet. Ik moet nog even geduld hebben.