Bram heeft mijn familie ontmoet, ik de zijne. Ik heb kennisgemaakt met Tim maar nu ligt er nog een zware klus: een bezoekje brengen aan de moeder en de twee zussen van Marloes, de eerste vrouw van Bram.
Op een warme zaterdagmiddag fietsen Bram en ik naar het huis van Marloes' moeder, waar ook haar zussen zullen zijn. Tim zit bij mij achterop. Met zijn argeloze gebabbel zorgt hij ervoor dat ik even afgeleid word van die akelige knoop in mijn maag.
De familie van Marloes begroet me hartelijk. Ik zet mijn tuinstoel zo dicht mogelijk naast die van Bram, want ik heb zijn steun nu even heel hard nodig. Tim zit algauw bij een van zijn tantes op schoot en het gesprek kabbelt voort. De nodige beleefdheidsvragen worden uitgewisseld en Tim zorgt voor consternatie door een koffiekopje van de tuintafel te maaien. Als hij mij 'mama' noemt, krimp ik even in elkaar. Dit moet toch heel pijnlijk zijn voor de familie van de echte mama van Tim?
Na de koetjes en kalfjes wordt de koe dan toch bij de horens gevat. „We zijn heel blij dat Bram weer een relatie heeft en dat Tim de moeder krijgt die hij zo nodig heeft", zegt Hanneke, de oudste zus. Ik knik haar dankbaar toe. „Ik ben blij dat je dat zegt", zeg ik, „want ik kan me voorstellen dat mijn aanwezigheid ook pijnlijk en verdrietig voor jullie is."
In de stilte die volgt, worden er tranen vergoten en zakdoeken tevoorschijn gehaald. Bram zoekt mijn hand en geeft er een bemoedigend kneepje in. Tim verdrijft uiteindelijk de spanning door te roepen wanneer hij nu eindelijk chips krijgt.
Ik blijf met een dubbel gevoel zitten. Ik hou van Bram en ben blij met onze liefde voor elkaar. Maar om daarvan te kunnen genieten, moest er eerst een jonge moeder, met nog een heel leven voor zich, sterven.