Zondag bij de kinderen

„Hoe gaat het met de kinderen?" Het is een vraag die je als bezoeker bij ouderen vaak stelt. Ook bij deze mensen. „Een goede vraag", zeiden ze, „want we zitten met een moeilijkheid."

Hun dochter in X wil graag zien dat ze het weekend van haar verjaardag  komen. Haar verjaardag viert ze op zaterdag maar ze heeft gevraagd of haar ouders op zondag willen blijven. Dan is ze echt jarig. Maar nu de moeilijkheid. „We zijn enkele jaren geleden wel eens de zondag over geweest, maar dat beviel ons niet."
„Zijn ze niet kerkelijk?" vroeg ik.
„Ja, dat wel, maar anders dan wij. Het gaat ons daar allemaal te gemakkelijk.
Maar mijn vrouw aarzelt nu toch. Zij zegt: 'Laten we het toch maar doen om de kinderen en dan nemen we de kerkgang maar voor lief.' Zij is ook bang dat we onze dochter met haar gezin van ons verwijderen. Maar ik zeg: 'Wie zoon of dochter lief heeft boven Mij is Mijns niet waardig.'"

Onze broeder dacht met deze tekst een sterk argument te hebben. Toch was ik het meer met zijn vrouw eens. Begrijp me goed. Ik zeg niet dat ik het meer met zijn vrouw eens was dan met Christus. Maar wel dat we met het aanhalen van een tekst nog niet het gelijk aan onze kant hebben.
Beide ouders hielden van hun dochter en het gezin. Dat was fijn om te merken.

Toch heb ik in mijn ambtelijke leven wel eens gezien dat gezinnen losweekten van de gemeente. Gezinnen waar eerder de ouders wel eens op bezoek kwamen en de diensten meemaakten, maar later niet meer. Soms omdat zij hun plaats in de eigen gemeente niet leeg wilden laten, soms om andere redenen. Soms hadden ze commentaar op de dienst, soms was de gemeente wel goed maar vonden ze het gezin van hun kinderen wat te modern, enzovoort. Ik vond dat jammer.

Het is goed dat ouders ook wat hun kerkelijk leven betreft meeleven met hun kinderen. Soms kan het inderdaad een offer zijn om een anders ingerichte eredienst bij te wonen, hetzij conservatief, hetzij progressief. Door er te zijn, leef je mee met de kinderen. Je wordt ook in die gemeente gezien, als ouders van hun gemeenteleden.
Dat werkt heilzaam voor de kinderen. U kunt in alle liefde met elkaar over het gehoorde naspreken. Begin niet allereerst met kritiek te spuien, want dan hebt u uw kruit al verschoten. De Schrift zegt dat we de waarheid in liefde moeten betrachten.
Probeer ook uw standpunt niet zo te verabsoluteren alsof er geen variaties zijn in het geestelijke en kerkelijke leven. Weet te nuanceren, maar ook te radicaliseren als het op de wezenlijke punten aankomt. Dan denken we aan zonde en genade, geloof en bekering, Jezus 'alleen' als de weg tot de Vader. En laat ook het werk van de Heilige Geest gehoord worden.
Maar vooral: wees er gewoon. Laat merken dat u het fijn vindt dat u bij hen mag zijn en samen naar de kerk kunt. Een goede relatie met elkaar is ook goed voor het huwelijk van uw kinderen. Soms zijn er spanningen, die door een fijne zondag met elkaar ontspannen worden. Niet isoleren, maar communiceren.

Onze broeder had nog één tegenwerping: „Ik ben ook bang dat ze niet altijd twee keer naar de kerk gaan."
Dat mag ook geen verhindering zijn om er niet te komen. Het gebeurt dat kinderen door de visite van de ouders ook twee keer meegaan en soms ook op de zondagen daarna.