Solo zingen

Tim zit sinds kort op het kinderkoor. Vanavond heeft hij een concert in de kerk en hij mag solo zingen! „Ik mag solo zingen, mam!" zei hij een paar weken geleden enthousiast, toen hij van de repetitie thuiskwam. „Maarre... wat is dat eigenlijk, solo zingen?" Inmiddels weet hij het.
De kerk stroomt langzaam vol en Bram en ik hebben een plekje gevonden in een van de eerste banken. De kinderen stellen zich op het podium op en er wordt druk gezwaaid naar vaders en moeders. Ook Tim zwaait bijna zijn arm uit zijn kom naar ons en naar opa en oma.
Als hij aan de beurt is, stapt hij dapper naar voren en gaat hij achter de microfoon staan. Zijn zuivere stemmetje vult de kerk en ik heb het kippenvel op mijn armen staan. Dit is een van de weinige momenten dat ik alleen maar pure liefde voor Tim voel. Geen schuldgevoel, geen spanning, geen irritaties, alleen maar liefde. En de gedachte: ik wil goed voor je zijn, ik wil echt goed voor je zorgen.
Was het altijd maar zo eenvoudig. Zo vaak voel ik me tekortschieten als stiefmoeder en ben ik bang dat ik niet genoeg van Tim hou. Zo vaak voel ik me schuldig als Tim me irriteert met zijn aandacht vragen, zijn claimgedrag, zijn eindeloze gepraat. En dat maakt het zo ingewikkeld om alleen nog maar het jochie Tim te zien, dat hunkert naar aandacht en moederliefde. Maar vanavond is die liefde er, volop! Ik geniet van het moment.
Na afloop komt Tim naar ons toe. „Mam, heb ik mooi gezongen?" Bram en ik hebben afgesproken dat Bram wat vaker zal reageren op Tim, ook al spreekt Tim alleen mij aan. Op die manier hopen we ervoor te zorgen dat hij iets minder op mij georiënteerd raakt en dat Bram ook wat meer in beeld komt. Bram legt zijn hand op Tims hoofd: „Het was prachtig!" Tim straalt.