Maar het gekke is: zodra hij weg is, gebeurt er iets. Een soort oerkracht die naar boven komt. Een aan-modus die niet meer uitgaat. Je staat continu scherp. Zelfs in de nacht. In die week heb ik de hele achtertuin aangepakt, inclusief de steeg. Planten gesnoeid, opgeruimd, alles weer netjes. De bovenverdieping grondig schoongemaakt. Samen met mijn schoonmoeder heb ik een schoenenkast in elkaar gezet. :::author_streamer 1::: Ondertussen kocht ik ook nog een complete voorjaarsgarderobe voor de kinderen. En dat naast het 24/7 zorgen voor de kinderen, lesgeven én een concert in het weekend. Ik dacht al wel: dit is een soort overlevingsmodus, een energieniveau waar je niet wekenlang mee door kan gaan. Maar ik vond het grappig om te merken hoe dit werkt. En dan komt hij weer thuis. En eerlijk? Dan vind ik het heerlijk om weer een stapje terug te doen. Samen bepalen wat we eten. Niet alles alleen hoeven beslissen. Johan brengt gezelligheid in huis. En ook een beetje chaos. Maar zonder dat zou het leven misschien ook wel erg eentonig worden.