Antje rijdt in een grote, felgekleurde Crafter

Er was namelijk genoeg op te noemen wat niet matchte met deze mevrouw. Op een grote nummer één stond wel: auto’s. Ja, jullie lezen het goed, auto’s. Antje en auto’s, daar kan een boek aan gewijd worden. Heel erg fijn dat die dingen bestaan en je in rap tempo van A naar B brengen, maar daar is wat haar betreft wel alles mee gezegd. Dat heren zich helemaal kunnen vergapen aan allerlei soorten auto’s, nee, dat snapt ze niet. Ach, natuurlijk ziet ze wel dat het ene karretje qua aanschafwaarde echt wel een nulletje meer heeft dan een ander, maar daarmee houdt het wel op. Dat zij jaren in oude barrels reed, deerde haar niet. Integendeel, ze vond het fantastisch. Want er zeurde nooit iemand dat ze nodig met de auto door de wasstraat moest of dat de binnenkant, waar je een hele maaltijd uit kon eten, nodig uitgemest moest worden. Helaas is dat sinds ze een nieuwe auto heeft allemaal veranderd. „Schandalig dat die auto er zo bij staat!” „Je bent dat ding echt niet waard!” Dit zijn zinnen die ze dagelijks om de oren krijgt. En ze hebben gelijk ook, en daarom had ze al vrij snel na aanschaf besloten nooit meer een spiksplinternieuwe auto te kopen. Maar goed, dat ding is er nu eenmaal en er wordt van haar verwacht dat ze hier keurig mee omgaat. En ze doet heus haar best, maar als je al jaren gewend bent dat het niet uitmaakt dat je velg een keer botst met een stoeprand, is het best lastig dat je nu ineens moet proberen om elke stoeprand te ontwijken. Echter, met een bruiloft in het vooruitzicht, begonnen de heren het zat te worden. Antje moest daar straks met een keurig glimmende auto zonder deuken en krassen verschijnen. Ook de binnenkant moest een flinke poetsbeurt krijgen, want met mooie bruiloftskleren aan wilden ze niet het risico lopen dat er een vlek zou ontstaan, omdat er nog een mayonaisebakje van de Mac Donalds op de achterbank lag. En zo gebeurde het dat de oudste zoon zijn moeder op sleeptouw nam en haar met auto en al afleverde bij een garage waar het allemaal moest geschieden. Maar die lieve zoon vergat dat er een leenauto geregeld had moeten worden en zo kwam het dat zoonlief haar de sleutels van een reservebus van de zaak in handen duwde, waar zijn moeder gerust een weekje mee rond kon toeren. :::author_streamer 1::: En zo tufte Antje rond in een grote, felgekleurde Crafter, waar ze na een paar dagen aardig aan gewend begon te raken. Die bus was een afdanker, dus er klaagde niemand dat ze niet door de wasstraat ging of dat de binnenkant niet schoongemaakt werd, perfect dus. En terwijl ze voor de zoveelste keer die week de straat uitreed en haar jongste zoon haar dit keer vergezelde, vertelde ze hem dat die bus haar eigenlijk wel goed beviel. „En weet je wat ik ook zo fijn vind? Dat de mensen sinds ik in deze bus rijd zo vriendelijk naar me lachen! De wereld is een stuk aardiger geworden!” De jongste telg keek haar bespottelijk aan en zei: „Ze lachen niet naar je, ze lachen óm je! Weet je wel hoe raar dit eruitziet, zo’n grote bus met zo’n klein mevrouwtje!” Au, de roze wolk waar Antje op was gaan zitten, smeet haar met een harde klap weer op de grond en ze kon ineens niet meer wachten tot de garage haar zou bellen dat haar eigen karretje weer klaar zou staan, zodat iedereen haar weer respectvol toe zou knikken als ze langsreed…

Antje rijdt in een grote, felgekleurde Crafter

Wat vond je van dit artikel?

Meer over

Impressie van Terdege
op Instagram

Thema's

Meer Terdege

Over Terdege

Service & contact

Volg ons

Antje rijdt in een grote, felgekleurde Crafter

Wat vond je van dit artikel?

Ontvang onze nieuwsbrief

Meer over

Impressie van Terdege op Instagram

Thema's

Meer Terdege

Over Terdege

Service & contact

Volg ons

Impressie van Terdege
op Instagram