Babyboom op afdeling verloskunde in Dirksland

Emma Kardux (26) tilt haar dochtertje Mabel uit de kinderwagen. Het kindje, haar eerste, is acht weken oud. Collega’s Marlies van der Wielen (43) en Klasine van Zielst (37) buigen zich verliefd over het meisje heen. Als dank krijgen ze een lachje van haar. Emma knuffelt haar zachtjes. Tegen Klasine, die hoogzwanger is van de vierde: „Weet jij of het een jongen of meisje wordt? Nee? Heb je ook nog geen namen bedacht? Ik weet nog dat je ooit tegen me zei dat je een heel lijstje met namen had klaarliggen voor als je weer zwanger zou worden.” De dames zijn alle drie werkzaam bij Verloskundig centrum CuraVita van Het Van Weel-Bethesda Ziekenhuis in Dirksland. Klasine als klinisch verloskundige, Emma en Marlies als obstetrieverpleegkundigen. Marlies moet alweer bijna aan de slag. Haar baby, Willem, is inmiddels al ruim vier maanden oud. Hij is het negende kindje voor Marlies en haar man. „Deze keer geef ik flesvoeding in plaats van borstvoeding”, vertelt ze haar collega’s. „Dat is een heerlijkheid.” De drie horen op hun werk bij de elf dames (binnen een team van zo’n vijftig vrouwen) die het afgelopen jaar aankondigden in verwachting te zijn. Klasine: „Er is op onze afdeling een lijst opgehangen met de namen van de zwangere collega’s. Met roze of blauw is aangegeven of er een jongetje of een meisje verwacht wordt – als dat bekend is. Collega’s kunnen de naam van de baby raden en erachter schrijven.” Emma tegen Marlies: „Vond jij het moeilijk om een naam uit te zoeken?” Die: „We hadden nog een paar namen in gedachten. Maar sommige vielen af, omdat mijn man die niet mooi vond.” Emma, met een knipoog: „Toch jammer dat je bij het geven van namen rekening moet houden met die mannen.” Marlies, nuchter: „Ach, dat scheelt weer keuzestress. Anders blijf je zelf toch ook maar twijfelen.” Emma: „Ik had een lijst met wel zestig namen. De enige die mijn man daarvan leuk vond, was Mabel.” ### _Hoe uniek is de situatie op jullie afdeling, met elf zwangeren in negen maanden tijd?_ Klasine: „Best uniek.” Marlies, die al 23 jaar op de verloskundeafdeling in Dirksland werkt: „Ik heb ook niet eerder zo veel zwangere collega’s gehad.” Emma, die Mabel net een fles heeft gegeven, houdt haar een beetje omhoog en klopt zachtjes op haar rugje. Een boertje volgt. „Goed zo”, complimenteert de verpleegkundige haar dochter. :::photo_gallery 1::: ### _Zijn de gesprekken door al die zwangerschappen anders geworden?_ Klasine lacht. „Sowieso gaat het op de afdeling meestal over onze mannen, baby’s en bevallingen.” Emma: „Maar doordat er meerdere collega’s zwanger waren van hun eerste kindje, is de onderlinge band wel versterkt.” Marlies: „Ik was op controle geweest bij Klasine, maar we waren zo druk met praten over onze andere kinderen dat we ons er niet van bewust waren of we echt alle controles hadden gedaan. Dat bleek wel zo te zijn, maar alleen al die verwarring was grappig. We hadden in elk geval genoeg gespreksstof.” :::author_streamer 1::: Klasine: „We hebben het vaak over hoe ver we al zijn met de voorbereidingen voor de komst van het kindje. Daarin zie je verschil tussen collega’s die hun eerste krijgen en degenen die al meer kinderen hebben. Ik was nog vloeren aan het leggen met 37 weken. Een collega die op datzelfde moment nog veel minder ver was in de zwangerschap, had alles al klaar. En Emma wil alles mooi hebben. Zij heeft bijvoorbeeld een crème kinderwagen gekocht. Terwijl ik na drie kids liever een donkere wagen heb, want crème wordt veel te snel vies met al die kinderhandjes.” Marlies: „Wij waren ook in de laatste weken de kamer nog aan het opknappen. Ik was blij toen mijn verlof begon, want dan krijg je wat meer ruimte in je hoofd voor de voorbereidingen.” Emma, met een tikje ontzag: „Ik ben al zo druk met één kindje. Ik kan me niet voorstellen hoe jullie een baby combineren met een heel gezin.” ### _Vonden jullie het lastig om op je werk te vertellen dat jullie zwanger waren, als zoveelste in het team?_ Klasine: „Nee, onze teamleider is elke keer weer even blij voor een zwangere collega. De meesten zitten nu eenmaal in de vruchtbare leeftijd.” Emma: „En de roosteraar zei: „Het komt helemaal goed hoor, geen zorgen.” Klasine: „De vervanging tijdens onze afwezigheid is heel goed geregeld.” Marlies: „Al werd het op de afdeling op den duur wel grappig, als er weer iemand vertelde zwanger te zijn. En soms moest ik stiekem lachen als bevallende vrouwen naar mijn buik wezen en zeiden: „Jij moet nog.” Ik vertelde dan maar niet dat dit onze negende baby was. Of collega’s verrast waren dat ik in verwachting was van onze negende?” Ze haalt haar schouders op. „Daar heb ik niets over gehoord. Jullie?” Emma schudt haar hoofd. „Als het over Marlies gaat, is bijvoorbeeld als er iets speciaals gedaan moet worden. Op de afdeling zeggen we dan altijd: „Als iemand het kan, is Marlies het. Ze is een duizendpoot. Echt waar, ze gaat gerust om halfvijf uit bed om nog voor haar dagdienst de badkamer te poetsen en de broodtrommels van haar kinderen klaar te maken. Als we samen op de afdeling aankomen, ben ik net wakker en snak ik naar een bak koffie, maar zij heeft dan al een hele morgen achter de rug.” Marlies lacht even, een tikje in verlegenheid gebracht. ### _Hoe is het om zwanger te zijn als zwangerschappen en bevallingen begeleiden jullie werk is?_ Emma: „Ik denk dat we beter dan anderen de gevaren kennen van het bevallen. Daardoor was ik tijdens mijn zwangerschap soms bang dat er iets mis zou gaan. Als ik zie hoe onbezorgd sommige vriendinnen zwanger zijn, zonder te veel besef dat er van alles kan gebeuren, dan merk ik dat ik toch te veel gezien heb.” Klasine en Marlies knikken. Klasine: „Omdat je met zo’n grote groep collega’s tegelijk zwanger bent, hoop je ook dat het met iedereen goed gaat. Je bent echt met elkaar zwanger. We informeren na een bevalling ook altijd bij elkaar of er nog bijzonderheden waren.” :::author_streamer 2::: Marlies: „Ik was zelf ook elke keer weer blij als ons kindje goed en wel geboren was. Je weet nooit van tevoren hoe een bevalling loopt en er kan heel veel misgaan. Klasine: „Vrouwen doen daar soms best makkelijk over, maar bevallen is een hele klus, ook al gaat het nog zo vlot en weet je er heel veel over.” Marlies: „Moeders overlijden soms bij een bevalling, of de kindjes redden het niet.” Klasine: „Er is ook best vaak sprake van hevig bloedverlies. Wij kunnen heel veel doen als verloskundigen, de gynaecoloog ook, maar je hebt het nooit helemaal in de hand.” Nuancerend: „Het is wel zo dat wij alleen medische bevallingen doen, die allemaal als hoog risico aangemerkt zijn. Dat vertekent je beeld van bevallen.” ### _Jullie zijn alle drie in het ziekenhuis bevallen. Kozen jullie daarbij bewust voor Het Van Weel Bethesda, en dus voor jullie eigen afdeling?_ Klasine: „Ja, ik vind dat vooral voordelen hebben. Bij andere ziekenhuizen weet ik niet wat de protocollen zijn. Hier ken ik ze en weet ik hoe collega’s werken.” Marlies: „Het voelt in ons ziekenhuis eigen, gezellig.” Emma: „We hebben een leuk team. Ik had twee collega’s gevraagd erbij te komen als ik zou gaan bevallen, als ze tijd hadden. Dat wilden ze met liefde doen. Ik vind het heel bijzonder dat ze dat voor me overhebben.” ### _Is dat niet heel kwetsbaar, bevallen met collega’s om je bed?_ Klasine: „Je kunt juist jezelf zijn. Ik heb het idee dat ik in een ander ziekenhuis, waar ze op de papieren zien dat ik klinisch verloskundige ben, heel erg mijn best moet doen. Dan zou ik bijvoorbeeld een belemmering voelen om naar pijnstilling te vragen. Bij eigen collega’s durf ik meer mezelf te zijn.” Emma: „Ik heb ervaren dat collega’s je juist het vertrouwen geven dat je het kunt.” Marlies: „Al hoop je natuurlijk wel dat je je al bevallend een beetje gedraagt.” Klasine: „Bevallende vrouwen kunnen soms heel anders zijn. Angstig worden, bijvoorbeeld, of bozig. Of zich juist terugtrekken.” ### _Jullie gaan later dit jaar weer aan de slag. Kijken jullie daarnaar uit?_ Klasine: „Ik vond het wel een feestje om met verlof te mogen gaan. Onze jongste vraagt nu elke dag: „Ben je nu echt heel lang thuis? Hoef je niet te gaan werken?” Ik vind mijn werk echt superleuk, maar het is ook lekker om er even niet aan te hoeven denken. Als klinisch verloskundige weet ik nooit zeker hoe laat ik thuis ben en wat voor dag ik ga hebben. Vaak is mijn hoofd ’s avonds nog vol van mijn werk.” Marlies: „Als ik verlof heb, denk ik: heerlijk, nog even thuis. Maar als ik eenmaal weer aan het werk ben, vind ik dat ook weer leuk. Die hobbel moet je gewoon even over.” :::author_streamer 3::: Emma: „Het is een goed teken toch, dat we onze baby’s zo leuk vinden dat we nog wel wat langer bij hen thuis zouden willen blijven?” Marlies: „Maar straks weer met collega’s kunnen kletsen is ook weer fijn.” Klasine: „Ik denk altijd als ik na een lang verlof weer begin: kan ik het nog wel, verloskundige zijn? Ik ben al vijftien jaar aan het werk en ik weet dat ik het kan. Maar toch twijfel ik na een zwangerschapsverlof weer.” Marlies haalt baby Willem uit zijn bedje. De slaapkop heeft de hele morgen nog niet van zich laten horen. Met zijn donkere haartjes hangt hij relaxt tegen de schouder van zijn moeder aan. Haar twee collega’s buigen zich enthousiast over het jongetje heen en bewonderen zijn donkere oogjes en stevige lijfje. ### _Is jullie werk anders nadat jullie bevallen zijn, omdat je sinds die tijd weet hoe het dat is?_ Emma: „Ik vind van wel. Niet dat je dit werk niet kunt doen als je geen kinderen hebt gekregen. Maar je weet nu beter waar een vrouw doorheen moet. Wij zeggen bijvoorbeeld vaak als een vrouw moet persen: „Kom op, je moet even door de pijn heen. Je bent er bijna.” Toen ik ging bevallen en iemand dat tegen mij zei, dacht ik: schiet op met je door die pijn heen gaan. Nu snap ik pas wat dat betekent.” Klasine: „Vrouwen willen soms alleen maar horen dat je hen begrijpt. Dat je snapt dat ze niet meer verder willen, maar dat ze nu eenmaal door moeten. In plaats van gelijk over het gevoel van een vrouw heen te gaan en haar te vertellen dat ze het goed doet, mogen we haar best vertellen dat het ook echt heel pittig is.” Emma: „Dat stukje inlevingsvermogen wordt groter als je zelf hebt ervaren hoe het is om te bevallen.”

Babyboom op afdeling verloskunde in Dirksland

Wat vond je van dit artikel?

Lees meer

Lydia Blom werkt als verloskundige in Rotterdam-Zuid

Ik móést verloskundige worden

Vier zussen met bolle buiken

Meer over

Impressie van Terdege
op Instagram

Thema's

Meer Terdege

Over Terdege

Service & contact

Volg ons

Babyboom op afdeling verloskunde in Dirksland

Wat vond je van dit artikel?

Lees meer

Lydia Blom werkt als verloskundige in Rotterdam-Zuid

Ik móést verloskundige worden

Vier zussen met bolle buiken

Ontvang onze nieuwsbrief

Meer over

Impressie van Terdege op Instagram

Thema's

Meer Terdege

Over Terdege

Service & contact

Volg ons

Impressie van Terdege
op Instagram