Want zomaar opeens merk ik het aan Linde. De kanteling. Langzaam, maar toch duidelijk zichtbaar en merkbaar, begint ze te puberen. Er zijn meer momenten waarop ze zich even wil terugtrekken. Meegaan met uitjes is niet altijd leuk meer. En soms belanden we opeens in een discussie waarin ik eigenlijk helemaal niet terecht had willen komen. Dan heeft ze opeens veel meer een mening dan voorheen. Dat is eventjes wennen. Het is goed en gezond natuurlijk, die ontwikkeling. Maar toch heb ik het gevoel dat ik er nog niet helemaal klaar voor ben. Waar blijft de tijd? Ik wilde me inlezen. Grondig voorbereiden. Een studie pedagogiek doen. Mijn eigen innerlijke zelf helemaal op orde hebben, zodat ik ieder puberconflict met glans kan doorstaan. Maar zoals bij zo veel dingen in het leven voel ik mijn tekort en blijkt het leren vooral in de praktijk te gebeuren. Elke dag. En dat kost tijd. Puber-tijd. >Ik heb het gevoel dat ik er nog niet helemaal klaar voor ben Misschien is dat waarom die zin bij me blijft hangen. Omdat die er soms zomaar bij inschiet, die tijd, in het drukke gezinsleven. Juist als ze groter wordt en zeker doordat ze zo veel zelf kan en doet. Dan zijn de momentjes van aandacht ineens schaars. Terwijl het ook zo heerlijk is als ze nog even op schoot wil zitten. Als ik een boek voor mag lezen. Zodat we juist ook niet te snel de volgende fase inrollen. Ik wil de tijd nemen om me voor te bereiden. Ik wil haar de tijd gunnen om zich te ontwikkelen. En ik wil ook graag van deze tijd genieten. Want zoals zo veel fases, komt ook deze nooit meer terug. Toch mooi, hoeveel gedachten zo’n bord langs de snelweg kan oproepen. _Alette Koornneef is getrouwd en moeder van drie jonge kids. Woont in de buurt van de Goudse glazen. Schildert met woorden en tekentablet._