Beproeving en zegen

We hebben op zes verschillende adressen gewoond en hebben vier kinderen gekregen. Ondertussen worstelen we ons nog door een emigratieprocedure en bouwen we hier ons leven op, naast alle drukte die een jong gezin met zich meebrengt. Dat verdient wel een lintje, zo op die Dag van de Arbeid. Als traktatie hebben we heerlijk geluncht bij het plaatselijke eettentje in ons dorpje. We raken aan de praat met een oudere man; hij is de tachtig gepasseerd. Hij blijkt in zijn jonge jaren uit de Achterhoek te zijn geëmigreerd en we hebben een gezellig gesprek. Ik geniet van zijn Dunglish-geklets: verengelst Nederlands, als een prakje door elkaar. Zolang zijn gezondheid het toelaat, gaat hij op bezoek bij zijn zussen. Maar als hij terugkomt, komt hij thuis. Zo is het maar net. We hopen van harte dat al het officiële papierwerk maar gauw klaar is en wij hier ook dieper kunnen wortelen. Henry's Franse examen komt met rasse schreden dichterbij. Hij studeert nog wat hij kan, maar de spanning is voelbaar. We hopen het niet nodig te hebben als onze provinciale aanvraag voor PR wordt goedgekeurd. Maar als die wordt afgekeurd, is het van harte welkom. Op de ochtend van zijn examen app ik onze naaste (church) family en vrienden met de vraag of zij Henry deze dag met gebed willen omringen, zodat hij rust en wijsheid mag ontvangen. Voor mij is het nu loslaten en handen vouwen. Na het examen bel ik even met hem. Het schrijven, luisteren en lezen is goed gegaan, maar het spreken was ratatouille. Niets van te maken. Laten we maar hopen op het beste… Die middag kom ik wat later thuis met het hele spulletje. De ‘koeienbus’ staat al op de oprit en de kinderen zijn door het dolle heen, omdat papa al eerder thuis is dan wij. Ik probeer ze nog te vertellen dat papa wel moe zal zijn na een lange dag met examens, maar dat is aan dovemansoren gericht. Ze rennen het huis binnen en hangen al op, aan en onder hem. Wat een heerlijke leeftijd, als papa nog je grootste held is. :::author_streamer 1::: Ondertussen kom ik met tassen en een zware Maxi-Cosi binnengestommeld. In huis tref ik een opvallend opgewekte man aan. Na zo'n lange dag! „Hoe is het?” vraag ik half verbaasd. „Uitermate goed!” zegt hij. Dat antwoord had ik niet helemaal verwacht, maar ik ben blij dat hij zich zo fijn voelt. Het zal vast zijn omdat het examen achter de rug is, denk ik. Ik wil me net op het koken storten als ik een telefoon onder mijn neus gedrukt krijg. Ik krijg bijna een rolberoerte als ik het mailtje lees van de provinciale immigratiedienst. Onze aanvraag is goedgekeurd! We hebben 600 extra punten gekregen voor de landelijke trekkingen voor PR. We beginnen te lachen, te dansen, te springen. De kinderen vinden het grappig en doen spontaan mee. Kun je dit nu geloven? Dit komt zó onverwachts! Maanden gezwoegd, omdat het een half jaar geleden nog zo uitzichtloos leek en regels waren aangescherpt. Toen kwamen we tóch door de trekkingen. De uitkomst van de aanvragen zou over ongeveer drie maanden binnen zijn. En nu, na anderhalve maand, is het geaccepteerd. Gebeden zijn méér dan verhoord. Wat is God goed, en wat bevestigt Hij elke keer weer dat we hier ons leven mogen opbouwen. De Heere regeert… De volgende dag updaten we onze aanvraag voor de landelijke PR-trekkingen. We verwachten wel weer een poosje te moeten wachten, maar als er een trekking komt, zitten we in de eerste lading dankzij de provinciale support. Een paar dagen later krijg ik een appje van manlief. We hebben een uitnodiging gekregen om onze PR aan te vragen. Het is gewoon zover. We gaan voor nu het laatste stukje grote regelwerk in voor onze toekomst hier. Er valt een grote mentale druk van onze schouders. Op onze trouwdag grapte ik tegen Henry dat ik de volgende negen jaar graag op één en dezelfde plek wilde wonen. En het ziet ernaar uit dat dat mag gebeuren. Dat er rust terugkomt in ons jonge gezin, dat we weer een beetje kunnen ontspannen na deze intensieve jaren van verhuizingen, regelen en aanvragen, wachten, settelen in een nieuwe cultuur en omgeving. En dat na jaren van intensieve korte en gebroken nachten en veel onzekerheid. We zijn toe aan rust. Gisteren vierden we Thanksgiving Day. In de ochtend mochten we onder het rijke en troostvolle Woord onze dank betuigen. Via onvoorziene wegen zorgt God élke dag weer voor ons. In de avond hadden we Thanksgiving dinner met een lieve familie die ons in deze jaren zo dierbaar is geworden. Aan tafel mocht iedereen kort vertellen waarvoor hij dankbaar was in het afgelopen jaar. En ik kon alleen maar bedenken: „After every trial came a bigger blessing. Can you imagine how blessed we are?!” Na elke beproeving kwam er een grotere zegen. Kun je je voorstellen hoe intens gezegend we zijn?

Beproeving en zegen

Wat vond je van dit artikel?

Meer over

Impressie van Terdege
op Instagram

Thema's

Volg ons

Beproeving en zegen

Wat vond je van dit artikel?

Ontvang onze nieuwsbrief

Meer over

Impressie van Terdege op Instagram

Thema's

Volg ons

Impressie van Terdege
op Instagram