Biddend door de Katwijkse duinen

Als je hier voor een kleinigheid naar de winkel gaat, ben je soms pas een halfuur later thuis. En mijn vrouw maar wachten met de koffie. Want het overkomt me regelmatig dat voor of in de winkel iemand me even ophoudt om te vertellen dat er ergens ziekte of zorg is. Ook kan het gebeuren dat ik op mijn schouder word getikt: „Dominee, die preek van vorige week zondag...” En dan komt er iets wat de persoon in kwestie aangesproken heeft. Daar sta je dan voor de zuivelkoeling, met een pak melk in je hand, zomaar een kwartier over de preek te praten. Terwijl andere mensen langs je heenlopen. :::author_streamer 1::: Zo stond ik pasgeleden bij de zelfscan. Naast mij rekende een wat oudere man ook af. Ik kende hem niet. Kettinkje om zijn pols, spijkerbroek, lichtgroen jack, stevige wandelschoenen. „Zo”, zei ik, „ook eropuit gestuurd?” „Ja. Maar ik heb eerst weer m’n rondje gelopen: het strand af, een stukkie de duinen door, en dan achterom weer terug.” Ik: „Wel goed om je conditie een beetje op peil te houden.” „Ja”, gaf hij terug, „en om te bidden. Weet je wat zo fijn is: dan ben je eventjes alleen. Dan kun je alles aan de Heere kwijt. En weet je: ik heb steeds meer dingen waarvoor ik bidden moet. Het rijtje wordt steeds langer: m’n gezin, al m’n kleinkinderen, de zieken in de gemeente, alle dominees (in Katwijk hebben we er heel wat), de christenen die vervolgd worden, de synode (ik vermoed dat hij hervormd is), de regering en ga zo maar door.” En toen met een lachje: „En voor u.” Hij stopte de laatste boodschappen in zijn tas en stak zijn hand op. „Nou, ik ga weer, hoor.” En op z’n Katwijks nog een langgerekt „doei” erachteraan. Daar ging hij. Een heel gewoon iemand. Maar wel een voorbidder. Een lastdrager. Het raakte me. Als ik hem ergens onderweg was tegengekomen, had ik niet gauw gedacht dat daar iemand al wandelend in gesprek was met God. Hij zag er, onaardig gezegd, uit als iemand van dertien in een dozijn. „Maar”, zei een van de gezelschapsvrienden van mijn vader en moeder: „de Heere heeft Zijn volk het meest onder de naamlozen.” Ik betrap mezelf erop dat ik vaak aanzie wat voor ogen is. Maar God ziet het hart aan. Deze man is in het kerkelijke en maatschappelijke leven niet in tel. Ondertussen is hij wel een van de kurken waar de gemeente en zelfs ons land en de kerk op drijft. Want hij is in alle eenvoudigheid een voorbidder, die aanhoudt bij God. Zolang er nog zulke naamlozen zijn, is er hoop.

Biddend door de Katwijkse duinen

Wat vond je van dit artikel?

Meer over

Impressie van Terdege
op Instagram

Thema's

Meer Terdege

Over Terdege

Service & contact

Volg ons

Biddend door de Katwijkse duinen

Wat vond je van dit artikel?

Ontvang onze nieuwsbrief

Meer over

Impressie van Terdege op Instagram

Thema's

Meer Terdege

Over Terdege

Service & contact

Volg ons

Impressie van Terdege
op Instagram