De laatste jaren zijn er allerlei uitgaven op de markt gekomen die kunnen helpen om in een jaar tijd de hele Bijbel te lezen. Ook Terdege trakteert zijn abonnees vlak voor het einde van het jaar op een rooster waarmee je binnen een bepaalde tijd (in dit geval in twee jaar) de Bijbel helemaal leest. Zo ga je in flink tempo van de wonderlijke schepping, langs het roerige leven van David naar de avontuurlijke zendingsreizen van Paulus. Daartussenin zitten de uitgebreide wetsbeschrijvingen en de omzwervingen van het hardnekkige volk Israël. Ook de afwisselende psalmen komen aan bod, evenals de magistrale komst van Gods Zoon. Hoeveel van degenen die op 1 januari enthousiast zijn begonnen, liggen nu nog op schema? Wie heeft er gesjoemeld bij de ellenlange geslachtsregisters? Wie liep eind februari al zo enorm achter dat hij er maar mee gestopt is? :::author_streamer 1::: Wie ramt er ’s avonds nog even snel wat hoofdstukken doorheen om dat vinkje te kunnen zetten? Wie zet elke dag zijn wekker om te beginnen met een open Bijbel? Wie leest weleens minutenlang zonder te snappen wat er staat? Wie streept en arceert z’n Bijbel vol? Wie leerde God beter kennen? Of zichzelf? Ik heb er veel bewondering voor als mensen nauwgezet zo’n rooster kunnen volgen. Maar bij mij roept zo’n schema toch vooral een soort schuldgevoel op. Zoiets van: zo veel had je dus ook kunnen lezen. Dat is ook de reden dat ik het wel een keer of drie geprobeerd heb. Ja, ik ontdekte nieuwe verbanden, las prachtige verhalen en raakte verwonderd over Gods genade. Maar altijd was er die onvermijdelijke dag ergens midden maart waarop ik zo hopeloos achterliep, dat ik er toch maar mee stopte. En dat was jammer, maar ook menselijk. Maar ergens dacht ik ook: wat ben ik nu eigenlijk aan het doen? Wil ik God beter leren kennen of streef ik ernaar om een perfecte christen te zijn? Zo van: God, kijk eens hoe goed ik bezig ben? Dat duur verworven genade gratis verkrijgbaar is, is zowel een machtig wonder als ook een ingewikkelde les. God vraagt niet om hoofdstukken; Hij wil ons hart. Ja, kennis is belangrijk, maar contact is de kern. Waarom? Omdat Hij ons straks bij de hemelpoort niet zal vragen naar de tien plagen of de namen van de kinderen van Jakob. Maar omdat Hij een antwoord wil op die ene vraag: heb je Mij lief? _Robert van der Stelt is journalist, hardloper en vrolijke vader van twee kinderen. _