Congratulations!

Tijdens het videobellen met onze ouders luchten we ons hart. Wat is het hele traject toch pittig. Ons hele leven hiernaartoe gehaald, opnieuw aan het opbouwen, financiële uitdagingen… Toen we gingen emigreren, werden we zo bepaald bij psalm 93: De Heere regeert! We hebben het zo vaak ervaren. Maar deze worsteling begint bijna te veel te worden. Wat als het op de vergunningen stukloopt? Waar hebben we het dan voor gedaan? Ma bemoedigt ons. Soms worden er deuren geopend, en soms gaan ze dicht. Blijf bidden! Het was een warme dag geweest, die donderdag 16 juli. Hoewel het prachtig weer was buiten, hebben de kinderen het grootste deel van de dag binnen doorgebracht. Er hangt hier in de vallei veel rook van alle bosbranden in de omgeving. Het is niet heel aangenaam om buiten te zijn. We zagen wat contouren van bergen, maar verder was ons wereldje erg klein geworden. De kinderen speelden binnen met blokken en poppen en een treinspoor en lego en… Je weet wel, die dagen dat het hele huis is veranderd in een speelotheek. Ik heb al regelmatig een halve aria gezongen omdat ik per ongeluk weer op zo’n klein legoblokje stapte. Maar ach, ze spelen tenminste! Dat is ook wel eens anders. Ik stuur een foto van de spelende kinderen in de familie app: Tel je zegeningen in de chaos. Henry is die avond laat thuis. De kinderen liggen al op bed als hij binnenkomt. Nadat hij gedoucht is, komt hij bij me op de bank zitten en geeft hij zijn telefoon aan mij. Lees dit eens? Het is een mail van de provinciale immigratiedienst. Ik begin te lezen en ondertussen te vertalen in mijn hoofd. Congratulations! … Gefeliciteerd! Je bent ingeloot omdat je 132 punten of meer hebt. Het duurt even voordat het tot mij doordringt. 132 punten of meer? Dat is wat wij hebben. Precies 132. En dat was elke keer een aantal punten te weinig. Maar nu, op wonderlijke wijze, zijn we ingeloot! We zijn er ineens door. :::author_streamer 1::: Dezelfde week dat we het hier zo over hadden tijdens het videobellen, dezelfde week dat ik zo geworsteld en gebeden heb voor uitkomst… In diezelfde week zijn we een heel belangrijke stap verder gekomen in ons proces. Dat betekent niet dat we er zijn – was het maar zo. Het is de eerste bemoedigende stap. Het examen Frans heeft ineens niet meer zo’n prioriteit, die punten hebben we hopelijk niet meer nodig. We houden nog een slag om de arm. Je weet maar nooit. Maar dit is boven bidden en boven denken! Het moet allemaal even indalen. Er komen tranen, heel veel tranen. Alle spanning en angst – gevoed door de labiele kant van slapeloosheid door het kleinste kruimeltje – komen er ineens uit. En terwijl ik nog met mijn hoofd op Henry’s schouder lig te sniffen, komt ineens de avondzon tussen de bomen door schijnen. Voor enkele minuten verwarmt een gouden gloed de woonkamer, laat de tranen glinsteren en bemoedigt ons. Totdat de zon net zo snel weer achter de berg verdwijnt, om het licht van deze bijzondere dag langzaam te doven. Het was niet toevallig. De Heere regeert. En nu, nu zijn we weer aan het regelen. Het is heerlijk dat we zicht hebben op vooruitgang. Het betekent ook dat we – opnieuw – heel veel formulieren moeten invullen. Als bewijs moeten we documenten verzamelen en uploaden voordat we het hele zwikkie op kunnen sturen om beoordeeld te worden. En graag ook nog even afrekenen. Gelukkig wordt de kinderbijslag – ook na meer dan een half jaar aanvragen, extra documenten indienen en afwachten – bijna toegekend en komt ook dat weer op tijd. Het is net alsof er trouw voor ons gezorgd wordt. _Aanziet de vogelen des hemels, dat zij niet zaaien, noch maaien, noch verzamelen in de schuren; en uw hemelse Vader voedt_ nochtans _dezelve; gaat gij dezelve niet_ zeer _veel te boven? – Mattheus 6:26_

Congratulations!

Wat vond je van dit artikel?

Meer over

Impressie van Terdege
op Instagram

Thema's

Volg ons

Congratulations!

Wat vond je van dit artikel?

Ontvang onze nieuwsbrief

Meer over

Impressie van Terdege op Instagram

Thema's

Volg ons

Impressie van Terdege
op Instagram