„Ik ben in augustus 1979 met Miss Janet begonnen, dus vorig jaar bestond de zaak 45 jaar. Destijds was ik net achttien jaar, dus ik had eerder een winkel dan een rijbewijs. Ik wilde op die leeftijd graag in een winkel werken, maar de banen lagen bepaald niet voor het oprapen. Mijn vader en moeder hadden een zaak aan huis en mijn vader zei: „Waarom begin je niet zelf een winkel?” Het waren dus mijn ouders, Barend en Adrie Hooijer, aan wie ik dit te danken heb. Ik mis hen nog elke dag.” :::inline_image 1::: **ASSORTIMENT:** „Het begon met dameskleding, sieraden en sjaaltjes, en later kwamen daar modestoffen, fournituren en kleinvakartikelen bij: ritsen, knopen, garen et cetera. Ik verkoop ook wol, handwerkproducten en quiltstoffen. Op hobbygebied heb ik verder van alles voor schilderen, tekenen, kaarten maken, diamond painting en nog meer. En mensen kunnen hier terecht voor de stomerij, kleding- en schoenreparatie en inlijsten.” **BIJZONDERHEDEN:** „Deze zaak is nog een van de weinige handwerk- en hobbywinkels in deze streek, dus de winkel is, denk ik, wel een begrip hier. De klanten komen ook van buiten het dorp; sommigen zijn hier in de buurt op vakantie. Een van de leukste dingen om te doen, is meedenken en tips geven aan mensen die langskomen met vragen over hobby, handwerk of het herstellen van kleding. Er is altijd veel aanloop, waar ik van geniet. Niet voor niets is de winkel drie jaar achter elkaar uitgeroepen tot ”gezelligste winkel van Scherpenzeel”. Zo’n zaak runnen is geen vetpot, maar ik geniet er elke dag van. Hopelijk kan ik het vijftigjarig bestaan nog meemaken. Ik ben inmiddels wat minder vaak open, zodat ik op mijn kleinzoon Steff kan passen. Hij woont hier in de Dorpsstraat tegenover mij, heel gezellig.” >„Terwijl ik die klant probeerde te helpen, ging ik midden in de gebakjes zitten” **LEUK VOORVAL:** „De eerste twee jaar had ik een winkeltje aan de Marktstraat dat best krap was. Op een dag kwam er een vriendin op de thee, en zij had gebakjes meegenomen. Ik probeerde ondertussen een klant te helpen en was vergeten dat ik die gebakjes even op mijn kruk had gezet. Je raadt het al: ik ging er vervolgens middenin zitten. De klant had het gelukkig niet door, maar met mijn vriendin heb ik er hartelijk om kunnen lachen. Trouwens, als ik nog een oproep mag doen aan mensen om plaatselijke winkeliers te steunen, en vooral lokaal te kopen: bij dezen!”