Bovenbouwcollega’s kijken nog wel eens meewarig als de kleutergroepen buiten de vaste pauzes om aan het buitenspelen zijn. Ze hebben soms de neiging te denken dat leren alleen in een lokaal gebeurt en dat het schoolplein pas een leerplek is als de leerkracht de regie heeft. Dat is maar zeer de vraag. Ik denk dat er nauwelijks een plek is waar zo veel wordt geleerd als op het plein. :::author_streamer 1::: Het schoolplein is de maatschappij in het klein. Daar zijn de toekomstige timmerman en notaris in spe samen aan het knikkeren. Daar plaagt een jongetje het meisje dat misschien ooit zijn echtgenoot wordt. Vriendschappen ontstaan en verdwijnen weer. Het plein leert onze leerlingen hoe het leven werkt. Er wordt gevierd, gelachen en gehuild. Kinderen leren er hoe het leven in elkaar zit. Een samenleving op microniveau. En als het misgaat, is er altijd een meester of juf om even samen terug te kijken en het gesprek aan te gaan. Leren voor het leven. Vaak willen we te snel ingrijpen, terwijl kinderen het prima zelf kunnen oplossen. Hoe moeten ze anders leren wat hun eigen aandeel is, hoe je het weer goedmaakt en hoe je verdergaat? Je zou ook kunnen zeggen dat het schoolplein de spiegel van de school is waarin je kunt zien hoe de school er voor staat. Laatst kwamen er ouders langs om kennis te maken. Ze vroegen of het wel verstandig was om tussen de middag te komen, want ze wilden zo graag even de sfeer proeven. Ik mailde terug dat ze dan precies op het juiste moment zouden komen. In het lokaal kan een meester of juf te nadrukkelijk zijn of haar stempel drukken, zodat niet zichtbaar wordt wat er onder de oppervlakte leeft. Dat merk je dan pas op als de leerkracht uit beeld is. Op het plein zien we echter onmiskenbaar of eruit komt wat we 'erin hebben gestopt' en vooral wat kinderen nog te leren hebben. Wilt u weten hoe een school écht is, dan moet u er eens op het plein gaan kijken.
Rijk Arends
