De woning van Henk en Gerdine Mazereeuw was anderhalf jaar een neonatale kliniek

Het Boerenerf in Garderen doet denken aan een straatje uit een vooroorlogs boerendorp. De woningen combineren de sfeer van toen met het gemak van nu. Henk (36) en Gerdine Mazereeuw (32) behoren tot de gelukkigen die er een konden kopen. In de royale woonkamer, met aan de achterzijde uitzicht op boerenland, trekken twee kleine stoeltjes de aandacht. Ze zijn voorzien van geschilderde namen: Nathan en Lotte. Henk, afkomstig uit Noord-Holland, leerde de Veluwe kennen door zijn werk als militair bij de Luchtmobiele Brigade in Schaarsbergen. Hij had er verschillende functies, waaronder medische. Die zorgden ervoor dat hij de overstap maakte naar het werk van ambulancechauffeur in Harderwijk. Gerdine groeide op in de Betuwe, maar belandde als verpleegkundige in Ede. Sinds 2019 werkt ze in het Prinses Máxima Centrum voor kinderoncologie. ## Tweeling Ze trouwden in coronatijd. Anderhalve maand later werd het huwelijk kerkelijk bevestigd. Na ruim een jaar raakte Gerdine zwanger. Bij de eerste echo door de verloskundige zag ze direct dat het een tweeling was. „Dat was een leuke verrassing. Ik ben er zelf ook een van een tweeling. Mijn moeder was helemaal enthousiast toen ze het hoorde.” Henk nam het laconiek op. „Het waren onze eerste kinderen. Je ervaart zo’n bericht denk ik anders als je er al vier hebt rondlopen. Ik vond het wel mooi.” De zwangerschap verliep probleemloos, tot de twintigwekenecho duidelijk maakte dat Nathan veel te klein was. Op dat moment maakte het paar zich nog niet al te veel zorgen. Dat veranderde na een aanvullende echo in het Zwolse ziekenhuis Isala. Die liet zien dat een van de twee placenta’s slecht functioneerde door kleine infarcten. „Het blijde van de verwachting was toen wel een beetje weg. We hebben het zelfs samen over een mogelijke begrafenis gehad, terwijl we nog niet wisten wat het is om ouders te zijn.” :::inline_image 1::: Om de twee weken reden ze naar Zwolle voor een controle-echo. „We werden erop voorbereid dat Nathan het niet zou redden. Bij een vroeggeboorte gaan ze pas over tot behandelen na 24 weken zwangerschap en een geboortegewicht van minimaal 500 gram. Dat had hij nog lang niet.” ## Heftig Met 26 weken was het gewenste gewicht bereikt en werd het echtpaar voor de keuze geplaatst. Het inleiden van de bevalling, om Nathan te redden, zou het overlijden van beide kinderen tot gevolg kunnen hebben. Voor het echtpaar was de beslissing van meet af aan duidelijk. „Je bent bang dat je na de bevalling met twee lege handen naar huis gaat, maar voor één kindje kiezen was geen optie. Wie zijn wij om dat te doen? Er was een grote kans op complicaties, maar we gingen er vertrouwend in en voelden ons gedragen door God en door het gebed van familie en gemeenteleden.” Gerdine werd opgenomen en kreeg injecties om de longetjes van de kinderen versneld te laten rijpen. Na drie weken maakte een dip in de hartslag van Nathan duidelijk dat de geboorte niet veel langer kon worden uitgesteld. „Opnieuw werden we met onze neus op de consequentie van onze beslissing gedrukt. „Als je kiest voor een keizersnee, doe je ook het andere kind de gevolgen aan”, werd ons gezegd. Dat vonden we wel heftig.” ## Keizersnee Nog geen week later kreeg Henk bericht dat de ingreep acuut moest plaatsvinden. Hij was net op tijd om de geboorte van zijn kinderen mee te maken. „Dat was wel een bijzonder moment. Ik ben best wat gewend op medisch gebied, maar het is toch anders als je vrouw daar ligt en er twee eigen kinderen worden gehaald.” Gerdine, verdoofd met een ruggenprik, maakte alles mee vanachter een scherm met een plastic venster. „Het voelde heel onnatuurlijk. De adrenaline jaagt door je lijf en je leeft tussen hoop en vrees. Kinderen van 500 gram hebben geen grote overlevingskans.” Lotte bleek 1200 gram te wegen, Nathan 600. „Daar waren we al heel blij mee. Lotte kwam als eerste, daarna Nathan. Ook hij huilde meteen, een geruststellend en hoopvol geluid.” De kinderen werden meteen afgevoerd naar de neonatale intensive care. Henk ging mee. „Dat wisten we van tevoren al, maar het was toch een eenzaam moment voor mij. Ik kreeg ze pas na een paar uur te zien. De verpleegkundigen waren allemaal even lief, maar al die tijd lig je daar zonder je man en je kinderen. Ook zonder te weten wat er gebeurt en hoe het met ze gaat.” ## Wankel evenwicht Vooral Lotte had het aanvankelijk moeilijk. „Haar longetjes moesten extra ondersteund worden. Nathan was al gewend om te vechten.” Na het ontslag van Gerdine reed het jonge echtpaar dagelijks vanuit Garderen op en neer naar Zwolle. „We vonden het fijn om thuis samen te zijn en tot rust te komen.” Over de zorg in het ziekenhuis hebben ze niets dan lof. „De artsen en verpleegkundigen waren heel kundig en betrokken. De afgekolfde borstvoeding werd via een sonde toegediend. Nathan had eerst ook nog een lieslijntje voor aanvullende voeding, rechtstreeks in de bloedbaan. Het was een intensieve tijd, waarin we voor ons gevoel werden geleefd. Je bent ouders geworden, maar de roze wolk ontbreekt. Naar de kinderen keken we met een professionele blik. Aan je gevoelens durfde je niet goed ruimte te geven, vanuit de angst dat de kinderen er mogelijk niet doorheen zouden komen. Meer dan eens werden we gebeld omdat het niet goed ging.” „Het is een wankel evenwicht bij die kleintjes”, constateert Henk. ## Paars en slap Na tien weken werd de tweeling overgeplaatst naar Ziekenhuis St Jansdal in Harderwijk. „Daar bleven ze maar kort, omdat we de zorg konden overnemen.” Zonder hun medische kennis zou dat onmogelijk zijn geweest. „Terwijl voor de meeste ouders van vroeggeboren kinderen de ziekenhuisperiode het zwaarst is, begon voor ons de meest intense tijd toen de kinderen thuiskwamen.” :::inline_image 2::: Nathan, die nog geen 4 pond woog, kreeg geregeld door verslikking een braakaanval, waardoor zijn luchtpijp totaal verstopt raakte. „Hij was te klein om het probleem zelf op te kunnen lossen. Binnen een halve minuut was hij paars en slap. Een paar keer moesten we hem bijna reanimeren.” Aanvankelijk hadden ze een handmatig uitzuigsysteem. „Dat was te groot, waardoor het eigenlijk niet werkte.” Omdat het probleem aanhield, kregen ze vanuit het ziekenhuis een mechanisch uitzuigapparaat met geschikte katheters, zuurstof, een monitor en een saturatiemeter. „Daarmee bouwden we hier ons eigen ziekenhuisje. Ze had nog nooit iemand deze spullen mee naar huis gegeven, maar de behandelend arts wist dat we in de zorg werken.” ## Gestructureerd Zodra het misging met Nathan, sloeg de monitor alarm. „Anderhalf jaar lang hebben we dag en nacht met piepjes geleefd.” „Ja, hoe beleef je dat”, herhaalt Henk peinzend. „Het is intensief, maar je hebt geen keus. Je doet wat je moet doen. Het was mooi dat we de kennis hadden en de goede apparatuur om adequaat te kunnen handelen. Voor Gerdine was de situatie het zwaarst. Ik kon nog naar mijn werk.” Wanneer hij nachtdienst had, stond zij er alleen voor. „Elke anderhalf uur twee kinderen voeden. Eerst een flesje, dan de sonde. Dat was hard werken en weinig slapen. Na een verslikincident was ik soms huilend het huis aan het poetsen, het braaksel zat overal. Het moeilijkst was om te zien hoe Nathan probeerde te overleven. Hij verdroeg geen voeding, kon niet zelf poepen en was heel zwak. Elke seconde kon een stabiele situatie omslaan en moesten we acuut handelen.” In de wijze van zorg verlenen verschilden ze niet. „We zijn allebei heel gestructureerd en secuur. Als Nathan begon te braken, wisten we wat we moesten doen en hadden we hem snel uitgezogen en zo nodig aan de zuurstof gelegd. Aan Lotte hadden we op dat moment geen kind, dat was heel bijzonder.” ## Vuurproef Ondanks hun deskundigheid moesten ze meerdere keren 112 bellen. Eén keer landde zelfs een ingeschakelde traumahelikopter op het veld achter hun huis. „Wij kennen hier nog bijna niemand, maar heel Garderen kent ons als de ouders van die tweeling”, lacht Gerdine. „Als er een helikopter in je achtertuin landt, trekt dat natuurlijk bekijks”, stelt Henk nuchter vast. Het eerste jaar kwamen ze nauwelijks het huis uit. „We hadden geen mensen die konden oppassen, dat durfden we ook niet aan.” Hun huwelijk leed er niet onder. „Het was een vuurproef met een heel steile leercurve in ouderschap en samenleven. We zijn alleen maar sterker naar elkaar toe gegroeid.” :::inline_image 3::: Nu ze erachter staan, vraagt Gerdine zich vaak af hoe ze het hebben volgehouden. „We zijn al die tijd zó druk geweest. Zeven dagen per week stond je 24 uur op scherp, zelfs in je slaap.” Na anderhalf jaar raakte ze opnieuw zwanger. „Dat was een cadeautje. Als je zo lang in de overlevingsstand staat, is het lastig om eruit te komen. Jolein heeft ons daarbij geholpen. De zwangerschap verliep goed en Jolein was een heel makkelijke baby. Zij kwam twee dagen te laat, met een gewone bevalling. Dat was een bijzondere ervaring, net als de kraamperiode. Daar heb ik enorm van genoten.” ## Wonder De tweeling is net vier geworden en gaat binnenkort naar school. Aan de moeizame start hielden ze alleen een groeiachterstand over. „Voor het overige zitten ze qua ontwikkeling op hetzelfde niveau als leeftijdgenoten. Nathan is echt een wijsneusje. Het enige wat we merken, is dat ze sneller vermoeid zijn en gevoelig voor prikkels.” Door de opgedane ervaring staat het echtpaar anders in hun werk dan voorheen. Gerdine heeft in het Prinses Máxima Centrum dagelijks te maken met bezorgde ouders. „Ik begrijp hun gevoelens beter, al neem ik die niet mee naar huis. Dan kun je dit werk niet doen.” Henk ervaart het net zo. „Ik weet nu wat er door ouders heen gaat in ernstige omstandigheden van hun kind.” „We hebben geleerd hoe bijzonder én hoe kwetsbaar het leven is”, voegt Gerdine toe. „Maar voor God is niets te wonderlijk. Daar is Nathan, en natuurlijk Lotte ook, het bewijs van. De naam Nathan betekent ”geschenk van God”. Het is voor ons onbegrijpelijk dat mensen abortus verdedigen alsof het ongeboren leven nog niets is. Dat raakt ons echt. Ieder kind is vanaf het begin een wonder; leven dat God heeft gegeven en waar Hij een plan mee heeft.”

De woning van Henk en Gerdine Mazereeuw was anderhalf jaar een neonatale kliniek

Wat vond je van dit artikel?

Meer over

Impressie van Terdege
op Instagram

Thema's

Meer Terdege

Over Terdege

Service & contact

Volg ons

De woning van Henk en Gerdine Mazereeuw was anderhalf jaar een neonatale kliniek

Wat vond je van dit artikel?

Ontvang onze nieuwsbrief

Meer over

Impressie van Terdege op Instagram

Thema's

Meer Terdege

Over Terdege

Service & contact

Volg ons

Impressie van Terdege
op Instagram