Ik was aangekleed en stond klaar om naar de kerk te gaan. Een jongere collega had deze zondagochtend dienst en was net opgeroepen bij een koe. De veehouder had vanuit het monitoringsysteem de melding gekregen dat een koe te weinig melk had gegeven in de robot. Toen hij het dier ging bekijken, bleek dat er een bloeding op de voorknie was ontstaan. De koe was al flink verzwakt en zag bleek in zijn slijmvliezen. Het zou een goed idee zijn om bloedtransfusie toe te passen. :::author_streamer 1::: We doen dit een aantal keer per jaar en het is daarbij handig om met z’n tweeën te zijn omdat je alle handen nodig hebt. Vandaar het telefoontje. Dus – met Lukas 14: 5 over de ezel en de put in gedachten – : hup, kostuum weer in de kast en werkkleding aan. Door de polders en de kerkdorpen op weg naar de koe in nood. Mijn collega had inmiddels de box met alle benodigde spullen meegenomen. De bloeding zelf leek al vrijwel gestopt. Die hebben we voor de zekerheid wel nog even verbonden. Toen in overleg met de veehouder een geschikte donorkoe geselecteerd, die wel wat bloed kon missen. In de loop van de jaren en door inbreng van collega’s hebben we inmiddels een methode voor de bloedtransfusie ontdekt, die goed werkt. Stolling van het bloed, voordat het in de ontvangster zit, is je grootste vijand bij dit klusje. Vandaar een 5-literzak op de grond, met heparine als antistollingsmiddel in de slang ernaartoe en dan de donor aanprikken, zodat de zak kan vollopen. Zodra de zak vol is, deze meteen overbrengen naar de patiënte en daar in de melkader laten lopen. Een poosje na de toediening zag de patiënte er al wat alerter uit; weer wat meer druk in de vaten en minder licht in de kop, dacht ik zo. Als het lukt, is dit een dankbare klus, met snel resultaat. Na afloop weer naar de koffie met taart; de gezinsleden druppelen ook alweer binnen, en zo is er weer genoeg om uit te wisselen.