Een aantal jaar geleden gingen we met een groep christelijke kampeerders naar de Franse Alphen. Op een prachtige, wel iets koude plek tussen de bergtoppen, sloegen we onze tenten op. De toppen lonkten, maar onze kinderen hadden iets minder zin in wandelen dan wij. Die brachten het liefst de hele dag in de zwemvijver door. En hoewel het uitzicht daar ook prachtig was, wilde ik veel liever op avontuur. Gelukkig gingen we op een dag met een hele groep naar boven. In het gezelschap van andere gezinnen is zo’n tocht naar de top voor de kinderen toch een stuk aantrekkelijker. >Op een prachtige plek tussen de bergtoppen sloegen we onze tenten op Het was een flinke tocht en grote stukken trokken we gezamenlijk op. Tot we bij een smal pad omhoog kwamen. Te smal om samen te lopen en zo steil dat je elke stap bewust moest zetten. Ik dacht erover na dat het leven soms ook zo is. Dat het zo fijn is dat er mensen zijn die op onze levensweg met ons oplopen. Maar dat er soms ook stukken zijn die we echt alleen moeten gaan. Omdat er niemand is die precies begrijpt wat je voelt. Of omdat er simpelweg geen ruimte is voor anderen. Maar wat is er fijn dat er dan aan het eind van het pad iemand staat om je op te wachten, je de hand te reiken. Zo bereikten we de top en we spraken er nog even over tijdens de Bijbelstudie de volgende ochtend. Hoe belangrijk het is dat we omzien naar elkaar. Maar bovenal dat ook op de moeilijke stukken van het leven we mogen weten dat we nooit echt alleen zijn. Zoals Psalm 121 het zo prachtig verwoordt: „Ik hef mijn ogen op naar de bergen, vanwaar mijn hulp komen zal. Mijn hulp is van den Heere, Die hemel en aarde gemaakt heeft.” _Alette Koornneef is getrouwd en moeder van drie jonge kids. Woont in de buurt van de Goudse glazen. Schildert met woorden en tekentablet._