Op een keer kampt een andere ploeg met onderbezetting, zodat ik, samen met mijn jongste maat, daar dienst doe. Nu is er juist in deze periode sprake van een soort competitie: elke ploeg wil de meeste boeven vangen. Heb je als ploeg dienst, dan probeer je uiteraard ook ”zelf” de boeven te pakken, en gun je die liever niet aan de extra collega's die jouw ploeg op dat moment helpen vanwege onderbezetting. Deze nacht spreek ik met mijn maat af dat we de anderen even gaan laten zien hoe je boeven vangt. Grootspraak, natuurlijk. Maar een beetje bluffen mag wel in dit vak. En wat is er mooier dan op je fiets de hele stad door te crossen, op zoek naar boeven. De meldkamer krijgt een telefoontje van een burger die een verdachte auto heeft gezien met drie ongure mannen erin. Laten wij nou net bij die wagen in de buurt fietsen. Om de mogelijke boeven ongestoord te kunnen benaderen, vragen we aan de overige collega’s om op afstand te blijven met hun politieauto’s. In gedachten zie ik de collega’s al knarsetandend afwachten, terwijl wij de buit binnenhalen. :::author_streamer 1::: Vlak voordat we ter plaatste zijn, belt een bewoner naar de meldkamer, omdat hij glasgerinkel heeft gehoord bij zijn buren die niet thuis zijn. We zetten onze fietsen neer en gaan te voet verder. Bij het betreffende huis zien we aan de voorkant niets. Maar als we achter in de steeg komen en over schutting kijken, blijkt de achterdeur open te staan. In het licht van een aquarium zien we binnen drie mannen rondlopen. Wij kijken elkaar aan, springen in een seconde over de schutting en belanden in de rozenstruik erachter, met de nodige schrammen tot gevolg. We trekken onze pistolen, schijnen met onze zaklampen de kamer in en roepen: „Politie! Liggen, je bent aangehouden!” Direct laat het drietal zich vallen. Terwijl we de boeven afvoeren, zien we enigszins teleurgestelde gezichten van onze collega’s, want ja, „die twee hebben weer boeven gepakt.” Maar als we bij de schutting komen, moeten we allebei keihard om onszelf lachen. Wat blijkt, wij zijn de schutting over geklauterd, terwijl de poort gewoon openstaat. _Saai is een werkdag nooit, voor politieagent Dolf Diender en ambulancechauffeur Jan de Vries. In elk nummer van Terdege nemen zij de lezers mee op pad._