Bij onze tweede dochter verhuisden we een week voor de bevalling; ze kwam iets eerder dan we hadden verwacht. Tien weken na onze derde verhuisden we voor een paar maanden naar tijdelijke plekjes, totdat we konden emigreren. Wat dat betreft zijn we wel wat gewend. De eerste maanden met de pasgeborenen waren nogal turbulent. Dat zou nu niet meer gebeuren, dacht ik. Het huis waar we nu wonen, wordt op den duur wel te klein. In de eerste maanden kan de baby prima op onze slaapkamer, maar op termijn zou iets anders wel fijn zijn. We hadden wel een aantal voorkeuren. Als we dan nog één keer zouden verhuizen, dan moest het wel iets zijn waar we lang konden wonen. Hier in dit deel van Canada zijn de huizenprijzen ook hoog. We zouden sowieso weer gaan huren. Dat vind ik niet erg, als het op een plek is waar de kinderen kunnen opgroeien met ruimte en natuur om hen heen. We droomden. Iets ruimer, zodat we voorlopig niet meer hoefden te verkassen. Het liefst een beetje buiten het dorp waar we nu wonen; daar zijn we inmiddels gesetteld. Een grotere tuin, zodat ik weer heerlijk in de aarde kan wroeten en we uit de tuin kunnen leven. Meer werkruimte voor Henry, zodat hij weer kan hobbyen. En dit alles ook nog binnen een bepaald budget. Dat is nogal wat. We hadden dan ook nooit gedacht dat dit al eerder zou komen dan we hadden verwacht. Een kennis van ons woont nét buiten het dorp en huurt een huis van iemand die we uit onze kerkelijke kring kennen. Het werd te ruim voor hen nu de kinderen groter worden. De tuin was eigenlijk ook een hoop werk. Begint het kwartje al te vallen? :::author_streamer 1::: Na een paar bezichtigingen en gesprekken hebben we de knoop doorgehakt. Al loop ik richting het einde van deze zwangerschap en hoopte ik níet nog een keer de dozen te pakken, dit is tegelijk een kans die we niet willen laten schieten. We gaan verhuizen. Vier weken voor de uitgerekende datum hopen we er te wonen. Het huis, dat gedateerd is, wordt op dit moment grondig aangepakt. Elke week gaan we even kijken en worden we stil van alles wat er gebeurt. Er wordt een prachtig plekje voor ons gemaakt, met een hoop liefde. Onze ‘churchfamily’ zorgt ervoor dat we in een warm, veilig en haast nieuw nestje ons leven verder kunnen opbouwen. Er wordt voor ons gezorgd; ik had het nooit voor mogelijk gehouden. Nu we het eerste ongeloof, de verbazing en de dankbaarheid een beetje te boven zijn gekomen, zien we onszelf daar steeds meer leven. Ik besef dat het is zoals de droom die we hadden toen we besloten te emigreren. De bergen om ons heen, meer zelfvoorzienend, ruimte… Stapje voor stapje valt het steeds meer op zijn plek. Maar toch, we zijn er nog niet. We zitten nog midden in onze Permanent Resident-aanvraag om hier voor altijd te mogen blijven.