Ik weet nog dat ik de oudste, Linde, voor het eerst naar school bracht. Dat vond ik zelf veel spannender dan dat zij het zelf vond. Zomaar mijn kind loslaten in een heel nieuwe wereld kostte me heel wat moeite. De eerste schooldag van Luuk was ook al zo ingewikkeld, midden in coronatijd en tijdens de koudste en sneeuwerigste februariweek in jaren. Die moest ik in zijn skipak achterlaten bij de juf op het plein. Maar van moeilijkheden is deze ochtend geen sprake. Eigenlijk voelt het juist heel vertrouwd. De plek, het ritueel van boekjes lezen en zwaaien bij het raam… Ik fiets naar huis met een bakfiets die piept en knarst van de leegheid. Hij heeft zijn beste tijd gehad, ik denk dat we binnenkort afscheid nemen. >Voor ik het weet, sta ik weer op het schoolplein te wachten tot Mirthe netjes in de rij naar buiten komt Thuis wachten wasmanden die geen leegheid kennen. Ze zijn er als een baken in een veranderende tijd. Gelukkig maar. Ik weet niet wat de toekomst brengt, maar wel dat de dagen zich met een razend tempo vullen. Zo ook deze dag. Voor ik het weet, sta ik weer op het schoolplein te wachten tot Mirthe netjes in een rijtje naar buiten komt lopen. Een klein beetje moe, maar ook enthousiast. „We hebben tien keer gespeeld”, zegt ze glunderend, en duikt nog even met haar klasgenootjes in de zandbak in de zon. De bakfiets rammelt niet meer als we naar huis rijden. „Morgen wil ik zelf fietsen”, zegt Mirthe opeens stellig. Ik lach, maar moet daar nog even goed over nadenken. Of ik die tocht door het drukke verkeer wel aandurf. En vooral of ik al toe ben aan nog zo’n grote stap richting zelfstandigheid. Want ik weet dat ze het liefst zo snel mogelijk groot is, maar van mij mag ze daar best nog een poosje mee wachten. _Alette Koornneef is getrouwd en moeder van drie jonge kids. Woont in de buurt van de Goudse glazen. Schildert met woorden en tekentablet._