Dat laatste is op dit moment nog wel een uitdaging. De jongste is onrustig en dat hakt erin. Daardoor is de energie soms ver te zoeken. Maar goed, het hoort erbij en het zijn fases. Ondertussen staat de komende tijd mijn agenda behoorlijk vol met concerten. Daar kijk ik ook naar uit; even een andere rol en iets doen waar ik ook energie van krijg. Toch is er altijd dat ene obstakel. Je moet er wél weer gaan staan. Opgedoft en wel. Mensen kijken, mensen vinden wat. Gezien worden, dat is niet mijn hobby. Thuis loop ik meestal rond in mijn home-outfit. Praktisch, comfortabel, want kleding is binnen 10 minuten alweer aan de wasmachine toe. Dus om mezelf dan weer even ‘mooi’ te maken… dat is eigenlijk best leuk. En tegelijk spannend. Want naast er leuk uitzien moet je ook presteren. Je stapt uit het drukke gezinsleven in een hele andere positie, in de schijnwerpers. :::author_streamer 1::: En ja, daar ligt toch een bepaalde druk op. Maar dat obstakel ‘er gaan staan’ duurt eigenlijk maar heel even. Zodra ik er sta en voel dat de sfeer goed is, valt alles weg. Dan denk ik: mensen zitten hier niet om te beoordelen of mijn schoenen wel mooi zijn. Ze willen gewoon een fijne avond beleven. Een voorbeeld: laatst op een concert speelde ik als muzikaal intermezzo ”De kracht van Uw liefde”. En terwijl ik het speelde, voelde ik dat ik het voor iemand deed. Na afloop kwam er een vrouw naar me toe, tot tranen geroerd, die zei dat haar zoon, een piloot, kortgeleden was overleden tijdens zijn vlucht. En dit was zijn lied. Het lied dat gezongen was op zijn begrafenis. En precies dát maakt dat ik hiermee door wil gaan. Dat ik mezelf toch weer opdof. Dat ik die drempel telkens opnieuw over stap. En uiteindelijk… maakt me dat weer dankbaar.