Zo ging het ook met de volgende periode, het voortgezet onderwijs. Alles volgde daarna in rap tempo op elkaar. Je knippert met je ogen en er wordt weer een periode afgesloten. Tussen de tweede en derde zit in ons gezin het meeste leeftijdsverschil. Daardoor heb ik soms wat adempauze. Toch konden we er niet aan ontkomen dat ook de middelste onlangs slaagde voor zijn rijbewijs. Zijn oudere broers waren hem al een poos geleden voorgegaan, maar de tweede leg –zoals ik de jongste drie soms gekscherend noem– gaat nu ook van start. Als ik terugkijk: wat gaat er een wereld voor je open. Dat je zo kunt instappen en in een mum van tijd aan de andere kant van het land zit, zonder rekening te hoeven houden met treinen, bussen en noem maar op. Nu was het zo dat bij de oudste twee Antje lekker rondtoerde in een meer dan twintig jaar oude auto, waar ze flink mee in haar nopjes was. Het was een tweede gezinsauto. Dat deze auto regelmatig bij de garage stond was nooit een probleem, omdat ex-echtgenoot altijd in een vrij nieuwe auto reed. Die was betrouwbaarder dan de “oldtimer”. Maar goed, het karretje bracht Antje van A naar B en lange afstanden reed ze nauwelijks. Toen ze alleen kwam te staan, veranderde de situatie. Met twee rijdende heren, die de “oldtimer” inmiddels flink gebruikt hadden om hun rijkunsten op peil te houden, bleek de wagen niet meer betrouwbaar genoeg. En zo ging ze anderhalf jaar geleden dan ook op zoek naar iets anders. Dat de heren haar graag hielpen met deze zoektocht, zal jullie dan ook niet verbazen. Nu lagen hun smaken behoorlijk uiteen, maar toch slaagden ze erin om een geschikte auto te vinden. Echter, deze auto met allerlei toeters en bellen werkt als een magneet op de 18-jarige met net zijn rijbewijs op zak. Zo kwam deze moeder afgelopen zaterdag thuis en daar zat meneer met zijn dikste vriend op de bank haar reikhalzend op te wachten. Hevig teleurgesteld was ze toen ze tot de ontdekking kwam dat het verlangen niet tot haar gericht was, maar enkel tot haar auto. „Mogen we alsjeblieft even toeren mam, we doen echt voorzichtig!” „Okay, een klein rondje en niet te lang wegblijven hè!” Aangezien Antje een vermoeiende dag had gehad, lag ze al in bed toen het duo terugkwam. De sleutels werden netjes in het kastje gehangen en op de vraag of alles goed was gegaan, werd bevestigend geantwoord. Terwijl hij moeders welterusten wenste, sloop hij naar boven. De hele zondag had Antje de auto niet nodig. Na weer lekker te zijn uitgerust, stapte ze de maandag erna vol goede moed in haar auto om naar het werk te gaan. Onmiddellijk toen ze hem startte, begonnen er allerlei lampjes te branden en het benzinepeil gaf zelfs helemaal niks meer aan. Vervolgens verscheen er een melding op de display dat er een reservemodus was ingeschakeld. Ze wist gelijk dat ze in één streep naar het tankstation moest. Helaas gaf de auto het halverwege de rit al op en kon ze hem nog net naar de dichtstbijzijnde parkeerplaats manoeuvreren. En daar stond ze… De auto, die zaterdags aangaf nog een bereik te hebben van 200 km, was tot op de laatste druppel leeggereden. Gelukkig staat er altijd een team voor Antje klaar en na het eerste telefoontje kwam er al een bus aan gescheurd met een jerrycan benzine, die ervoor zorgde dat auto weer naar het tankstation kon. De auto werd afgetankt, gewassen en helemaal nagekeken en de schade bleek mee te vallen. En de 18-jarige? Die had enorm geluk, want hij zat een week voor het werk in de kost en hoefde zich daardoor voorlopig niet thuis te laten zien…