Gezonde gemeenschap begint bij jezelf

Machteloosheid is een emotie die je lijkt te verlammen. Je komt niet meer in beweging. Dat is nu precies het gevoel waarmee ook degene worstelt die de heftige gebeurtenis meegemaakt heeft. Het is een begrijpelijke reactie. Iets wat je hoort, ziet of zelf meemaakt is te overweldigend voor het brein, waardoor het als vanzelf uitschakelt. Het is een belangrijk beschermingsmiddel. Vergelijk het met de bescherming van een zekering in de meterkast. Zodra er te veel stroom door een groep gaat, schakelt de zekering zichzelf uit, om zo brandschade te voorkomen. Vaak kun je het probleem zelf oplossen. Je onderzoekt bijvoorbeeld of er te veel apparaten tegelijk gebruikt worden, of dat een oud apparaat het probleem veroorzaakt. Houdt de storing aan, dan is het handig om er een elektricien, een deskundige, bij te roepen om grotere risico’s te voorkomen. Wanneer je als omstander hoort of ziet dat de ander iets heftigs meegemaakt heeft, kan dat voor jou in eerste instantie overweldigend zijn, waardoor bij jou ‘de zekering zichzelf uitschakelt’. Het is belangrijk om het gevoel van overweldiging te stoppen. Je kunt jezelf aanleren om te reflecteren op je eigen reactie, zodat je in staat bent om je gedrag te veranderen waardoor je wel met de ander kunt meeleven. We noemen dat proces van zelfonderzoek ook wel zelfreflectie. Hier volgen enkele tips. - Het is goed dat je bij jezelf opmerkt dat je de neiging hebt om ‘uit te schakelen’. Nog belangrijker is dat je opmerkt dat deze reactie niet helpend is om je naaste lief te hebben. Zodra je van de eerste schrik bekomen bent, kun je onderzoeken wát ervoor zorgde dat je overweldigd werd. Was het omdat je het verhaal hoorde? Of omdat je de angst bij de ander zag? Of omdat jij je ongemakkelijk voelde toen je moest aanzien hoe moeilijk het voor de ander was om iets onder woorden te brengen? Schrijf zo concreet mogelijk op waardoor je overweldigd werd en je de neiging had om je emotioneel voor de ander af te sluiten. - Onderzoek vervolgens welke emotie je bij jezelf gewaar wordt. Voel je je boos, bang of bedroefd? Veroordeel jezelf niet om deze emotie. Benoem het hardop en schrijf het op: ik ben boos, bang, bedroefd etc. - Leer de taal van je lichaam kennen. Onderzoek hoe je in je lijf voelt dat je boos, bang of bedroefd bent. Krijg je een knoop in je maag, voel je je spieren aanspannen, prikken er tranen achter je ogen, komt er een band om je hoofd, houd jij je adem in? Schrijf het op en spreek het uit. - Lees nog eens over wat je geschreven hebt. Vertel concreet in je gebed aan God wat je hierboven opgeschreven hebt. En vraag om Zijn wijsheid, zodat je weet hoe je naar de ander moet reageren. (Jak. 1:5). - Verlang geen snelle oplossingen van jezelf. Het is een belangrijke stap dat je erkent dat je deze neiging hebt om je af te sluiten voor het verdriet van de ander. Met Gods hulp kun je veranderen. Misschien heb je vergeving nodig voor het ‘wegkijken’. Ga tot Hem, Hij verwijt nooit. - Ga er niet vanuit dat de ander wéét dat je om hem/haar geeft. Wantrouwen is een veel voorkomende reactie. Dat heeft niets met jou persoonlijk te maken. Het zegt iets over de mate waarin de ander beschadigd is in het (zelf)vertrouwen. Toon je liefde door bijvoorbeeld een kaartje te schrijven, een maaltijd te verzorgen, een wandeling te maken, dagelijks concreet voor de ander en jezelf te bidden. Iemand die heftige gebeurtenissen meegemaakt heeft, ontwikkelt bijna als vanzelfsprekend een gevoel van angst: angst om over de gebeurtenis te spreken, angst om zich te verbinden met mensen (wat zullen ze wel niet denken als ze alles weten?). Ze hebben de neiging om zich figuurlijk, en soms letterlijk, terug te trekken in zwijgen. Maar vanuit angst, zwijgen en stilte ontstaat schaamte en duisternis. In de duisternis ontstaan er leugens over zichzelf, over de ander en over God. Bedenk dat schaamte een mens niet veel gebracht heeft. Adam en Eva verstopten zich uit schaamte. Satan krijgt veel macht in een samenleving waar uit angst gezwegen wordt. We kunnen satans macht alleen verbreken door te gaan spreken. Daarom is zelfreflectie belangrijk. Leer alles in het licht te brengen, door je eigen worsteling concreet aan de Heere te vertellen. Het is zwaar om naast de ander te zitten, zonder een oplossing te hebben. Maar uit ervaring weet ik dat God hierin voorzien heeft. (Jes. 58:9). Wanneer ik iemand tegenover mij heb zitten en ik zie hoeveel moeite het hem of haar kost om ‘het erge’ wat gebeurd is onder woorden te brengen, worstel ik tegelijkertijd met gevoelens van pijn in mijn eigen hart. Er klimt in mijn hart een gebed tot God op: „Geef mij oren om te horen, ogen om te zien”. Soms is het alleen maar een schreeuw naar boven. En even zo veel keren mag ik ervaren dat God hoort. Dat Hij wijsheid geeft om de goede dingen te zeggen of juist te zwijgen. Zeker wanneer je iemand wilt bijstaan, die worstelt met heftige gebeurtenissen die ontstaan zijn omdat anderen kwaad gedaan hebben, kun je erop rekenen dat er een strijd komt. Efeze 5 roept op om niet deel te nemen aan de onvruchtbare werken van de duisternis, maar ze te ontmaskeren. Je wordt geroepen om te ontwaken en op te staan. En om voorzichtig te wanden. Want als je dit probeert te doen zonder een goede wapenrusting, zul je vroeg of laat struikelen. (Efeze 6:10-20.) Maar als je bereid bent om met Gods hulp een stem te geven aan degenen die geen stem hebben zul je delen in de vreugde die er volgt: Christus zál over je lichten.

Gezonde gemeenschap begint bij jezelf

Wat vond je van dit artikel?

Meer over

Impressie van Terdege
op Instagram

Thema's

Meer Terdege

Over Terdege

Service & contact

Volg ons

Gezonde gemeenschap begint bij jezelf

Wat vond je van dit artikel?

Ontvang onze nieuwsbrief

Meer over

Impressie van Terdege op Instagram

Thema's

Meer Terdege

Over Terdege

Service & contact

Volg ons

Impressie van Terdege
op Instagram