Ghasem en Roya kwamen onder het Iraanse regime tot geloof

Als Roya een jaar of tien is, krijgt ze straf op school omdat haar hoofddoek haar lange haren niet volledig bedekt. Ze krijgt twee potloden tussen haar vingers, waarna er stevig in haar hand geknepen wordt. Zo hard, dat de tranen Roya in de ogen springen. „Dan zei de leraar: „Roya, heb je pijn? Geloof me, dit is nog niets vergeleken met de pijn die je zult ervaren als je naar de hel gaat.”” Haar prachtige, lange haren worden vervolgens zonder pardon gekortwiekt. „Een heel akelige ervaring”, herinnert ze zich. „En waarom? Ik was nog maar een kind, wat maakt dat beetje haar dat onder de hoofddoek vandaan kwam nu uit?” :::author_streamer 1::: Het voorval illustreert volgens Roya hoe allesbepalend de islam is in Iran. Vooral voor vrouwen, die onder het regime van de ayatollahs maar weinig voorstellen. Daar heeft ze voorbeelden genoeg van. Zo moet Roya haar droom om advocaat te worden opgeven, want ze mag niet alleen met mannen praten. Ook mag ze niet reizen zonder gezelschap van een man. Trouwen mag een dochter alleen met toestemming van haar vader. Loopt een vrouw op straat, dan is er altijd weer de angst om aangehouden te worden door de zedenpolitie, omdat er iets niet goed zit aan haar kleding bijvoorbeeld. Of omdat ze met een man praat die niet haar familielid is. Roya: „De politie kan je altijd aanhouden. Iraanse mensen leven in een kooi. Er is geen vrijheid.” Ghasem: „Iran is een gevangenis en vrouwen worden gezien als inferieure wezens die geboren zijn om ter beschikking te staan van een man.” :::author_streamer 2::: Het ophalen van herinneringen aan vroeger doet pijn. Toch willen Roya en Ghasem dat doen. Om anderen te waarschuwen voor de islam. Hij: „We willen laten zien hoe donker de toekomst wordt als je de fout maakt om de islam te veel ruimte te geven.” Hij huilt, met zijn gezicht in zijn handen verborgen. „Wij hebben gezien dat deze religie twee gezichten heeft: een kant die ze aan buitenstaanders willen laten zien, de mooie religie. En de echte kant, die eruitziet als een leeuw die anderen wil verslinden.” ## Dochters Roya en Ghasem krijgen na hun huwelijk twee dochters. Als de meisjes (nu 15 en 17) opgroeien, ziet Roya de geschiedenis zich herhalen. Harde straffen op school, moeilijkheden vanwege haar dat vanonder een hoofddoek piept, religieuze indoctrinatie. Ghasem: „Je kunt de pijn van het leven in Iran voor jezelf nog wel tolereren. Maar de pijn van je kind maakt je radeloos.” Roya: „Op school in Iran moeten meisjes rond hun negende meedoen met een islamitische ceremonie. Die ceremonie (Taklif-viering genaamd, red.) is heel belangrijk. Ze markeert de overgang naar religieuze volwassenheid. Ik wilde niet dat mijn dochters eraan zouden deelnemen. Ik heb ze beiden ziekgemeld, toen het zover was. Bij onze tweede dochter kreeg ik een telefoontje van school. Of ze echt niet in staat was om te komen? Want waarom was haar zus twee jaar eerder ook ziek op die dag? Zo goed houden ze je dus in de gaten.” Ghasem: „We wilden onze dochters zo min mogelijk overleveren aan de islamitische indoctrinatie in Iran. De meisjes ziekmelden tijdens de ceremonie was voor Roya een manier om hen te beschermen. Kinderen zijn als sponzen: ze zuigen in zich op wat anderen hun vertellen.” Ook zelf gaan Roya en Ghasem liefst zo min mogelijk naar religieuze vieringen. Maar ze zijn voorzichtig. Roya: „Ik was bang. Bang voor mijn familie, die heel islamitisch is. En bang voor god. Misschien zou hij me straffen als ik brak met de islam. Al was ik er tegelijkertijd van overtuigd dat Allah toch niet luistert naar mensen. Hij is geen levende god.” Ghasem: „Precies. Hij is een afgod.” :::author_streamer 3::: ## Corona De grote verandering komt als er corona uitbreekt en Roya’s zus zo ernstig ziek wordt, dat ze in coma wordt gehouden. Roya heeft eerder al verschillende familieleden verloren: haar vader, moeder en broer. Ze is bang haar enige zus, met wie ze een sterke band heeft, ook kwijt te raken. „Ik had geen hoop dat ze zou herstellen. En ik had ook geen god tot wie ik me kon wenden, want Allah luisterde toch niet.” In die tijd begint een van Roya’s oudste vriendinnen haar voorzichtig iets te vertellen over een God Die naar mensen luistert. Dat is nieuw voor Roya. „Want de Allah van de islam kun je niet rechtstreeks benaderen. Wil je hem iets vragen, dan moet je eerst naar een heiligdom toegaan waar mensen zijn die voor je kunnen bemiddelen.” Waar Roya ook versteld van staat, is het feit dat je blijkbaar tot deze God kunt bidden in je eigen taal. „Telkens als m’n vriendin kwam, bad ze in gewoon Farsi voor mijn zus. Ook dat was nieuw voor mij, want in de islam ben je verplicht om te bidden in het Arabisch en reciteer je vooral zinnen die je ooit uit je hoofd hebt geleerd.” :::photo_gallery 1::: Wat ze vertelt, is een geheim, drukt de vriendin Roya haar keer op keer op het hart. Maar het weerhoudt haar er niet van om Roya over Jezus te vertellen. Dat Hij blinden genas en doden opwekte. „En”, vertelt ze, „God houdt van jou, Roya. Hij hoort je stem. De relatie tussen jou en God is als die van een vader met zijn kind. Niet die van een eigenaar met zijn slaaf, zoals de islam ons leert.” ## Huiskerk Over een periode van maanden begint Roya’s hart zich langzaam te openen voor deze God. Als haar vriendin de tijd rijp acht, vertelt ze Roya dat er een groep van gelovigen is die in het geheim samenkomt om te bidden. „Dan bidden we ook altijd voor je zus”, vertelt de vrouw. Waarop Roya vraagt: „Mag ik ook naar die groep komen?” :::author_streamer 4::: Roya weet dat haar vraag niet zonder gevaar is. Door deze stap te zetten in de richting van het christelijke geloof, riskeert ze veel. Als ze betrapt wordt als afvallige, zijn de straffen niet mis. Toch zet ze door. De groep laat haar, na rijp beraad, toe. Ghasem: „De christenen in deze huiskerk moesten eerst met elkaar overleggen. Je wilt zeker weten dat degene die je tot de groep toelaat, betrouwbaar is. In een land als Iran moet je over dat soort dingen goed nadenken. Maak je een fout, dan kan dat je heel veel kosten. Te veel.” Als Roya voor het eerst bij de huiskerk aankomt, ontmoet ze zo’n acht mannen en vrouwen. Er gaat een compleet nieuwe wereld voor haar open. Alleen al vanwege het feit dat deze mannen en vrouwen niet gescheiden God aanbidden, zoals in de islam gebruikelijk is. De groep begint te bidden in het Farsi. Zachtjes zingen ze mee met geestelijke liederen die te horen zijn via de televisie. Roya: „Ze zongen over Jezus, over God, over ons hart. Ik vond het heel mooi. Het raakte me diep vanbinnen. Ik had de woorden die ik hoorde nodig, ik had deze échte God nodig. Ik wilde met Hem praten, al wist ik nog niet hoe ik dat moest doen. Ik wilde ook meezingen, al was ik dat niet gewend vanuit de islam. Want Allah is zo serieus, dat lachen of met blijdschap zingen niet mogelijk is in een religieuze, islamitische setting. Niet zoals dat in de huiskerk gebeurde: samen, met liefde, zonder angst en met een glimlach op het gezicht.” ## Smoesjes Elke week bezoekt Roya de huiskerk. Maar ze vertelt daarover niets tegen haar man, bang dat Ghasem haar niet zal begrijpen. Als hij vraagt waar ze is geweest, verzint ze smoesjes. De diensten blijven haar bemoedigen. Gulzig drinkt ze de woorden in die ze daar hoort. „Telkens opnieuw gaf ik mijn hart aan God. We baden met elkaar, we luisterden via de televisie naar een preek. We baden ook voor mijn zus. En wonder boven wonder werd die beter. Ik zag dat als een teken dat God in mijn leven aanwezig was. Ik was heel blij, ik geloofde dat God dit wonder had gedaan.” :::inline_image 1::: Als Roya een maand of zes bij de huiskerk betrokken is, begint ze ook voor Ghasem te bidden. Of God haar woorden wil geven om aan haar man te vertellen wat er met haar is gebeurd. „Ghasem was in die tijd depressief. Hij was moe van de islam. Ik ben op een nacht met het Nieuwe Testament in mijn handen in een kamer gaan zitten om voor hem te bidden. Ghasem werd wakker en vroeg wat ik deed. „Ik bid”, antwoordde ik. „Waarom?” vroeg hij. Vanaf die tijd ben ik met hem gaan praten over God. Ik gaf hem het Nieuwe Testament dat ik had gekregen. Hij las het. Ik vertelde hem over het wonder van de genezing van mijn zus. En ik herinnerde hem eraan hoe ik er zes maanden geleden aan toe was: depressief, verdrietig en boos. Daarna zei hij tegen mij: „Ik wil ook naar die groep toe waar jij heengaat.” Ghasem begon te geloven in Jezus: opnieuw een wonder van God.” :::author_streamer 5::: Ghasem: „Het duurde even voordat ik overtuigd was. Ik had al vele jaren geen enkel geloof meer. Ik had me gerealiseerd dat Allah niet bestond en was depressief geworden. Ik voelde me moe van een maatschappij waarin altijd pijn was. Soms dacht ik aan suïcide. Maar toen ik in het Nieuwe Testament las, dat vol stond van liefde en hoop, was het alsof er een zaadje opkwam uit de dode aarde van mijn hart. Ik krijg weer kippenvel als ik eraan terugdenk. Ik ben God zo dankbaar dat Hij heeft ingegrepen, dat we nu weten dat Hij bestaat en dat Hij ons aanziet als Zijn kinderen. Dat we altijd en overal met Hem kunnen praten en dat onze zonden volledig uitgewist zijn door het bloed van Jezus Christus.” ## Gevaar Beiden veranderen ze door het nieuwe geloof dat ze vinden. Ghasem komt geleidelijk aan uit zijn depressie. Roya voelt zich een ander mens worden. Ghasem: „Voorheen was ze altijd boos. Ik zag dat ze veranderd was en vroeg me af wat er was gebeurd. „Dat komt door mijn geloof”, antwoordde ze. „God leert ons elkaar lief te hebben en te vergeven.” Zoiets had de islam ons nooit geleerd. Die religie draait om wraak.” Roya: „Jezus veranderde mij vanbinnen. Door de Heilige Geest is Hij altijd bij ons. Ik ging van het haten van sommige mensen naar hen vergeven en helpen. Daar dank ik Hem voor.” Hoe vol ze ook zijn van hun nieuwe geloof, ze waken ervoor om er iets van te vertellen tegen hun moslimomgeving. Ghasem: „Dat is zo gevaarlijk.” Roya: „Pas toen ik in Nederland kwam, begon ik anderen op Jezus te wijzen.” :::author_streamer 6::: Of ze het dan aan hun dochters vertelden? Ghasem schudt zijn hoofd. „Ze waren nog kinderen. Wat als ze op school per ongeluk iets hadden gezegd? Onze scholen monitoren de leerlingen heel zorgvuldig en rapporteren het meteen als ze iets zien wat niet in de haak is. Je moet in Iran heel voorzichtig zijn. Er is een heel departement dat zich puur en alleen richt op het afluisteren van mensen.” :::inline_image 2::: Daarom wordt het bezoeken van de huiskerk voor hen ook nooit vanzelfsprekend. Ze nemen behoorlijk wat voorzorgsmaatregelen. Roya: „De samenkomst werd altijd gehouden in een huis in een rustige wijk. We kwamen nooit allemaal tegelijk aan, maar met tussenpozen van tien minuten.” Ghasem: „Het is erg moeilijk voor christenen in Iran. De overheid treedt heel streng op, omdat ze willen voorkomen dat de kerk zo snel groeit dat ze die niet meer onder controle hebben. Daarom worden christenen vaak zonder pardon in de gevangenis gezet of gedood.” ## Vertrek Ghasem en Roya zijn vol vreugde, omdat ze God gevonden hebben, en willen zich graag laten dopen. Daarvoor reizen ze naar Turkije. Een veilige optie, want er zijn veel Iraniërs die heen en weer reizen tussen Iran en Turkije. Samen met heel wat andere landgenoten worden ze tijdens een speciale dienst ondergedompeld in water. Bij terugkomst in Iran gaat het echter mis. Twee weken na hun doop staan Ghasem en Roya te wachten bij het zwembad waar hun dochters sporten, als Roya een berichtje van haar tante krijgt. De geheime dienst is bij hen thuis geweest en heeft naar Roya en Ghasem gevraagd. Ghasem: „We hebben onze dochters meegenomen en zijn niet meer naar huis teruggegaan. We verbleven twee of drie dagen in de buurt van Teheran. Daarna zijn we drie weken naar een neef in een andere stad gegaan, voordat we besloten dat we zouden proberen om het land uit te komen.” Financieel hadden ze het niet slecht, benadrukt Ghasem. Ze hadden in Teheran een mooi huis, twee auto’s, allebei een baan. Maar als het aankomt op leven en dood, is de keuze snel gemaakt. „We wilden ergens leven waar we konden blijven geloven en niet onder druk gezet zouden worden om ons geloof af te zweren. Dat was voor ons het belangrijkste.” Na een lange, stressvolle tocht komen ze in Nederland aan. Hier wonen ze inmiddels drie jaar. Vanaf een fysiek grote afstand leven ze mee met de situatie waarin het Iraanse volk zich nu bevindt, een aantal weken na de slachting die het regime aanrichtte onder demonstranten. Contact met vrienden en familie is er nauwelijks. Hun hart is verscheurd als ze denken aan alle slachtoffers en aan het lijden van het Iraanse volk. Ghasem, met tranen in zijn ogen: „Wie doet dit nu? Het zijn misdaden in naam van Allah. En je kunt er niets tegen doen. Daarvoor is het regime te wreed, te barbaars. De ayatollahs kennen geen liefde, omdat de islam zelf zonder liefde is.” :::author_streamer 7::: ## Gebed Het moeilijkst vinden ze het dat veel van hun landgenoten nog in geestelijke duisternis leven. Ghasem: „We bidden dat God hen helpt. Maar veel van hen geloven nog in de islam. Ze zijn bang. Bang om door Allah veroordeeld te worden en naar de hel te gaan. Ze hebben niet de keus om een andere God te aanbidden, want die kennen ze niet. Maar als het regime verdwijnt, kunnen we hun vertellen over Jezus. We bidden en hopen dat veel mensen gered zullen worden door onze echte God.” :::inline_image 3::: Roya: „Mijn familie is nog steeds moslim en heeft het contact met ons verbroken. Ik mag zelfs niet meer met mijn zus praten. Dat heeft haar man verboden. En mijn broer, die heel islamitisch is, wil niets meer met me te maken hebben. De kracht van de islam is heel sterk.” Zelf hebben ze geen angst dat ze misschien de verkeerde keuze hebben gemaakt. Roya, trefzeker: „Bidden tot de god van de moslims is als kloppen op een deur van een lege kamer. Niemand doet open, want er is ook niemand. Ik ben God heel dankbaar dat we christen zijn geworden en dat onze kinderen nu niet meer blootgesteld worden aan de islamitische denkbeelden.” Ghasem: „We hebben in de duisternis geleefd en het Licht gezien. We zijn levend gemaakt met Jezus. Dat zullen we nooit als vanzelfsprekend beschouwen.”

Ghasem en Roya kwamen onder het Iraanse regime tot geloof

Wat vond je van dit artikel?

Meer over

Impressie van Terdege
op Instagram

Thema's

Meer Terdege

Over Terdege

Service & contact

Volg ons

Ghasem en Roya kwamen onder het Iraanse regime tot geloof

Wat vond je van dit artikel?

Ontvang onze nieuwsbrief

Meer over

Impressie van Terdege op Instagram

Thema's

Meer Terdege

Over Terdege

Service & contact

Volg ons

Impressie van Terdege
op Instagram