Ik hang mijn verlostas aan de wilgen

Dat is fijn en verdrietig tegelijk. Al heel lang weet ik: dit gaat niet nog jaren zo. Maar tussen weten en doen ligt een wereld van grijsheid, van hoogtepunten die me lieten twijfelen en dieptepunten die me weer vaste grond gaven. En steeds was ook de grote vraag, wat dan? En nu is dat voorbij. Heb ik gesolliciteerd, ben ik aangenomen, heb ik mijn baan opgezegd en als deze column verschijnt, heb ik mijn laatste dienst gewerkt. En om allebei heb ik gehuild. Van verdriet om al het mooie wat ik achterlaat. En van opluchting om de nieuwe kans die in het verschiet ligt. :::author_streamer 1::: Het is goed zo. Vijftien jaar lang heb ik de verloskunde gegeven wat ik had. En het is klaar, ik ben klaar. Klaar met de avonden, nachten, weekenden, feestdagen. Klaar met de diensttelefoon die mee naar huis gaat. Die diensttelefoon: naast mijn soepkom, naast mijn tandenborstel, in mijn kerktas, op mijn nachtkastje, in mijn hand als ik de kinderen in de schoolreisbus nazwaai. Er wacht een nieuw avontuur. Vanaf 1 september sta ik voor de klas als docent Nederlands. Mag ik pubers coachen, begeleiden en voorlichten, in plaats van zwangeren. En hoe dat zal zijn, weet ik nog niet. _Henrieke de Wit is verloskundige en moeder van drie. Blogt op terdege.nl over het wel en wee rond bevallen._

Ik hang mijn verlostas aan de wilgen

Wat vond je van dit artikel?

Meer over

Impressie van Terdege
op Instagram

Thema's

Volg ons

Ik hang mijn verlostas aan de wilgen

Wat vond je van dit artikel?

Ontvang onze nieuwsbrief

Meer over

Impressie van Terdege op Instagram

Thema's

Volg ons

Impressie van Terdege
op Instagram