We hebben weer wat te praten bij de koffieautomaat. In een echt gesprek heb je tijdens die dertig seconden geen zin. Dus kun je het nu, behalve over het weer, over de brandstofprijzen hebben. We troeven elkaar af over wie de hoogste literprijs aan de pomp gezien heeft of leggen elkaar uit waarom diesel nu eigenlijk duurder is dan benzine (waarschijnlijk te ingewikkeld voor dertig seconden). Of we hebben het over de vraag waarom de overheid zo weinig doet tegen die belachelijk hoge benzineprijs. En of Den Haag bij het verschijnen van deze column nu wel of geen maatregelen heeft genomen en of de olieprijs nu wel of niet gezakt is – de discussie over die discussie blijft relevant. :::author_streamer 1::: Alleen van de vraag om compensatie slaan bij mij de stoppen al door. Onzin vind ik het, dat de overheid te pas en te onpas om financiële tegemoetkoming wordt gevraagd. Alsof je als burger niet zelf na kunt denken. En dan gek staan te kijken dat de sneuvelbereidheid onder Nederlandse jongeren zo laag is. Nou, ik weet wel hoe dat komt. Omdat de sneuvelbereidheid van onze portemonnee nog lager ligt. Slurpt je dikke BMW nu wat meer euro’s op? Dan laat je ’m toch lekker staan. De arbeidersslurf (lees: trein) voldoet in veel gevallen ook. Of je eet om te bezuinigen een weekje geen vlees. Of je gaat een keer niet op voorjaarsvakantie. Of je gaat gewoon lekker wel, maar slaat de grote beurt van je auto een keer over. Of je bestelt een maand geen zooi uit China. Of je boort je buffer een keer aan. Waar heb je die anders voor? Aan die duizelingwekkende buffers die sommige mensen hebben, erger ik me trouwens ook. Voor als de wasmachine of de auto onverwacht kapotgaat, zeggen we dan tegen elkaar. Nou, voor 500 euro heb je ook een wasmachine en voor een paar duizend euro scoor je een prima tweedehandsauto. Ja, ik weet dat er mensen zijn die echt de dupe zijn van die hoge brandstofprijs. Mensen met een minimuminkomen en mkb’ers. Maar ik en velen van u kunnen die onvoorziene kosten waarschijnlijk prima hebben. Nederlanders houden van rust in de portemonnee. Dus als wij een oorlog ver weg terugzien in ons banksaldo, gaan we zeuren. Terwijl ze in Iran, Libanon en Sudan voelen wat de echte prijs van oorlog is: het verlies van een dochtertje, liefhebbende man of een goedaardige oma.