In The Bridge vinden zeevarenden rust en een luisterend oor

Met een slakkengang rijdt de bus van zeemanscentrum The Bridge over het immense terrein van Europe Container Terminals (ECT), het grootste overslagbedrijf voor containers in Europa. Aan een van de kaden liggen drie containerschepen. Torenhoge kranen tillen bak na bak uit het immense ruim, goed voor vele duizenden containers. Chauffeur Hans van de Graaf (71) parkeert de bus naast de Hanoi, een containerschip van het Japanse consortium ONE (Ocean Network Express). Een van de opvarenden staat al op hem te wachten. Hij is 23 jaar en komt uit Bangladesh, net als de overige bemanningsleden. Het is zijn eerste zeereis, vertelt hij in moeilijk verstaanbaar Engels. Een vaart van negen maanden. In de volgende haven gaat hij van boord voor een verlof van acht weken. Daarna wacht een nieuwe reis van driekwart jaar. Het is niet alleen het geld dat hem naar zee drijft. „Ik vind het een uitdagende baan. En je ziet wat van de wereld.” Met de eerste passagier aan boord draait Van de Graaf zijn voertuig op de smalle kade en rijdt naar de 368 meter lange Charleston Express, varend onder de vlag van Monrovia. Daar komen vijf Filipino’s via de gangway naar beneden. Sommigen houden in de auto de muts op; ze hullen zich allen in stilzwijgen. ## Goed salaris Van de Graaf, woonachtig in Geervliet, voer acht jaar als machinist bij de marine. Daarna begon zijn loopbaan bij de politie en het Openbaar Ministerie, maar het leven op zee hield zijn interesse. Twee jaar geleden meldde hij zich bij The Bridge aan als vrijwilliger. „De hele dag thuis zitten is niks voor mij. Bij een verpleeghuis in Oostvoorne werk ik met demente bejaarden. Ik heb er een grote kas tot mijn beschikking; de opbrengst gaat naar de keuken.” Nu het daar rustig is, rijdt hij twee keer per week voor The Bridge. „Het is elke keer weer een verrassing hoeveel aanvragen er zijn van zeelieden die naar het zeemanscentrum willen komen. Zo nu en dan ga ik als chauffeur mee voor scheepsbezoeken.” :::inline_image 1::: Tegen vier uur arriveert de bus bij The Bridge, gelegen aan de Stationsweg in het hart van Oostvoorne. De meeste Filipijnen vertrekken na registratie meteen naar het dorp, om boodschappen te doen. Jonathan Medina (34) ploft neer op een bankje om via Facetime zijn vrouw te bellen. Afgelopen jaar traden ze in het huwelijk. Hij heeft al een dochter van veertien. Sinds twee jaar vaart hij voor PSM Logistics. „Met een lang contract en een goed salaris.” ## Chinezen Het is het tweede bezoek van de Filipino aan The Bridge. Hij heeft niets dan lof voor het zeemanscentrum in het dorp op het eiland Voorne-Putten. „Je kunt hier rustig bellen, in het dorp zijn winkels en als je warme kleding nodig hebt, kun je die hier voor een dollar kopen.” Lachend wijst hij naar zijn jas. :::author_streamer 1::: Aan de tafel in het midden van het zeemanscentrum zit een groep Chinezen. In de conversatie moeten ze het van elkaar hebben, want geen van hen spreekt Engels. „Dat is meestal het geval met Chinezen”, ontdekte gastheer Aad van Geest (79), bij wie de zeelieden zich laten registreren. Rekenen kunnen ze doorgaans prima. Een van de mannen komt voor vijf euro vier grote plakken chocola kopen. Die zijn in The Bridge aanmerkelijk goedkoper dan bij de twee supermarkten van het dorp. Hans van de Graaf is alweer vertrokken met de bus. Op weg naar Euromax, een terminal op de Tweede Maasvlakte, pakweg 25 kilometer bij Oostvoorne vandaan. ## Diepzeeloods Diepzeeloods Kim Sykes (65), afkomstig uit Engeland, heeft de Hanoi naar Rotterdam gevaren. Hierna wacht hem nog de vaart naar de havens van Hamburg en Le Havre. Dan zit zijn reis van tien dagen erop. Het is zijn laatste jaar voor pensionering. Varen doet hij vanaf zijn zeventiende. Twintig jaar geleden koos hij voor een baan als loods, om vaker thuis te zijn. „Bij mijn laatste maatschappij was ik vaak zes en een halve maand weg. Nu is dat maximaal drie weken.” :::author_streamer 2::: Het contact met de kapiteins van wie hij het roer overneemt, is eigenlijk altijd goed. „Zeevarenden zijn overal gelijk en herkennen elkaar, doet er niet toe of ze uit Engeland, Rusland of Japan komen.” Het varen met een steeds wisselende bemanning fascineert hem nog altijd, maar het reizen van schip naar schip ging hem tegenstaan. „Door de overvolle luchthavens en stations, de uitgestelde vluchten en treinen die te laat arriveren. Het is mooi geweest.” ## Gemotiveerd Bij een bezoek aan Rotterdam gaat de Engelse loods steevast naar The Bridge. „Ik vind de sfeer hier prettig. Voor zeevarenden die zes maanden of langer van huis zijn, is zo’n plek nog belangrijker.” :::inline_image 2::: Het is niet gebruikelijk dat er in een dorp een zeemanshuis wordt geopend. „De mannen zijn er heel enthousiast over”, weet Sykes. „Ze kunnen hier in alle rust winkelen, wat wandelen in het bos of hardlopen in de duinen en over het strand. Ik geniet van een kop koffie en ga straks in mijn favoriete restaurantje een burger eten.” Het gastvrije klimaat in The Bridge is volgens de loods te danken aan het feit dat het wordt gerund door vrijwilligers. „Die mensen zijn enorm gemotiveerd, dat merk je aan alles. De sfeer is anders dan in het kolossale zeemanshuis in Hamburg, waar betaalde krachten werken.” ## Fietsenwinkel Het zeemanscentrum in Oostvoorne valt onder stichting ISC-LCO, opgericht in 2014. De afkorting staat voor International Seafarers Center-Location Centre Oostvoorne. Aanleiding voor het oprichten van de stichting was de teloorgang van hotel De Beer bij Rozenburg, waarin ook een zeemanshuis was ondergebracht. De gepensioneerde loods Bernt Koning, Piet van Poelgeest van vrijwilligersorganisatie Samen010 en Helene Perfors, koopvaardijpredikant namens de Protestantse Kerk, besloten zich in te gaan zetten voor een alternatief. Het resultaat was dat in 2016 een kelder in het cultureel centrum van Oostvoorne ter beschikking werd gesteld voor de opvang van zeevarenden. :::inline_image 3::: In 2023 kon The Bridge naar een voormalige fietsenwinkel aan de Stationsweg verhuizen, dankzij sympathisanten. „Rotterdam Port Welfare Committee is onze belangrijkste geldgever”, vertelt Marian Langbroek (66), verantwoordelijk voor de externe communicatie. De ITF Seafarers’ Trust schonk een nieuwe elektrische bus voor het transport van de zeelieden. „Daarnaast hebben we een aantal kleinere sponsors en andere partijen die ons een warm hart toedragen, zoals de kerken in deze regio.” ## Verbonden Door haar echtgenoot raakte ze betrokken bij The Bridge. „Paul heeft jaren gevaren op een sleepboot van Smit Internationale, dus hij weet uit ervaring hoe belangrijk zeemanshuizen zijn. Sinds 2017 is hij vrijwilliger bij The Bridge, ik volgde. We hebben inmiddels 57 vrijwilligers, het overgrote deel heeft een link met de zeevaart of het havengebeuren. Ze willen graag verbonden blijven met die wereld.” Sinds januari van dit jaar heeft het zeemanscentrum een nieuwe betaalde coördinator voor zeventien uur per week, in de persoon van Hanneke de Vriend. Na de studie maritieme bedrijfsvoering werkte ze enkele jaren voor P&O Nedlloyd en Maersk. Daar leerde ze de zakelijke kant van de zeevaartwereld kennen. Nu is ze bezig met de menselijke kant en stuurt ze ook de vrijwilligers aan. Gastheer Aad van Geest was tijdens zijn arbeidzame leven werkzaam bij Shell Pernis, als werktuigbouwkundig opzichter. In 2020 startte hij bij The Bridge. „Het bieden van hulp aan zeevarenden spreekt me aan. Ze kunnen hier even verpozen. Drie keer per week ga ik ’s morgens op scheepsbezoek en ben ik ’s middags hier. Vanmorgen hebben we vijf schepen bezocht.” :::inline_image 4::: Hij begon de dag met het opstarten van Ship2Port, om te zien welke schepen er in de havens liggen. „Veel zeevarenden laten via WhatsApp weten dat ze naar ons toe willen komen. De chauffeurs meld ik via de computer aan bij de terminals. Soms moeten we een keuze maken, want je bent al behoorlijk wat tijd kwijt met de rit. Er zijn ook rustige dagen, waarop we nauwelijks zeevarenden zien.” ## Breiclub Het zeemanshuis is zes dagen per week geopend. Maandag tot en met vrijdag van twee uur in de middag tot negen uur in de avond, zaterdag van twaalf tot vijf uur. De bedoeling is dat ook op zondag de deur wordt geopend. In het pand is een stiltecentrum gerealiseerd, voor zeelieden die wat willen lezen, mediteren of een verdrietig bericht moeten verwerken. Op een schildersezel staat een bord met afbeeldingen die naar alle mogelijke religies verwijzen. Muzikale zeelui vinden in het vertrek twee gitaren en een accordeon. Via een QR-code kan de Bijbel in tal van talen worden gedownload. In een kast liggen papieren exemplaren. :::inline_image 5::: Aan een stalen roe in de centrale ruimte hangt kleding, op het rek erboven ligt een rij gekleurde mutsen. Vervaardigd door een breiclub van twaalf dames, vertelt Marian Langbroek. Het prikbord aan de wand is gevuld met uitheemse bankbiljetten waarop zeelieden hun pasfoto prikken. Ze checken dan meteen of ze familieleden, vrienden en bekenden op het bord tegenkomen. Als het vol is, gaan de foto’s in albums. De drie vitrinekasten zijn gevuld met souvenirs waarmee de zeelieden kunnen bewijzen dat ze in Rotterdam zijn geweest. En goedkope drogisterijartikelen. ## Opleiding Nieuwe vrijwilligers krijgen een korte opleiding tot gastheer/gastvrouw of chauffeur. Een aantal combineert beide functies. De training voor gastheer wordt gegeven door vijf ervaren krachten, met behulp van het opgestelde handboek. Een aantal gastheren, onder wie Aad van Geest, legt ook scheepsbezoeken af. „We nemen altijd wat simkaarten, souvenirs, repen chocola en folders mee, als middel om met de mannen in gesprek te komen. Helene Perfors richt zich in de eerste plaats op hun geestelijk welzijn, wij zijn er voor de praktische kant.” :::inline_image 6::: Jaap Quartel, gastheer, chauffeur en manusje van alles, leidt de nieuwe chauffeurs op. Hij maakt ze bekend met de terminals en wat ze daar bij de zwaarbewaakte slagboom kunnen verwachten. Belangrijk is dat de zeevarenden de bemanningslijst en hun paspoort of zeemansboekje bij zich hebben. Vorig jaar kreeg The Bridge meer dan vijftig nationaliteiten over de vloer en werd de 25.000 e bezoeker verwelkomd. Inmiddels ligt het jaarlijkse bezoekersaantal rond de 5.000. Opvallend is voor Marian Langbroek dat de hiërarchie die kenmerkend is voor de zeevaart in The Bridge even wegvalt. „De kapitein kan bij ons gewoon mens zijn. In gesprekken met bemanningsleden in lagere rangen valt me op dat ze vaak trots zijn op hun beroep, waarmee ze hun familie kunnen onderhouden.” ## Kerk De aanvankelijke weerstand in het dorp tegen het zeemanscentrum aan de Stationsweg is weggeëbd. Het beeld van lallende en handtastelijke zeelui blijkt niet terecht. De zeevarenden leveren geen enkele overlast op. In de zomermaanden zitten ze vaak op het terras met elkaar te praten, sterke drank wordt er in The Bridge niet geschonken. Saskia Schoute betrok vorig jaar een woning tegenover het zeemanscentrum en werd er al snel gastvrouw. Als secretaresse bij Shell Pernis zag ze de wereld van de zeevarenden op afstand, nu leert ze die van nabij kennen. „Ik vind het mooi om iets te kunnen betekenen voor mannen die maandenlang op zo’n schip verblijven. Van de week was hier een groep Russen, heel leuke lui.” Ze wordt ook met de tragische kant van het zeemansleven geconfronteerd. „Pas hadden we een kapitein uit Montenegro. Hij zat ermee dat hij al zo lang van huis was. Door de hiërarchie aan boord kan zo’n man daar niet makkelijk zijn ei kwijt. Hij vroeg me of hij naar de kerk kon. Ik heb er een sleutel van; een van onze vrijwilligers heeft hem ernaartoe gebracht. Zijn telefoonnummer hebben we doorgegeven aan Helene, de havenpredikant. In dit soort situaties heb je het idee dat je iemand echt helpt.”

In The Bridge vinden zeevarenden rust en een luisterend oor

Wat vond je van dit artikel?

Meer over

Impressie van Terdege
op Instagram

Thema's

Meer Terdege

Over Terdege

Service & contact

Volg ons

In The Bridge vinden zeevarenden rust en een luisterend oor

Wat vond je van dit artikel?

Ontvang onze nieuwsbrief

Meer over

Impressie van Terdege op Instagram

Thema's

Meer Terdege

Over Terdege

Service & contact

Volg ons

Impressie van Terdege
op Instagram