Jan de Vries hoort een verhaal dat niet klopt

We krijgen de melding dat in een supermarkt een oude man onwel geworden is. Hij is door medewerkers van de supermarkt inmiddels op een stoel gezet. Hij vertelt ons dat er niets aan de hand is, iedereen heeft weleens last van duizelingen. Wij kunnen veel beter urgente meldingen doen. in plaats van dit soort futiliteiten. We stellen voor om hem even na te kijken in de ambulance. Enigszins tegenstribbelend wandelt hij met ons mee. Hij heeft een wat lage bloeddruk, maar is verder oké. De uiterst correcte en keurig geklede man vertelt ons dat hij tot zijn pensioen als chirurg heeft gewerkt in het ziekenhuis. Hij stelt zelf de diagnose en vertelt dat hij nu graag naar huis wil. Hij woont nog zelfstandig, zijn vrouw is jaren geleden overleden. We besluiten hem thuis af te zetten, maar hij weigert. Hij gaat naar huis lopen. Als mijn collega via zijn Ipad de adresgegevens checkt, blijkt de man zo'n 5 kilometer verderop te wonen, terwijl hij ons verteld heeft dat hij lopend hierheen is gekomen. Gezien zijn broosheid lijkt ons dit sterk, maar hij houdt vol: hij is lopend gekomen. We rijden hem toch naar het adres, een appartement, toe. Het vreemde is dat hij zelf geen sleutel heeft, die heeft de buurman. Hij wil graag uitstappen, maar mijn collega houdt de deur dicht. Als ik bij de buurman aanbel voor de sleutel, kijkt deze mij verbaasd aan. Hij vertelt dat zijn buurman al enige tijd niet meer naast hem woont, maar vanwege dementie is opgenomen op een gesloten afdeling in een verzorgingstehuis. Ik bedank de man en doe verslag bij mijn collega. Onze patiënt luistert aandachtig mee, kijkt mij fel aan en zegt: „Zie je wel, ik vertrouwde jullie al niet, jullie zijn een stelletje tuig!” „Geloof me, meneer, wij hebben het beste met u voor”, hoor ik mijn collega zeggen, terwijl we op weg gaan naar het verzorgingstehuis. „Geloven doe je in de kerk”, bitst de man terug. „En daar ga jij zeker naartoe, met je gereformeerde hoofd!” Als ik op de camera het verontwaardigde gezicht van mijn (níet gereformeerde) collega zie, geloof ik ook… Dat ik moet lachen… _Saai is een werkdag nooit, voor politieagent Dolf Diender en ambulancechauffeur Jan de Vries. In elk nummer van Terdege nemen zij de lezers mee op pad._ :::author_streamer 1:::

Jan de Vries hoort een verhaal dat niet klopt

Wat vond je van dit artikel?

Meer over

Impressie van Terdege
op Instagram

Thema's

Meer Terdege

Over Terdege

Service & contact

Volg ons

Jan de Vries hoort een verhaal dat niet klopt

Wat vond je van dit artikel?

Ontvang onze nieuwsbrief

Meer over

Impressie van Terdege op Instagram

Thema's

Meer Terdege

Over Terdege

Service & contact

Volg ons

Impressie van Terdege
op Instagram