Je tong, dat kleine ding

Het is heel goed mogelijk dat u zich er pijnlijk van bewust bent hoe venijnig de tong kan zijn. Hetzij dat iemand u met snijdende, scherpe woorden geraakt heeft, hetzij dat we zelf een ander krenkten en kwetsten met botte en onbedachtzame uitspraken. Raak typeert de apostel de tong als „een wereld van ongerechtigheid”. Hoever dat kan gaan, komt zo nu en dan ook in het nieuws aan het licht. Je schrikt ervan als je leest hoe mensen (vaak betreft dat jonge mensen en zelfs kinderen) elkaar langs de kanalen van allerlei ‘social media’ stukmaken. Digitale treiterij, digitale terreur. Dan hebben we het dus over schadelijke woorden. We kunnen echter ook aan zogenaamde ijdele woorden denken. Dat zijn woorden die er onschuldig uitzien. Maar of ze het ook zijn...? Concreet denk ik dan aan al die nietszeggende woorden die uitgewisseld en vermorst worden. Lege woorden, die weinig of geen inhoud hebben. Natuurlijk besef ik heel goed dat ‘even bijpraten’ heel nuttig kan zijn als de smeerolie van intermenselijk verkeer. Maar hoe ver gaat dat? Of ben ik de enige die zich soms stoort aan de zinloze uitwisselingen van groeten, kreten en wat dies meer zij, juist via al die ‘social media’? Waarbij de woorden dan bovendien taalkundig in de regel ook nog eens behoorlijk verminkt worden. Om van de tijd die het allemaal kost nog maar te zwijgen. Wat zou de Schrift toch precies bedoeld hebben met de zinsnede dat we rekenschap hebben te geven van elk ijdel woord? Het is maar een vraag. :::author_streamer 1::: IJdele woorden komen niet alleen bij onszelf vandaan. Ze kunnen ook van anderen komen. Verhalen, boeken, bladen kunnen ermee gevuld worden. Er komen dus inderdaad grote dingen van, van dat kleine ding! Ook tegen deze ijdele woorden mogen we ons wel wat beter wapenen dan doorgaans het geval is, denk ik. Eerst en vooral vanwege de verkeerde invloed die ijdele woorden hebben. Daarbij helpt het misschien ook om ons gebruik en onze beheersing van de taal op een wat hoger plan te brengen. Aan de einder wenkt dan de schoonheid van de taal. De bede van David uit [Psalm 141](https://bijbel.bmuonline.nl/statenvertaling/psalmen/141/) leert ons dat wij bedachtzaamheid nodig hebben. „HEERE! zet een wacht voor mijn mond, behoed de deur mijner lippen.” Hij was zich er goed van bewust hoe „nbedwingelijk” dat kleine ding, de tong, is! Gods genade, Gods Geest is nodig om de wacht te houden, om de tong een instrument van zegen te laten zijn. De vergeving is nodig om alle onzuiverheid vanwege de tong te bedekken! Dan zal het spreken toch aan zuiverheid winnen? Dan zullen woorden toch verdiept worden en krachtiger worden? Salomo onderwijst ons: „De tong der wijzen is medicijn!” Een bedachtzame geest zegt minder, maar zegt wel meer met minder. En als woorden winnen aan kracht en diepte, zullen ze dan ook niet winnen aan schoonheid? Dat is het belangrijkste niet. Zeker. En daarin is verschil in gave en bekwaamheid. Ook dat. Toch zal het meer verdieping met zich meebrengen dat er minder gelegenheid is voor ‘het platte’ in onze taal. Zo’n tong is toch als de pen van een vaardige schrijver ([Psalm 45](https://bijbel.bmuonline.nl/statenvertaling/psalmen/45/))? Daarom: „Laat U mijn tong en mond, en ‘s harten diepste grond, toch welbehaaglijk wezen!”

Je tong, dat kleine ding

Wat vond je van dit artikel?

Meer over

Impressie van Terdege
op Instagram

Thema's

Volg ons

Je tong, dat kleine ding

Wat vond je van dit artikel?

Ontvang onze nieuwsbrief

Meer over

Impressie van Terdege op Instagram

Thema's

Volg ons

Impressie van Terdege
op Instagram