„Help!” appt de gast die gisteren naar huis vertrok. „Ik heb mijn rugzak laten liggen bij een McDonald’s in Duitsland. M’n portemonnee en al onze paspoorten zitten erin! Wat zal ik doen?” Gastvrouwen die ‘hun’ vakantiegangers eenvoudigweg de sleutel van het verblijf geven om die twee weken later zonder meer weer in ontvangst te nemen, missen toch maar een hoop. Want wat maakt juist het contact met de gasten dit werk mooi, zinvol en … soms vermakelijk. Als je iemands vakantie net een tikje leuker kunt maken door een tip te geven, een vraag te beantwoorden of even die reservering te regelen bij dat (Oostenrijkstalige) restaurant, dan is je eigen dag ook weer goed. Net zo leuk: op de meest praktische en voordelige manier voorwerpen die per ongeluk werden achtergelaten, weer op hun bestemming in Nederland zien te krijgen. De e-reader die bijvoorbeeld bleef liggen, hoort thuis in Werkendam. Eens kijken, zijn er nog gasten uit die regio onderweg? Zowaar iemand uit die parel van de Biesbosch zelf. En laat deze Werkendamse nou de vroegere schooljuf zijn van de eigenaresse van de e-reader! Hoe bestaat het. Zij neemt het apparaat graag mee om het te overhandigen aan de blije bezitster. En nu ligt er dus een rugzak met waardevolle inhoud bij een McDonald’s in Midden-Duitsland. Vergeten tijdens de thuisreis. De McDonald’s-mensen zijn zo vriendelijk om meteen na een telefoontje de rugzak veilig te stellen. Maar hoe krijg je zo’n ding weer veilig in het vaderland? Gelukkig moet onze Mart net in die periode naar Nederland. Hij pikt de tas op en bezorgt hem thuis. Kunnen we ook weer afvinken. Spullen uitlenen hoort eveneens bij het vak. De normaalste én de gekste dingen hebben we inmiddels al naar het appartementenhuis gebracht, variërend van heel gewoon een tekentang en een luchtbedpomp tot een leesbril, een veiligheidsspeld of een staafmixer. Vandaag komt er iets origineels bij. Of we misschien een metaaldetector hebben, zo informeert een van onze gasten. Een metaaldetector? Jazeker, die ligt op zolder. Maar, wat moet een toerist met een metaaldetector? Het zit zo: Elke morgen vertrekt gast Johannes met zijn klapstoeltje en zijn Bijbel naar een weiland in de buurt om daar stille tijd te houden. Zijn beide gehoorapparaatjes doet hij ter plekke uit; die legt hij op z’n schoot om zich in alle rust te kunnen concentreren. Nu is hij vanochtend glad vergeten dat hij die dingen had uitgedaan: hij is gewoon opgestaan en weggelopen. Één apparaatje vond hij gelukkig terug, maar het andere is en blijft spoorloos. Het lijkt ook nog eens sprekend op de vele kiezelsteentjes die daar in de buurt liggen en dus is Johannes’ hoop gevestigd op de hulp van een metaaldetector. Ik klim naar zolder en veeg het stof van het apparaat. Maarten vervangt de batterijen. Die avond gaat de detector mee naar de ”Grillabend”. Als Johannes zijn bordje leeg heeft, vertrekt hij. „Ik loop wel even mee”, biedt medevakantieganger Micha aan. Niet eens veel later keren beide mannen tevreden terug. Micha met de metaaldetector onder zijn arm; Johannes met een apparaatje achter béide oren. Rond de eettafels gaat een luid applaus op. En een van de jonge gasten stelt grinnikend vast: „Zo, die heeft vandaag wel een héél lange stille tijd gehad.”
Jenthe
