We deden het lang zonder. Dat ging prima, met een droogmolen waar het wasgoed heerlijk aan kon wapperen. En een hele zolder waar het bij slecht weer geduldig kon blijven hangen. We misten het apparaat eigenlijk alleen in de kraamweek van Luuk. Toen het koud en vochtig weer was en het beddengoed niet wilde drogen. De kosten van het gebruik en de niet-duurzame reputatie vonden we lang twee belangrijke redenen om het bezit ervan zo lang mogelijk uit te stellen. Maar als we een droger krijgen aangeboden die anders weggegooid zou worden, besluiten we er toch een plekje voor te maken. Dat blijkt geen overbodige luxe, met een groeiend gezin. Waar de wasbergen steeds hoger worden en de droogruimte slinkt. Ruimte die wordt ingenomen door een kinderkamer en een kantoor vol kaartjes. Dus als ons krijgertje kuren krijgt, is het tijd om voor het eerst echt een droger te kopen. >We denken dat een apparaat ons leven kan veranderen Het wordt een hele zoektocht, waarbij ik al snel verleid word door allerlei snufjes die op de nieuwe modellen zitten. Anti-kreuk. Extra hygiënisch. Extra stil… De strijkfunctie haalt me uiteindelijk over. Ik verheug me al op het idee dat mijn hoeslakens helemaal glad uit de trommel komen. Maar als de droger geleverd is, blijkt het gewoon een heel normaal apparaat. Dat gelukkig goed droogt en minder heet wordt dan het vorige, maar dat heel streng piept als er een paar pluisjes in de filter zitten. En dat hooguit het hoeslaken met een paar kreuken minder aflevert. Gek, hoe dat verlangen naar spullen werkt. Dat we soms denken dat een voorwerp, een apparaat of een kledingstuk ons leven kan veranderen. En dat het dan zo vaak tegenvalt. Gelukkig mogen we beter weten. Spullen vullen niet; dat doet Gods waarheid alleen. Misschien wijs om dat eens op een tegeltje te zetten. Als reminder voor iedere dag.