Maar vanzelf gaat dat niet. Er is soms onbegrip. Als leerkracht heb ik het regelmatig ervaren: ouders die tijdens een gesprek vooral naar de school wijzen als oorzaak van een probleem. De weerstand voel je bijna fysiek in de kamer. Soms lijkt het alsof de driehoek ter plekke in elkaar stort en alle verbinding verdwenen is. Toen ik zelf nog voor de klas stond, kon ik daar behoorlijk gefrustreerd door raken. Zeker wanneer ouders, na één verhaal van hun kind, direct de telefoon grepen om hun boosheid te uiten zonder het hele plaatje te kennen. Ik kon daar eerlijk gezegd weinig begrip voor opbrengen. :::author_streamer 1::: Tot ik zelf ouder werd. Toen ging ik pas begrijpen waar die emoties van sommige ouders vandaan komen. Mijn eigen zoon zat in groep 1 op de school waar ik zelf ook werkte. Ik werd uitgenodigd voor een gesprek met de juf en de intern begeleider, mijn collega’s dus. Maar toen het over míj́n kind ging, sloeg mijn hart over en stond het zweet in mijn handen. Er was eigenlijk niet eens zo veel aan de hand, maar het kwam hard binnen. Was het wel terecht? Hadden ze hem goed gezien? Op dat moment begreep ik pas echt wat ouders voelen. Het gaat over hun kind, het kostbaarste wat ze hebben. Zijn pijn is die van hen. En als hun kind zich misdraagt, voelt dat al snel als persoonlijk falen. Daarom is het zo belangrijk om ruimte te geven aan die emotie. Niet alles hoeft meteen opgelost. Soms duurt het maanden, of zelfs jaren, voordat ouders er klaar voor zijn om zorgen echt te horen en te accepteren. Dit betekent niet dat we als school moeten stoppen met het delen van onze zorgen, maar doe het met wijsheid, met dosering en met een beetje begrip. En ouders, wees alsjeblieft een beetje aardig voor de leerkrachten. Ze zijn echt begaan met uw kind. Zorg dat de driehoek heel blijft, want dat is uiteindelijk het beste voor uw kind.