Ik zal het uitleggen. Mijn man is doordeweeks vaak vier avonden weg, soms zelfs vijf. We streven ernaar om altijd één kruis in de agenda te zetten. Op die avond is mijn man thuis. Maar het houdt meer in. Een kruis zetten is voor ons een bewuste investering in elkaar, als gezin en als echtpaar. Zo’n avond is er een met een gouden randje, in verbondenheid met elkaar. We hebben dan extra tijd voor een gezellig bakje koffie of thee en wat lekkers erbij. Regelmatig gaan we een eind wandelen. Er komen spelletjes op tafel, er klinkt instrumentale muziek op de achtergrond en tijdens de koudere maanden steken we kaarsjes aan. Zo’n avond is voor mij elke keer weer bijzonder. Alle avonden sta ik mijn man met de liefde van mijn hart af, maar ik mis hem wel. Regelmatig voel ik me ergens incompleet. Ook onze kinderen missen hun vader nogal eens. Maar wij dragen het met elkaar. Misschien soms ook wel als een (stil) kruis. Dan is het het grootste als wij ons kruis mogen dragen achter de grote Kruisdrager! Daarop ziende valt dit kruis helemaal in het niet. >Als ik om me heen kijk, zie ik veel mensen die geleefd worden De eerlijkheid gebiedt te zeggen: Als ik om me heen kijk, zie ik veel mensen die geleefd worden. Misschien dat er wel helemaal geen kruis wordt gezet? Tenminste, een tijdje terug zei iemand eerlijk tegen mij: „Dat zou voor ons ook een goed idee zijn. De avonden rijgen zich aaneen en voor je het weet is de week alweer voorbij.” Ik zou zeggen: Wie geen kruis in de agenda zet; begin er gelijk mee! Reserveer een avond, wees betrokken op elkaar en voel hoeveel liefde dit met zich meebrengt. Ik moet op zo’n avond vaak denken aan Psalm 133: „Waar liefde woont, gebiedt de Heer’ de zegen. Daar woont Hij Zelf, daar wordt Zijn heil verkregen, en ’t leven tot in eeuwigheid.” Dat gun ik iedereen. _Predikantsvrouw Abigaïl Janse-Pieterman is moeder van zes, psychosociaal hulpverleenster en schrijfster van een boek waarin ze voor meer openheid pleit. _