Op de achtergrond vullen de bergen de horizon. Wolken razen langs, gedreven door de herfstwind. Een zonnestraal piept ertussendoor en laat haar licht vallen op een paar witte wolken die langs de bergtoppen drijven. Een waterval laat haar water naar beneden storten. Door alle regen van de afgelopen dagen is ze flink gegroeid. De verkleurde bomen op de bergen geven een prachtig kleurenpalet weer dat verandert in een stabiel dennengroen om vervolgens een sterk contrast te vormen met de verse witte sneeuw op de rotsige toppen. Het blijft me verwonderen – zo’n machtig tafereel! Een paar taken brengen mij weer in de keuken. De was moet gevouwen worden en het avondeten bereid ik het liefst vast voor in deze rust. Over een paar uurtjes worden de meiden na een lange schooldag vermoeid thuisgebracht door de grote gele schoolbus. Het is fijn om er dan voor ze te zijn, zonder dat ik me nog druk hoef te maken over het avondeten. Ik laat het uitzicht even voor wat het is. Als mijn blik na een tijdje weer naar buiten dwaalt, zijn de bergen verdwenen achter een sluier van wolken. Ik zie een regenbui aankomen. „Living art”, hoorde ik eens iemand zeggen. Levende kunst van de Levende Schepper. :::author_streamer 1::: Vorig jaar keek ik uit naar deze tijd. De tijd dat alles niet meer zo nieuw is. Het dagelijkse leven dat weer normaal is, de routine die het overneemt en een aangename rust geeft. In die tijd voelde ik mij soms weleens eenzaam, omdat de taal nog best een uitdaging was. Ik kon me redden, maar echt meedoen aan een kletspraatje met anderen was nog te moeilijk. Tegen de tijd dat ik de juiste woorden had bedacht, was het onderwerp alweer veranderd. Ik moest in alles mijn weg nog vinden en een hoop dingen waren nieuw. Nieuwe feestdagen, andere winkels met andere producten, ander geld, andere cultuur, een heel leven opnieuw opbouwen… Het contrast wordt net zo zichtbaar als de diepte van de bergen waar de zon haar licht op laat schijnen. Nu ik erbij stilsta, zie ik hoe we gegroeid zijn. Vanmorgen nog had ik wat fijne gesprekjes met andere moeders waar ik moeiteloos aan mee kan doen. Het was een pittige eerste tijd, waarin we ontzettend veel hebben geleerd. Maar het was het allemaal waard. We voelen ons fijn in het nieuwe land met de nieuwe routine en gewoonten. Ook in ons gezin mogen we stilstaan bij de kunst van de Levende Schepper. Nieuw leven wordt er in mij geweven. Het is steeds meer zichtbaar voor de kinderen nu ik inmiddels over de helft ben. Elke week kijken we op de kalender naar de nieuwe ontwikkelingen van de kleine baby. We verwonderen ons over hoe prachtig God alles maakt. Het geeft me ook het besef dat we nu weer door een periode met nieuwe dingen gaan. De bezoekjes aan de midwife zijn hier zeker anders dan bij de vertrouwde verloskundigen in Nederland. De echo’s worden allemaal in het ziekenhuis gedaan en een thuisbevalling is uitzonderlijk. Al met al gaat het er een stuk minder persoonlijk aan toe dan we gewend zijn. En over kraamzorg gesproken… Dat kennen ze hier niet. Zo verandert het elke keer, net als het uitzicht op de bergen. Soms worden nieuwe dingen zichtbaar, en soms hangt er een sluier van wolken voor. Maar… De Schepper blijft dezelfde en houdt alles in Zijn hand.