Leonard en Corina werden verrast door het ‘onmogelijke’

Het haardvuur knappert. Hond Gijs kwispelt. Baby Mats slaapt. Het klinkt als een alinea uit een boek van W.G. van de Hulst. Maar voor Leonard en Corina is dit de meeste avonden realiteit. En op hun kleine kereltje zijn ze gekker dan dat ze ooit voor mogelijk hadden gehouden. De twee hebben al een kinderwens als ze trouwen, nu veertien jaar geleden. Maar een kindje komt er niet. De eerste jaren nemen ze dat voor lief. Tot ze zich –na vier jaar– zorgen beginnen te maken en naar de huisarts stappen. Ze krijgen een doorverwijzing naar het ziekenhuis in Zwolle. Het gesprek dat ze daar met een gynaecoloog hebben, voelt onprettig, waarop ze die deur teleurgesteld achter zich dichttrekken. Ze spreken met de huisarts af dat Corina bij haar eerstvolgende menstruatie weer langskomt. Hij vermoedt namelijk een verstoorde cyclus, en raadt haar aan daarvoor tijdelijk de pil te slikken. Ze ontdekt pas dat er sprake is van een zwangerschap als ze een miskraam krijgt. Corina: „Volgens een arts die we later spraken, kon die miskraam verband hebben gehad met het slikken van de pil.” Leonard en Corina proberen op advies van een fertiliteitsarts de vruchtbaarheid op een natuurlijke manier te stimuleren. Dat is echter een ontzettend intensief traject, waarbij Corina elke dag haar cyclus moet bijhouden. Leonard: „Het beheerste ons leven.” Corina: „Elk toiletbezoek was ik daarmee bezig. Het was niet vol te houden.” Daarom zetten ze dit traject op pauze. Intussen zijn ze in hun achterhoofd volop bezig met andere mogelijkheden, zoals ivf en icsi. Corina: „Maar dan loop je weer tegen ethische vraagstukken aan rondom restembryo’s. Hoe ga je daarmee om?” Ze komen bij het Radboudziekenhuis in Nijmegen terecht. Daar voelen ze zich gezien. Leonard: „Het ziekenhuis is supergroot, maar de begeleiding was heel persoonlijk.” Corina: „We gaven tijdens het eerste gesprek aan open te staan voor een behandeling, mits er geen sprake zou zijn van restembryo’s. Onze arts had hiervan nog nooit gehoord. „Waarom willen jullie dit?” vroeg ze. „Weet je wel dat de kans dat de behandeling succes heeft, dan kleiner wordt?” Uiteindelijk is ze gelukkig meegegaan in onze wens.” ## Opgeblazen pop In de loop van de jaren doen ze twee icsi-pogingen (een bijzondere vorm van ivf, red.) met meerdere terugplaatsingen, die niet eindigen in een zwangerschap. De behandelingen eisen hun tol: telkens weer die ritjes naar Nijmegen, het gebruik van hormonen en de spanning of er een bevruchting plaatsvindt. Kan er een embryo teruggeplaatst worden, dan is het nog maar de vraag of dit resulteert in een zwangerschap. Corina: „Eigenlijk hadden we helemaal geen hoop meer. Ik ging inmiddels richting de veertig. Dan worden de risico’s bij een zwangerschap groter. Daarom spraken we af: we doen dit nog één keer.” :::author_streamer 1::: Die derde en laatste keer krijgt Corina andere medicatie. Dat verandert veel. Waar ze eerder weinig last had van de behandeling, reageert haar lichaam nu een stuk sterker. Het spuiten van de hormonen is pijnlijker, en als ze een punctie krijgt voor het weghalen van de eicellen, valt ze flauw. Als het tijd is voor de terugplaatsing, is ze voor het eerst ongelooflijk zenuwachtig en voelt ze zich raar. De dagen na de terugplaatsing, wordt ze steeds zieker. Leonard is voor zijn werk in Portugal als Corina zich op een nacht zo beroerd voelt dat ze niet meer weet waar ze het moet zoeken. Ze heeft buikpijn, geeft over en voelt zich benauwd. „Ik dacht dat het buikgriep was, maar heb toch maar de huisarts gebeld. Die had gelukkig de tegenwoordigheid van geest om te vragen of er nog bijzonderheden in ons leven waren. Ik heb haar verteld van de terugplaatsing. Waarop ze zei: „Maar mevrouw, dit is overstimulatie, u moet heel snel naar het ziekenhuis.” Een zwager heeft me daarheen gebracht, terwijl Leonard als een malle het eerste vliegtuig naar huis nam.” Overstimulatie is een complicatie die kan optreden na een vruchtbaarheidsbehandeling. Er groeien dan te veel eiblaasjes, waardoor er vocht uit de bloedvaten kan lekken. Dat zorgt weer voor vochtophoping in het lichaam, misselijkheid, kortademigheid en een verhoogd risico op trombose. Corina: „Ik kwam in drie dagen vijftien kilo aan. Ik was net een opgeblazen pop. Mijn nieren werkten niet meer. Ik was zo benauwd dat ik al moest overgeven als ik praatte.” Na een paar dagen stabiliseren haar waarden en kan er een drain geplaatst worden. „Elke dag checkten ze in het ziekenhuis mijn bloedwaarden om te zien of ik al naar huis mocht. Op een zondagochtend kwam de arts binnen. Leonard was net naar de kerk. De arts zei: „We hebben je waarden weer gecheckt en ik mag je feliciteren. Je bent zwanger.” Zwanger? Corina kan het nieuws bijna niet bevatten. Een slechter moment om deze boodschap te krijgen is er bijna niet, want er is een kans dat de zwangerschap vanwege haar gezondheidssituatie moet worden afgebroken. :::inline_image 1::: Er volgen spannende dagen. Beetje bij beetje herstelt ze. Maar echt bezig met de zwangerschap zijn Leonard en zij nog steeds niet. Hij: „Ze moest eerst beter worden.” Corina: „Bovendien gingen we ervanuit dat het toch niet goed zou gaan met de baby. Als verpleegkundigen me die eerste dagen gelukwensten, dacht ik alleen maar: Houd op met je gefeliciteer.” Pas als ze verder herstelt, komt er ook meer ruimte in hun hoofd voor de zwangerschap. „En daarmee het besef: Jongens, ik ben gewoon echt zwanger.” ## Wonder Het nieuwe leven eindigt niet in een miskraam, zoals ze hadden gedacht. Het kindje in haar buik wordt steeds groter. Maar eer ze dat durven aanvaarden, is Corina al zo’n dertig weken zwanger. Als ze rond die tijd gaan winkelen voor een babyuitzet, overvalt hun een gevoel van totale bevreemding. Leonard: „We dachten in de winkel: wat doen we hier? We horen hier niet. Pas bij het tweede bezoek landde het dat we echt voor ons eigen kindje konden shoppen. Vanaf toen hebben we meer van de zwangerschap genoten.” :::author_streamer 2::: Met 41 weken is het zover. Baby Mats dient zich aan. Het echtpaar rijdt midden in de nacht van 22 augustus naar het ziekenhuis in Deventer, waar het kindje uiteindelijk geboren wordt. Leonard: „Dan zie je zo’n klein frummeltje liggen en dringt het pas echt door.” Corina: „Alsof we toen de gedachte konden toelaten dat dit ons kindje was.” Leonard: „We hadden dit gewoon nooit, nooit durven hopen. Een van de zorgverleners in de kamer zei: „Het ontroert me dat jullie zo blij en dankbaar zijn.” We waren ouders geworden. Dat voelde ik tot in mijn tenen.” De emoties die door hen heen razen, kunnen ze tegelijkertijd maar moeilijk een plekje geven. Corina: „Soms was het alsof ik van een afstandje naar mezelf zat te kijken, met een man aan mijn zij en een kind op mijn borst. Op andere momenten bleef ik maar naar Mats staren. „Je bent echt mijn kind, ons kind”, moest ik heel de tijd zeggen. Anders zou ik het niet geloven. Het was zo’n groot wonder.” ## Rollercoaster En dan begint het ouderschap. Een fase waarin ze nu, ruim drie maanden later, pas een beetje hun weg beginnen te vinden. „Een rollercoaster”, noemt Leonard de achterliggende periode. Corina: „Cliché misschien, maar zo is het gewoon.” :::inline_image 2::: In het ziekenhuis worden ze alvast geholpen met de eerste stapjes op dat gebied. Leonard: „Je denkt dat zo’n kindje bij de minste aanraking breekt. Het verschonen ging me gelukkig al snel heel natuurlijk af.” Corina: „Bij de eerste luier hebben we met de verpleegkundige meegekeken, daarna deden we het zelf.” Eenmaal thuis, valt het toch nog een beetje tegen. Leonard: „Het was tien uur ’s avonds en daar stond Mats dan, in de maxi-cosi, op de tafel.” Lachend: „Gelukkig konden we videobellen met de kraamzorg. We hadden bijvoorbeeld geen idee wat een baby ’s nachts aanheeft, over dat soort dingen hadden we nog nooit nagedacht.” Wat volgt, is een heel fijne kraamweek. Beetje bij beetje wordt het stel bijgeschoold in de zorg voor hun minimensje. Corina: „Je denkt dat je al heel wat weet omdat je al weleens voor neefjes en nichtjes hebt gezorgd. Maar dit was heel anders. Elke morgen moesten we even stoom afblazen bij de kraamverzorgster.” Dan ontdekken ze dat Mats wel heel veel huilt. Op advies van de kraamzorg proberen ze hem in te bakeren, maar het blijft een onrustig jongetje. Om hem te helpen bij de borstvoeding, worden zijn tongriempje en lipbandje gelaserd. Maar ook daarna huilt hij nog veel. Corina: „Soms zat hij me aan te kijken met die oogjes van hem: help me dan. Dan dacht ik: Ach, kind. Overdag sliep hij nauwelijks, waardoor hij oververmoeid raakte.” Het is een intensieve periode. „We bleven ons verwonderen over Mats en van hem genieten, maar ondertussen bleef hij maar krijsen, krijsen en krijsen.” Omdat ze een koemelkallergie vermoeden, is Corina sinds kort overgestapt op lactosevrije flesvoeding. Dat lijkt te helpen. Tegen Leonard: „Vandaag leek hij wat rustiger en had hij ook een normale poepluier.” :::author_streamer 3::: ## Uitje Na drie maanden met Mats kunnen ze één heldere conclusie trekken: niets is meer hetzelfde. Leonard: „We zeiden het pas nog tegen elkaar: veertien jaar lang hebben we gedaan wat we wilden. Als we besloten een lastminutevakantie te boeken, dan deden we dat. Dat dit nu niet meer kan, is wennen.” Corina: „We hadden een heel vanzelfsprekend leefritme samen. Daar is nu precies niets meer van over. Een kind laat zich niet in schema’s proppen.” Hun oren zijn inmiddels gespitst op elk huiltje. Corina: „Naar de kerk gaan is nu een uitje. Dan ben je even het huis uit. Soms hoor ik hem dan gek genoeg nog. Pas zat ik in de kerk met mijn tas te wiegen, nog helemaal in de schommelmodus.” Leonard: „Gelukkig gaan de nachten prima.” Corina: „We maken hem rond elf uur wakker, en daarna komt hij rond drie uur weer. Verder slaapt hij lekker door.” Soms is het zoeken naar wat ze moeten doen. Corina: „Die eerste weken toen Mats huilde, gingen we in gedachten continu een lijstje af. Vieze broek? Dan deden we een schone luier. Bleef hij daarna nog huilen, dan bleek hij gewoon honger te hebben. Het grappige is: je ontpopt je ineens als ouders. Dat moet ook wel, want je kunt dat lieve hummeltje niet laten wachten, omdat zijn ouders nog niet weten hoe het moet.” Of ze niet overgoten zijn met advies, zeker nu Mats een huilbaby blijkt te zijn? Leonard, lachend: „Dat loopt soms de spuigaten uit.” Ze zien het maar als een vorm van meeleven. „Want het is ongelooflijk hoeveel kaarten, cadeaus en berichtjes we na Mats’ geboorte hebben gehad.” :::inline_image 3::: ## Schattig Moeder zijn is een vak apart, heeft Corina inmiddels ontdekt. Als ze niet aan het voeden, kolven, verschonen en verzorgen is, zit ze wel uit te rekenen wanneer ze dat wéér moet doen. „Mijn hoofd is net een grote rekenmachine. Als het vijf minuten rustig is, moet ik in die tijd naar de wc, douchen en het huis opruimen. Dat continu aanstaan vind ik heel intens.” Ze heeft nog verlof van haar werk tot januari. „Gelukkig maar, want ik zou niet weten hoe ik dat er nu bij moet doen. Al heb ik wel weer zin om straks aan de slag te gaan.” Ook Leonard heeft ontdekt dat vader zijn een nieuw hoofdstuk in zijn leven is. „Ik ben er voorzichtiger mee om nieuwe dingen op te pakken op mijn werk. Zo heb ik een nieuwe functie die mij werd aangeboden bewust afgeslagen, omdat die samenviel met de geboorte van Mats.” Tegelijkertijd kunnen ze zich nu al geen leven meer voorstellen zonder hun kleine mannetje. Corina: „Voor Mats zou ik door het vuur gaan. Vroeger werd ik al chagrijnig als Leonard ’s nachts naar de wc moest. Nu stap ik gelijk uit bed als ik Mats hoor. Ik vind zijn geluidjes dan zelfs schattig.” De naam Mats betekent ”geschenk van God”. Een naam die ze heel bewust hebben uitgekozen. Corina: „Dat is hij ook echt. Je kunt wel vruchtbaarheidsbehandelingen ondergaan in een academisch ziekenhuis, maar als de Heere Zijn zegen er niet over had gegeven, was Mats er nooit geweest. Soms kijk ik naar hem en denk ik: kind, wat is het toch een wonder dat jij er bent.” Eigenlijk durfden ze de afgelopen jaren niet meer te bidden om een kindje, biecht Corina op. Terwijl anderen dat nog wel deden. „Toen we twaalf en een half jaar getrouwd waren, bad de ouderling van dienst heel vurig voor ons, pleitend op Gods beloften en Hem aanroepend als de God voor Wie niets te wonderlijk is. Daar heb ik nog vaak aan teruggedacht, want dit heeft me zo beschaamd gemaakt. We gingen de vruchtbaarheidsbehandeling in zonder hoop en vertrouwen, terwijl de Heere die alsnog heeft willen zegenen.” :::author_streamer 4::: ## Moederkring Hun status in de samenleving is veranderd nu ze ouders zijn, merken Leonard en Corina. Ineens horen ze bij groepjes waarvan ze niet eens wisten dat die bestonden. Een moederkring van de kerk bijvoorbeeld. Corina: „En ik kreeg de vraag wat voor kerstboekje we voor ons kind wilden. Ik dacht: wat leuk, er gebeurt in de kerk veel meer dan ik wist.” Leonard: „Ergens is het heel logisch dat we dit nu pas ontdekken. Je hebt nu eenmaal stellen die aan het schoolplein staan en echtparen die daar niet hoeven komen. Die scheiding is er gewoon, ook al wil je dat liever niet.” :::author_streamer 5::: Tegelijkertijd hopen ze oog te blijven houden voor de mensen die nooit kinderen hebben gekregen. Leonard: „Wij vonden het voorheen bijvoorbeeld lastig dat gesprekken met ouders vaak over kinderen gaan. Dat houden we nu in ons achterhoofd.” Corina: „En als ik bij een stel zonder kinderen langsga, vraag ik van tevoren even of ze het fijn vinden dat ik Mats meeneem. We weten dat je er soms even helemaal doorheen kunt zitten als kinderloos echtpaar. Daar willen we rekening mee blijven houden, tot welke oudergroepen we in de toekomst ook gaan behoren.”

Leonard en Corina werden verrast door het ‘onmogelijke’

Wat vond je van dit artikel?

Lees meer

Zwanger, tegen alle verwachting in

Ontvang onze nieuwsbrief

Meer over

Impressie van Terdege
op Instagram

Thema's

Meer Terdege

Over Terdege

Service & contact

Volg ons

Leonard en Corina werden verrast door het ‘onmogelijke’

Wat vond je van dit artikel?

Lees meer

Zwanger, tegen alle verwachting in

Ontvang onze nieuwsbrief

Meer over

Impressie van Terdege op Instagram

Thema's

Meer Terdege

Over Terdege

Service & contact

Volg ons

Impressie van Terdege
op Instagram