Lianne van den Dool maakt portretten van wolvilt

Het lijkt een grote tegenstelling. Tot voor kort werkte Lianne, getrouwd en moeder van Douwe (6) en Lieve (3), twee dagen per week als officemanager bij een dieselmotorenbedrijf. Een functie in een stoere, mannelijke omgeving. Thuis werkt ze met zachte wol, voor haar eigen onderneming: Studio Viltelief. Met plukjes schapenwol creëert ze portretten van gezinnen, families en bruidsparen. „Soms ook van huisdieren, en af en toe maak ik een leuke afbeelding voor een kinderkamer – een hertje, bijvoorbeeld. Maar ik krijg voornamelijk opdrachten voor gezinsportretten.” Eind vorig jaar zat ze een beetje op de wip, vertelt ze. Zou ze vol voor Studio Viltelief gaan en haar baan bij het dieselmotorenbedrijf opzeggen? Inmiddels heeft ze de knoop doorgehakt, en sinds begin januari werkt ze alleen voor haar eigen onderneming. Een soort schilderijen, noemt ze de portretten zelf. Ze maakt ze meestal in een borduurring, waarin ze eerst een lap stof of vilt spant. Soms –bij een grote groep mensen– kiest ze voor een rechthoekige lijst. „Zo heb ik een tijdje terug een familieportret gemaakt met 26 personen; dan is een borduurring gewoon te klein.” Klanten weten haar vooral via haar Instagramaccount te vinden. En wie het naaldvilten zelf wil leren of uitproberen, kan met een groepje een workshop bij Lianne volgen. „Die geef ik vooral hier in de omgeving, maar ik ben van plan om dit jaar meer het land in te gaan; te beginnen bij de Veluwe.” :::inline_image 1::: ## Weerhaakjes „Ik ben altijd al creatief geweest”, vertelt Lianne. „Haken en breien doe ik graag, en ik maak van alles zelf. Vaak cadeautjes, zoals houten huisnummerbordjes. En als ik iets leuks tegenkom –een geborduurd schilderij, bijvoorbeeld– denk ik al snel: oh, dat kan ik ook zelf maken. Op een gegeven moment zag ik bij iemand thuis wollen poppetjes staan, die ik erg leuk vond. Ik wilde ze bijna gaan kopen, tot ik bedacht dat ik ze natuurlijk ook zelf kon maken. Online volgde ik een workshop naaldvilten en uiteindelijk maakte ik een compleet gezinnetje.” De poppetjes van zo’n 20 centimeter groot staan bij Lianne in de kamer, op een kleine, houten schijf. Een vrouwtje met blond, krullend haar en zachtroze kleding. Een mannetje met een donkere broek. Allebei hebben ze een peuter op de arm. „Het zijn net echte mensjes.” Liannes eerste wolviltproject was dus in 3D. „Daarvoor gebruik je als basis een soort pijpenrager, waar je dikke wol omheen doet. Met plukjes schapenwol creëer je hier vervolgens iets op. Later ben ik in 2D gaan werken. De techniek is daarbij hetzelfde: Met een naald met een soort weerhaakjes prik ik plukjes wol op een ondergrond. De wol blijft hierdoor vastzitten en die vorm ik zoals ik wil. Zo kan ik allerlei kleuren en structuren aanbrengen. Het verschil is, dat je in 2D op een platte ondergrond werkt, en niet rondom. Wanneer je iets haakt of breit, gebruik je een bolletje wol. Bij naaldvilten werk je niet met zo’n bol wol in strengen, maar met lontwol of kaardvlies. Eigenlijk is dit wol die rechtstreeks van het schaap komt, en dus niet in strengen is gedraaid en op een bolletje is gerold. Hij is wel gekleurd en gewassen. Ik werk ook wel met ongekleurde wol; die voelt zelfs nog een beetje vettig aan. Meestal gebruik ik wol van schapen van Texel en uit Nieuw-Zeeland. Ik vind het fijn om natuurlijke materialen te gebruiken. Natuurlijke, zachte kleuren vind ik erg mooi; die zijn bij klanten ook het populairst. Maar ik krijg ook opdrachten waarvoor ik drukke prints of felle kleding moet afbeelden. Dat is geen probleem, hoewel ik zachte tinten het geschiktst vind voor een mooi eindresultaat.” :::inline_image 2::: ## Details Een atelier heeft Lianne niet. Ze werkt aan de houten keukentafel in haar Sliedrechtse jarendertighuis, onder het witgeschilderde balkenplafond. Een eigen atelier is nog een droom. Want thuis hebben Lianne en haar man weinig ruimte; ze wonen klein. De voorraden wol en ander materiaal bewaart ze op zolder en in twee lades in de woonkamer. En… in de auto, vertelt ze. Die is een soort rijdend magazijn geworden. Dat is overigens wel handig wanneer ze workshops geeft. Materialen inladen is dan in ieder geval snel gebeurd. :::author_streamer 1::: De bestellingen komen vrijwel altijd binnen via Instagram. „Vaak van mensen die hun eigen gezin willen laten vastleggen. Anderen willen een portretje cadeau geven. In veel gevallen hebben klanten al een fotoshoot gehad, dus die beelden kan ik mooi gebruiken. Aan de hand van de foto die ik heb gekregen, ga ik aan de slag. Ik pak een vilten ondergrond, een borduurring en wol. Dan start ik met het vormen van de gezichten in huidskleur, en vanuit die basis werk ik steeds verder. Er komt een shirt bij, of een jurk… Vooraf een schets maken, doe ik nooit meer. Ik weet inmiddels wel hoe groot ik ongeveer moet werken. En zonder schets heb ik meer vrijheid, dat vind ik wel lekker. Ik gebruik naalden in verschillende maten, de een wat grover dan de andere. Met een fijne naald kun je details creëren. Heel fijn werken lukt niet, maar het is wel mogelijk om de indruk te geven dat er bloemetjes op een jurk zitten. Wat ik ook heel leuk vind, is dat je structuren kunt laten zien, zoals het kant van een trouwjurk. Of roezels. Uiteindelijk ben ik meestal zo’n drie tot vier uur bezig met een opdracht; het hangt er een beetje vanaf hoe gedetailleerd ik moet werken.” :::inline_image 3::: ## Sterretje Soms vragen klanten of Lianne een sterretje in het portret wil verwerken. Dat herinnert eraan dat er in het gezin nóg een kind geweest is, dat is overleden – of soms meerdere kinderen. „Zoiets komt best vaak voor. Er ontstaat dan een portret waarop ook stilgestaan wordt bij kinderen die er niet meer zijn. Dat vind ik heel mooi.” „Meestal vertelt de klant bij het doorgeven van de bestelling meteen iets over de reden van zo’n sterretje of van een ander symbool. Daar ga ik vaak op in, en dan merk ik algauw of iemand er meer over wil delen of niet. Als het portret af is, stuur ik het op, of het wordt bij mij afgehaald. In dat laatste geval heb je meestal ook wel een praatje.” Dat zijn mooie momenten, vindt Lianne, waarop er soms lief en leed gedeeld wordt. „Bij een portret komen vaak emoties kijken, dat merk ik ook tijdens de workshops.” :::author_streamer 2::: ## DIY-pakketten „Wekelijks ben ik zo’n zestien uur druk met het wolvilten, zo veel mogelijk onder schooltijd. Op zaterdagen en ’s avonds geef ik vaak workshops. Soms krijg ik de vraag: „Ben je het portretten maken niet zat?” „Nee”, zeg ik dan. Dit werk is nooit hetzelfde. Klanten hebben allemaal hun eigen verhaal en zeker tijdens workshops heb ik veel contact met mensen. Daar geniet ik van. Net als van de afwisseling die het werk met zich meebrengt. Het leuke aan wolvilten is, dat er vanuit niets iets ontstaat. Nou ja, niet vanuit niets, maar vanuit wol. Er groeit een portret onder je handen waarin mensen zich echt herkennen. Wolvilten is ook heel ontspannend. Je voegt elke keer een plukje wol toe, en ondertussen wordt de voorstelling steeds herkenbaarder. Het is ook fijn dat je snel resultaat hebt. Als je gaat breien, ben je heel lang met een project bezig. Met wolvilten heb je in drie uur tijd iets staan. Terwijl ik bezig ben, luister ik vaak naar muziek of een podcast. Ondertussen kan ik mijn gedachten de vrije loop laten. Dat is heerlijk. Ik denk nooit: o, help, ik moet weer. Soms is er wel tijdsdruk, bijvoorbeeld rond Kerst. Dan heb ik af en toe zoiets van: hoe krijg ik het nog voor elkaar? :::author_streamer 3::: Gelukkig vinden onze kinderen het leuk, wat ik doe. Zij genieten ervan om me te helpen; dan mogen ze bijvoorbeeld wol uitzoeken en op kleur leggen. Knutselen aan de eettafel doen ze ook graag; ondertussen werk ik aan een portret. Verder heb ik mezelf de luxe van een schoonmaakster gegund. Want het huis bijhouden; daar kwam gewoon niet van. Soms vind ik het ingewikkeld om de balans te vinden tussen mijn gezin en m’n werk. Want Viltelief kost heel veel tijd. Wat uren overhouden voor mezelf is lastig; ik besteed al mijn vrije tijd aan mijn onderneming. Pas is m’n website online gegaan. Mensen kunnen daar DIY-pakketten bestellen, met bijbehorende instructiefilmpjes die ik allemaal heb opgenomen. Dit wil ik graag verder uitrollen, en dat kost allemaal tijd.” ## Geconcentreerd Workshops geeft Lianne aan groepen vanaf acht personen, en altijd buiten de deur. „Vaak regelen mensen zelf een locatie; soms geef ik een workshop in samenwerking met een restaurant hier in de buurt. Dan zijn er zo’n 25 vrouwen per avond. Er is veel vraag naar de workshops. Maar de weekenden zijn ook voor mijn gezin, dus ik moet af en toe wel een grens trekken, anders ben ik elke zaterdag bezig. :::author_streamer 4::: Wat ik erg leuk vind, is dat iedereen kan wolvilten. Onze zoon van zes kan het ook, op zijn eigen niveau. En pas had ik een groep bejaarde dames. Zij maakten geen gezinsportret, maar een bloem of iets dergelijks. Tijdens de workshops merk ik dat veel deelnemers in eerste instantie niet durven te beginnen, dat vinden ze heel spannend. Maar na verloop van tijd zeggen ze: „Het is makkelijker dan ik dacht.” Vaak hoor ik dat ze het wolvilten rustgevend vinden. Tegelijk kun je je emoties erin kwijt. Soms moet je een wat groter stuk doen, en dan kun je even flink prikken in de wol. „Zo kan ik lekker m’n frustraties kwijt”, hoor ik dan weleens.” Wie zo’n avond vooral associeert met een kippenhok, heeft het mis. „Het is vaak heel stil. De eerste keer dacht ik: oh… is het wel gezellig? Het was echt heel stil; ik had het idee dat ik de sfeer erin moest zien te krijgen. Terwijl iedereen gewoon geconcentreerd bezig was. Mensen vinden die stilte helemaal niet erg. Het is wel grappig dat iemand een keer zei: „Jij krijgt het voor elkaar om een hele groep vrouwen stil te laten zijn.”” :::author_streamer 5::: ## Paars jurkje Lianne is behoorlijk perfectionistisch, zegt ze zelf. „Als ik een portret heb gemaakt, vind ik het soms lastig om te bepalen: wanneer is het af, wanneer is het goed genoeg? Ik leg mijn werk altijd een paar dagen weg, daarna kijk ik er pas weer naar. Soms heb ik dan de neiging om er nog veel aan te doen, en dan moet ik soms tegen mezelf zeggen: nú ga ik het opsturen. De reacties zijn meestal positief, dus ik kan er ook gewoon op vertrouwen dat het goed is.” Mocht er toch iets niet helemaal naar wens zijn, dan kan er altijd wat aangepast worden. „Als ik een schilderijtje af heb, krijgt de klant er eerst een foto van, ter goedkeuring. Daarna kan er nog iets gewijzigd worden. Een tijdje terug had ik een paars jurkje gemaakt. Later vroeg de klant: „Kan dat jurkje wit worden?” Dat is mogelijk. Als ik er niet te hard in geprikt heb, kan ik de wol nog verwijderen. En anders maak ik er een nieuw laagje overheen.” Heel soms gaat er iets mis. „Ooit ben ik een kindje vergeten op een portret. En pas ontplofte de pen van onze zoon, terwijl er een portret op de eettafel lag, vlak bij de plek waar hij zat te knutselen. Gelukkig kon ik het goed schoon krijgen. Toch was ik even bang dat ik helemaal opnieuw zou moeten beginnen. En dat kost echt veel tijd.” _Op de Terdege Zomerfair (22 t/m 25 juli) hoopt Lianne vier dagen lang workshops te geven waarin je de basis leert van het naaldvilten. Interesse? Houd de website terdegezomerfair.nl in de gaten._

Lianne van den Dool maakt portretten van wolvilt

Wat vond je van dit artikel?

Meer over

Impressie van Terdege
op Instagram

Thema's

Meer Terdege

Over Terdege

Service & contact

Volg ons

Lianne van den Dool maakt portretten van wolvilt

Wat vond je van dit artikel?

Ontvang onze nieuwsbrief

Meer over

Impressie van Terdege op Instagram

Thema's

Meer Terdege

Over Terdege

Service & contact

Volg ons

Impressie van Terdege
op Instagram