Het hoogseizoen loopt af. De laatste weken gebeurde het dus steeds minder vaak dat de voeten van geïnteresseerde gasten naast me opdoken, wanneer ik onder mijn wagen lag te sleutelen. Leuke mensen allemaal, hoor. Daar niet van. Maar nu kon ik eindelijk eens lekker doorwerken. ’t Is een juweeltje geworden. Blitse koplampen, toffe spoiler, folietje op de raampjes – supergaaf! De familie hier doet wat meewarig. Allemaal jaloers, natuurlijk. Kan ik snappen, als je ziet in wat voor rammelkasten zij rondrijden. Jenthe heeft een cartoon in de wc gehangen. Daarop zegt het ene mannetje tegen het andere: „Dikke spoiler heb jij, zeg.” Ze staan naast een wagen met een groot plakkaat erop: „Aan het eind van de ”Titanic” gaat-ie zinken.” Ik laat mijn huisgenoten lekker lachen. Na weken werken rij ík in een topauto! BEGIN OKTOBER. Wat een dag! Ging niet goed, vanmorgen ... Nu gaat het natuurlijk meestal niet zo goed, ’s morgens. Want wie wil er nu om 5.45 uur z’n bed al uit ...? 5.45, hè! Vandaag was het ook nog eens koud en donker beneden, want Jenthe is op familiebezoek in Nederland. Ik was weer laat. Dus ik liet héél snel Ollie naar buiten, nam héél snel een koffie en een peuk en scheurde toen héél snel achteruit het steile, donkere weggetje af, op weg naar m’n werk in het berghotel. Beneden aangekomen draaide ik blijkbaar eerder dan anders de haarspeldbocht in. Om precies te zijn: ik wás nog niet beneden en er wás daar nog geen bocht ... De auto raakte dus van het pad, kukelde over het randje van de helling, denderde zijdelings omlaag, schampte onderweg een boom en kwam uiteindelijk op de lege gastenparkeerplaats tot stilstand. Toen de ergste duizeligheid gezakt was, heb ik de schade opgenomen: een dikke deuk in de zijkant, de linkerspiegel is weg! Autorijden gaat in een plat land toch stukken gemakkelijker dan hier, dát weet ik wel. HALF OKTOBER. De meeste schade is hersteld. Ik ga er gewoon niet over nadenken wat het me aan uren en euro’s gekost heeft. Vandaag genoot ik weer van mijn Golf. Totdat er vlak voor me een Skoda stopte, waar iemand uitstapte die me aanhield. Bleek een agent in burger te zijn. Ik was blij dat Laura naast me zat, want we moesten mee naar een ”Prüfstelle” – en haar Karinthisch is tenslotte beter dan het mijne. Leuk werd het allemaal niet. Pas uren later stuurden de agenten ons zónder auto en mét een bizarre boete naar huis. Ze beweren dat de folie niet toegestaan is. Die heb ik gewoon hier bij een autozaak gekocht! De koplampen zijn te fel, de spoiler is illegaal. Wat is dit voor een apenland?! In Nederland rijden zo veel lui hiermee rond. Laura in tranen, natuurlijk. En toen konden we Maarten bellen om te vragen of die ons wilde ophalen ... Geen idee hoe ik nu op mijn werk kom. Want m’n mooie wagen krijg ik pas terug als ik hem in oude staat heb gebracht en hij opnieuw gekeurd is. Wat een land! Wat doe ik hier?! Eerst maar eens kijken of ik voor de komende dagen een auto kan lenen. Zo’n rammelkast.”
Jenthe
