En toch geeft deze periode zo veel verdrietige gevoelens. Vorig jaar waren dit de laatste maanden samen. Ze zijn voorbij en komen nooit meer terug. De ”gorse” doet me telkens denken aan de reis naar het ziekenhuis in Aberdeen. Ik wist het … Ik voelde het … Te erg om het werkelijk te geloven. Ik wilde hem niet wegbrengen, maar het moest wel. Beleefd als altijd bedankte hij mij hartelijk voor het rijden. Het is alles voorbij. Het normale is nu mijn droom geworden. Apart is dat … Het normale was dus blijkbaar zo normaal niet. Vermoeid liep ik vorige week in de supermarkt. Ik keek naar de diepvriesproducten en opeens liep ik in gedachten in de COOP in Portree, waar we een jaar geleden nog woonden. Alles was daar zo veel duurder. Heimwee overspoelde me. Ik wist hoe ik me toen voelde. Lopend door de supermarkt daar … Wetend dat John thuis op ons zat te wachten. Nooit meer een klein lief berichtje, zoals toen, op de momenten dat we niet samen waren. Nooit meer een vrolijk gezicht achter de groene planten. Nooit meer John, die zo blij was als we weer thuiskwamen. „Don’t carry these heavy things, darling’” zei hij dan en droeg de boodschappen voor me naar binnen. Ik moest eraan denken toen ik de zware potgrondzakken de auto in sleepte en later naar het schuurtje droeg. En toch … ”He does all things well.” Ja, dat besef kan samen opgaan met het verdriet. Ik denk aan mijn lieve schoonzusje, dat de boodschap ”acute leukemie” gekregen heeft. Na Johns overlijden werden we goed bevriend. Johns broer rouwt toch al zo diep om John. En nu dit … Ze hebben een groot gezin. Wat is het dan sterk wat Psalm 61 zegt: „When my heart is overwhelmed / Lead me to the Rock / That is higher than I.” Het werd mijn motto na John’s overlijden. Dat die tekst ook op Johns studeerkamer hing, is destijds nooit tot me doorgedrongen. Toen sprak het blijkbaar niet. En zo is het precies met Gods Woord. Wat gaat het spreken in tijden van tegenspoed en diepe rouw! En te midden van al dit verdriet zijn er ook zo veel zegeningen. Het bestuur van John Knox Foundation dat op bezoek kwam. Een avond met een gouden rand. Marthe, een afgestudeerde juf, die hier twee maanden is om op de school te helpen. Wat een zegen! Zo’n goede hulp op school en ook hier thuis. Op dit moment zijn er nog meer lieve mensen over. Zij hopen een ”Art Week” met de leerlingen te doen, een creatieve week dus. Zomaar vrijwillig! Zo hartverwarmend! De leerlingen kijken er enorm naar uit. Allerlei activiteiten staan op het programma, zoals werken met klei, het ingraveren van glas, houtdraaien en nog veel meer. Voor mij betekent het even een week zonder voorbereidingen. Heerlijk, want zeven niveau’s in één klas, daar heb je wel je handen aan vol. Maar met wat creativiteit kom je een heel eind. En vooral met de hulp van vrijwilligers. Daar ben ik zo dankbaar voor. Het werk is een medicijn. _Daniëlle Campbell-Vogelaar bleef met haar dochtertjes Grace en Mercy achter, toen haar man, de Schotse dominee John Campbell, na een operatie in 2023 overleed._