Tradities zijn bij ons talrijk en dierbaar. Ik denk aan het feestelijke afscheid van groep 8, waarbij kinderen in bonte voertuigen worden afgezet en over een rode loper het plein op komen. Of aan het schoolconcert en de fancyfair, die het schoolplein laten bruisen van energie en betrokkenheid. Stuk voor stuk momenten waarop onze school verandert in een echte leefgemeenschap. Een absoluut hoogtepunt is het kerstfeest met alle ouders en kinderen in een bomvolle dorpskerk. Soms moeten we echter afscheid nemen van tradities. Ook als het pijn doet. Dit jaar geldt dat een traditie die vooral bij de kinderen een legendarische status heeft: het snoep strooien van groep 8. Toen bekend werd dat het dit schooljaar de laatste keer zal zijn, veroorzaakte dit direct lichte paniek onder de leerlingen. Want hoe kan je een schooljaar nou afsluiten zonder snoep strooien? >**Toen bekend werd dat het de laatste keer zal zijn, veroorzaakte dit lichte paniek onder de leerlingen** Het ritueel is even simpel als spectaculair: groep 8 betreedt het bordes met tassen vol snoep, terwijl de rest van de school gespannen toekijkt. Dan begint het aftellen, en barst het los. Snoepregens dalen neer, handen grijpen, kinderen duiken. Wat een paar tellen eerder nog een keurig opgestelde rij was, verandert in een kluwen van gretige armen en enthousiaste chaos. De instructie is: onderhands gooien! Maar voor de zekerheid zetten sommige leerlingen een fietshelm op tijdens het moment suprême. Vooral vanwege de Napoleons -die als ware hagelstenen kunnen aanvoelen- is dit geen overbodige luxe. Na een kwartier is de meeste munitie verschoten. Degenen met het meeste lef hebben de buit binnen en kunnen zich wekenlang tegoed doen aan toffees en zuurtjes. Gelukkig zijn er altijd nog een paar gulle groepachters die hun buit eerlijk delen met de kinderen die iets minder geluk hadden. Toch is het dit jaar echt de laatste keer. Over en uit. Het is te duur, te gevaarlijk, te beestachtig en te ongezond. Dat besef begint langzaam door te dringen bij ouders én leerlingen. Wat het alternatief wordt, weten we nog niet. Eén ding is zeker: het wordt lastig om een waardige vervanger te vinden voor dit kleurrijke afscheid. Eind juli zal voor de allerlaatste keer de snoepregen neerdalen op het plein. Een moment om te koesteren, om nooit te vergeten. En misschien zet ik dit jaar zelf ook maar een fietshelm op. :::kader 1:::