Ook als predikant staat voormalig ambulancechauffeur Peter Vlot tussen de doden en de levenden

De houtkachel brandt lustig in huize Vlot. De kleine Ralf, jongste van vijf kinderen, zit in de gloed van het vuur te spelen. Zo nu en dan kijkt hij even naar zijn ouders, die naast elkaar op de bank zitten. Voor Trijntje Vlot (46), geboren Karels, is het leven in een pastorie vertrouwd. Ze was twaalf jaar toen haar vader door het curatorium van de Gereformeerde Gemeenten werd toegelaten tot de studie aan de Theologische School in Rotterdam. Vier jaar later verhuisde ze met het ouderlijk gezin naar een pastorie in Hardinxveld-Giessendam, waar ze Peter Vlot (47) leerde kennen. Na hun huwelijk vestigden ze zich in Dordrecht, waar Trijntje werkzaam was op het schippersinternaat. Peter was vanaf zijn jeugdjaren geboeid door hulpdiensten en trad toe tot de vrijwillige brandweer. Op jonge leeftijd solliciteerde hij naar de functie van ambulancechauffeur. Hij vond een plek bij de ambulancedienst Zuid-Holland Zuid. ## Armoede Hoewel hij geen zondagse kerkdienst nodeloos zou overslaan, lieten de geestelijke dingen hem ten diepste koud. Dat veranderde door de ernstige ziekte van zijn vader. „Hij mocht getuigen van de hoop die in hem was. Toen ik hem op een dag opzocht in het ziekenhuis, strekte hij zijn armen naar me uit en zei: „Ik ga naar huis.” Dat ontroerde me diep. Ik zag mijn ontstellende armoede door het kiezen voor de wereld en het verachten van de Heere en Zijn dienst. Vanaf dat moment ben ik Hem met ernst en drang gaan zoeken.” Vanwege zijn gebrek aan kennis van de Schrift besloot de ambulancechauffeur de Cursus Godsdienstonderwijs van de Gereformeerde Gemeenten te gaan volgen. „Op alle rustige momenten was ik met theologie bezig, tien jaar lang, totdat ik het hbo-niveau had bereikt.” De studie nam zijn liefde voor het dagelijks werk op de ambulance niet weg. „Ik genoot ervan, al besefte ik dat mijn voorkeuren niet bepalend zijn. Dat ging steeds meer klemmen. In die nood pakte ik ons dagboek, met het gebed of het gedeelte van die dag richting zou mogen geven. Het ging over enkele teksten uit Mattheüs 10: „Zie, Ik zend u als schapen in het midden der wolven… Zo zult gij niet bezorgd zijn hoe of wat gij spreken zult; want het zal u in dezelve ure gegeven worden wat gij spreken zult.” Ik ben op mijn knieën gevallen en heb gezegd: „Als U daarmee bedoelt dat ik dominee moet worden; dat kan ábsoluut niet.” Ik zag duizend en één bezwaren.” ## Verwarrend Verschillende keren stond hij op het tweetal voor het ambt van diaken, wat hem en Trijntje deed vermoeden dat dit de post was die God voor hem had bestemd. Keer op keer kreeg de tegenkandidaat de meeste stemmen. Ook voor Trijntje was het een verwarrende situatie. „Aan het leven als domineesdochter heb ik absoluut geen frustraties overgehouden, maar ik zat er bepaald niet op te wachten dat Peter dominee zou worden. Net als hij hoopte ik dat de Heere met die teksten uit Mattheüs 10 iets anders bedoelde.” In 2016 kon haar man niet meer onder de roep uit. Kort voor Goede Vrijdag wendde hij zich tot ds. H. Hofman junior, destijds predikant van de gereformeerde gemeente in Dordrecht. „Die heeft door zijn prediking veel voor me betekend. De verbondenheid ontstond door zijn boodschap vanaf de kansel, persoonlijk contact hadden we eigenlijk niet. Door een gesprek in de pastorie hoopte ik van hem antwoord te ontvangen op de vraag of ik naar de kerkenraad moest komen voor een attest.” Het pakte anders uit. „Hij luisterde naar wat ik vertelde en zei daarna: „Dan zal ik nu een stukje uit de Bijbel lezen en een gebed doen. Na Pasen hoor ik wel of je het doorzet of niet.” Ontredderd ging ik naar huis, maar de Heere hééft het in die tussenliggende dagen willen oplossen, door zijn Woord. Voor zijn handelwijze ben ik ds. Hofman nog altijd dankbaar. Je moet het niet van mensen verwachten.” ## Stropdas Trijntje kon haar verzet laten varen na de opmerking van haar vader: „Je hoeft hem niet naar het graf te brengen; dat is nog iets heel anders.” „Op dat moment realiseerde ik me: wie ben ik om hem tegen te houden. Dat durfde ik toch niet. Zeker niet nadat we op een avond in ons dagboek lazen: „Het zwakke Gods is sterker dan de mensen.” Dat zette ons allebei op ons plek.” „En de Heere gaf liefde die niet alleen mij, maar ook jou deed overbuigen”, voegt Peter toe. „Dan wil je geen andere weg meer.” :::author_streamer 1::: Met het attest van de kerkenraad van Dordrecht reisde hij naar het curatorium. Dat liet hem tot zijn verwondering toe tot de studie aan de Theologische School. Zijn collega’s van de ambulancedienst bezorgden hem een warm afscheid. „De meesten dachten volkomen seculier, maar de band was heel goed. Enerzijds verbaasden ze zich over mijn keuze, want ze wisten dat ik het werk met hart en ziel deed en me daar als een vis in het water voelde. Ik was betrokken bij de opleiding en werkbegeleiding en zat in de ondernemingsraad. Toch kwam mijn vertrek niet totaal onverwacht. „We hebben altijd gemerkt dat God en de kerk je hart hebben”, zeiden ze bij mijn vertrek. Een van de collega’s leerde me een stropdas te strikken; dat geeft iets weer van de prachtige collegiale sfeer.” :::inline_image 1::: ## Bagage De overgang van de ambulancedienst naar de Theologische School was een cultuurschok. „Te meer omdat ik in mijn leerjaar de enige student was. Daar stond tegenover dat ik me nu hele dagen kon bezighouden met de theologiestudie. Dat is altijd een vreugde voor me geweest. De docenten waren geduldig, vriendelijk en vaderlijk voor me. Tijdens de eerste schooldag vroeg ds. Moerkerken uit welke sector ik afkomstig was. Ik moet hem met glimmende ogen over het werk op de ambulance hebben verteld. Nadat ik mijn verhaal had afgerond, zei hij op de hem eigen manier: „Peter, verlaat, vergeet wat ooit u kon bekoren.” Ik heb veel van die oude leermeesters mogen leren, ze waren echt bezig met het overdragen van een ambacht.” „Al heb je ook nog altijd profijt van de bagage die je bij de ambulancedienst hebt meegekregen”, vindt Trijntje.„Dat is zo”, bevestigt haar man. „Daardoor leerde ik alle plekken en geledingen van de samenleving kennen, van bordeel tot discotheek. Een voormalige collega die zo nu en dan dienstdoet in deze streek, komt soms even langs voor een bak koffie. Dan praten we bij. Laatst ben ik naar het afscheid van een oud-collega geweest. Daar stond ik in zwart-wit in plaats van in een groen-geel uniform, maar op zo’n moment ervaar je weer de band van toen. Het doet me heel goed dat onze oudste zoon heeft gekozen voor de zorg.” ## Voetballen Voor de kinderen was de wisseling van uniform niet eenvoudig, merkte Trijntje. „Toen Peter vertelde dat hij door het curatorium was aangenomen, moesten ze dat echt verwerken. Onze zoon besloot te gaan voetballen. Ik heb gezegd: „Omkleden en mee met die jongen.” Hij moet zien dat er hier niéts gaat veranderen.” De Krabbendijkse predikant denkt er met een glimlach aan terug. „Ds. Hofman, die even op bezoek kwam, zei tegen me: „Denk erom dat je dit blijft doen, Peter.” Die man heeft een geestelijke nuchterheid.” Over haar toekomstige taken in de pastorie dacht Trijntje niet na. „Van thuis heb ik meegekregen dat je er als moeder in de eerste plaats voor je gezin bent. Je moet achter je man staan en de tijd nemen voor je kinderen. Zo ben ik hiernaartoe gekomen. Wat ik in de gemeente doe, is sowieso niet structureel.” „Dat is niet waar”, corrigeert haar man. „Jij bent de secretaresse en pastor van de pastor. Voor het overige kijk je wat mogelijk is zonder dat het gezin eronder lijdt. Dat is een gezonde nuchterheid, die ik ook bij pa en ma Karels zie. Die zijn altijd dicht bij zichzelf gebleven.” Aanvankelijk ging Trijntje mee op kraambezoek, maar dat was door het aantal leden van de gemeente niet vol te houden. „Elke keer heb je oppas nodig. Als je niet oplet, ben je nooit meer thuis. Ik heb niet het gevoel dat de mensen het me kwalijk nemen.” :::author_streamer 2::: ## Keihard werken De gang naar Krabbendijke kwam niet geheel onverwacht. Na zijn eerste dienst daar, als student, reed Peter naar huis met de vraag of dit zijn eerste gemeente zou moeten worden. „Ik zag veel bezwaren, vanwege de omvang van de gemeente en de afstand naar onze familie. Daar zijn we hecht mee verbonden, maar de Heere bevestigde door Zijn Woord dat ik hiernaartoe moest. We hebben vervolgens nooit bezuinigd op ritjes naar Hardinxveld. Mijn moeder is ons helaas al ontvallen.” Vooral in het begin voelden ze zich in het Zeeuwse land ontheemd. „Vertroostend en onderwijzend was wat we lazen in Jeremia 29. Het is onze opdracht om voor deze plaats, waar de Heere ons bracht, de vrede te zoeken. In die vrede zullen we ook zelf vrede hebben.” Het agendabeheer laat de predikant grotendeels over aan zijn vrouw, die de afspraken strak plant en de ochtenden vrij houdt voor het voorbereiden van de preken. „Als mensen dan bellen, vraag ik of het echt dringend is. Peter moet ongestoord bezig kunnen zijn met zijn belangrijkste taak. Er moeten zondags wel preken zijn. Die heeft hij nog niet op de plank liggen.” :::author_streamer 3::: „Ik doe het met veel vreugde, al is het keihard werken”, nuanceert haar man. „Graven in de Schrift is een lust én een rust.” Vaak denkt hij terug aan het laatste gebed dat ds. Moerkerken voor hem deed. „Na een preekbeurt in Capelle-West zocht ik hem even op. In dat gebed zei hij: „Heere, hier is onze jonge broeder. Er ligt veel op zijn schouders. U legt hem echter nooit te veel op, ménsen doen dat wel.” Het maken van keuzes blijft een strijd, want dat betekent tegelijk teleurstellen. Ome Joost Karels vertelde me dat hij in Rijssen moest kiezen tussen dringend en zeer dringend. Ik ga hem steeds beter begrijpen.” ## Sociaal bezoekje Als ze tijd heeft, bezoekt Trijntje soms op verzoek van haar man een gemeentelid. „Gewoon een sociaal bezoekje. Ik neem een kopie mee van een stukje uit het dagboek ”Blijft in mij” met fragmenten uit preken van ds. F. Bakker. Het stukje van die dag, dan hoef ik niet te gaan lopen zoeken. Ik lees het aan het eind van het bezoek voor en laat het bij die mensen achter. Eerst deed ik dat niet, maar je komt wel een soort namens je man.” :::inline_image 2::: Om even los te komen van het werk, is het goed om zo nu en dan elders te verblijven, ontdekte het echtpaar. „De Heere zorgt, maar de last van de gemeente ligt altijd op je. Perioden van ontspanning zijn onmisbaar, ook voor de kinderen.” :::author_streamer 4::: Er waren in de achterliggende jaren momenten waarop Trijntje zich afvroeg hoe het moest. Als er naast het vele reguliere werk ook nog begrafenissen waren in de eigen gemeente of in consulentgemeenten. „Dan kwam er soms onverwachts een oplossing. Bijvoorbeeld door het telefoontje van een collega-predikant die vroeg of hij de rouwdienst mocht leiden, omdat de overledene familie van hem was. Dan dacht ik: de Heere kijkt mee in de agenda.” :::author_streamer 5::: ## Mooie gesprekken Het zitten onder de prediking van haar eigen man voelt soms kwetsbaar, maar niet hinderlijk. „Ik luister nooit met kromme tenen. Op een aantal punten zie ik parallellen tussen Peter en pa. Als ik met mijn vader meeging naar een vreemde kerk, keek hij rond tot hij me zag zitten en gaf dan een knipoog. Dat vond ik geweldig. De man op de preekstoel was dezelfde als de man in ons huis. Onze Ralf zwaait onder het zingen van het eerste versje uitbundig naar zijn vader.” „En dan doet papa dit”, meldt haar spelende zoon, terwijl hij een gebaar naast zijn wang maakt. Op zaterdagavond vraagt Trijntje haar man waarover hij gaat preken. „Nee, ik heb geen behoefte om de preken vooraf door te lezen. We spreken er vooral nadien over.” De kinderen Vlot sparen hun vader niet. „Dat is alleen maar fijn”, vindt de predikant. „Het gebeurt meestal in liefde; positief-kritisch. Ik voel dat ze loyaal zijn en me meedragen in het gebed. Als ze meegaan naar diensten buiten Krabbendijke, geniet ik daarvan. Onderweg hebben we vaak mooie gesprekken. Doordeweeks proberen we wat te eten bij een KFC of een Mac.” :::author_streamer 6::: ## Pastoraat Het preken in eigen gemeente blijft bijzonder. „Omdat je die mensen leert kennen. Het pastoraat is onmisbaar voor de prediking. Je maakt je preken met de gemeente voor ogen. In de voorbeden gaat het om mensen die je kent. Op zondag zie je de hele gemeente, daarom moet je als predikant veel werk maken van de preken, maar het is goed om mensen daarnaast persoonlijk te spreken. Zeker bij zorgen. Ik heb nooit geweten dat die er zo veel zijn. Golf na golf komen ze op je af.” :::inline_image 3::: Binnen de kerkenraad weet hij zich gewaardeerd. „Toch blijft het predikantschap eenzaam. Augustinus zei: „Ik preek wat ik ben.” Dat maakt je kwetsbaar. Jezelf hopeloos onbekwaam voelen en toch níét onbevoegd. Misschien is het daardoor dat generaliserende kritiek op het functioneren van predikanten me veel meer raakt dan voorheen. Het is me meer dan eens tot troost als ik aan het begin van een dienst mag zeggen: „En van Jezus Christus, Die de getrouwe Getuige is.” Hij is erbij en dan kan het. Zo mag je mensen eerlijk wijzen op dat wat nodig is om welgetroost te leven en te sterven. De dienst van de Heere is een goede dienst. De grootste tegenvaller onderweg is dat je jezelf zo tegenkomt in hoogmoed en nog eens hoogmoed. Dat is vreselijk. Toch schenkt Hij mij hulp, Hij redt mij keer op keer. Dat is nu het vaak onbegrijpelijke wonder. Wat voel je dan scherp dat je het bloed van Immanuël persoonlijk nodig hebt.” ## Welbehagen Met vragen, van welke soort ook, kan hij altijd bij zijn schoonvader terecht. „In het pijnlijke gemis van mijn eigen vader heeft de Heere hem aan mij geschonken. Ver voordat er een ambtelijke band ontstond, raakten we geestelijk aan elkaar verbonden. Hij begreep mijn vragen en wees me er altijd op dat er buiten het bloed van Christus geen leven is. Ook in veel andere opzichten is hij me tot voorbeeld. Pa is wars van hokjes, onderhoudt contacten met collega’s uit allerlei kerken en is echt een verbinder. Prachtig!” :::author_streamer 7::: Zijn schoonvader leidde ook de dienst waarin hij werd bevestigd in het ambt van predikant. „De woorden van die preek gaan nog altijd mee: „Gij dan, mijn zoon, wordt gesterkt in de genade die in Christus Jezus is.” ’s Avonds deed ik intrede met Numeri 16 vers 48, een tekst waarin de verbinding van mijn verleden en heden uitkwam. „En hij stond tussen de doden en tussen de levenden, alzo werd de plaag opgehouden.” Voorheen verkeerde ik tussen de doden en de levenden, in het ambtelijke leven is het niet anders.” Dat bleek al snel. De dag na de intrededienst kwam een van de ambtsdragers naar de pastorie met de mededeling dat in die nacht een man van 48 jaar totaal onverwacht was overleden. „Er ging een golf van ontroering door de gemeente. Dit sterven bepaalde me sterk bij de kern van het predikantschap en dat waar het voor de kudde op aankomt. Dat mensen van dood levend worden en bekering onmisbaar is, evenals een levend geloof in de gekruisigde Christus. Dat hangt gelukkig niet van de prediker af. Het ligt vast in het eeuwig welbehagen van God.”

Ook als predikant staat voormalig ambulancechauffeur Peter Vlot tussen de doden en de levenden

Wat vond je van dit artikel?

Meer over

Impressie van Terdege
op Instagram

Thema's

Meer Terdege

Over Terdege

Service & contact

Volg ons

Ook als predikant staat voormalig ambulancechauffeur Peter Vlot tussen de doden en de levenden

Wat vond je van dit artikel?

Ontvang onze nieuwsbrief

Meer over

Impressie van Terdege op Instagram

Thema's

Meer Terdege

Over Terdege

Service & contact

Volg ons

Impressie van Terdege
op Instagram