Na de les bleef hij staan bij mijn bureau. Stan, wijdbeens, met zijn handen in zijn zakken. ”Even over die boekpresentatie”, zei hij. ”Die ga ik dus niet doen.” Hij ontweek mijn blik niet, dus even staarden we elkaar aan, als stonden we samen in een boksring. Ik was niet echt onder de indruk van zijn blik, wel van zijn klompen.