Ook het wennen aan ons nieuwe gezinsleven gaat goed. We hadden ons van tevoren een beetje schrap gezet voor wat er zou komen. Veel mensen wensten ons sterkte, en misschien dachten we daardoor dat het bijna niet te doen zou zijn. Tuurlijk, het is pittig. We zijn moe en het is soms een chaos thuis, maar we ervaren het niet als enorm zwaar. We zijn gelukkig met ons gezin en onze lieve kinderen. Johan en ik vullen elkaar goed aan, en de taken zijn eerlijk verdeeld. Misschien komt de klap nog wel, maar voorlopig zitten we nog lekker op die roze wolk. We zijn ook bezig om Sofie zindelijk te krijgen. Je zou denken: nu is misschien niet het handigste moment. Maar goed, het is mooi weer, dus we gaan ervoor. Onze container puilt uit van de luiers en het mag ook allemaal wat kosten. Laatst heeft Sofie haar grote boodschap op de wc gedaan. Zo trots als een pauw! Ruben, die het proces met grote belangstelling volgt, sjokt Sofie steeds achterna naar het toilet. Waarschijnlijk dacht hij: hé, Sofie gooit daar wat in, dat moet ik ook doen. Dus hop, daar ging een panfluit de toiletpot in. Gelukkig een kleintje van de markt, en niet mijn dure Roemeense panfluit! Zo kom ik eigenlijk dagelijks handen en ogen tekort, en kan je soms alleen maar toekijken hoe je huis stukje bij beetje wordt ‘geruïneerd’. Hoe kostbaar zijn dan die momenten in de avond, als alles weer aan kant is en je met een kopje thee op de bank zit. We krijgen ook ontzettend veel hulp van familie. Dat is zó fijn. Als er zonder iets te vragen ineens voor je wordt gestreken, of even wordt schoongemaakt. Of als iemand iets leuks onderneemt met de oudste twee kinderen. Binnenkort staan de eerste concerten alweer op de agenda, en stiekem kijk ik daar echt naar uit. Even geen mama zijn, maar mezelf verliezen in de muziek. Voor mij is dat meer een uitlaatklep dan woorden ooit kunnen zijn. En daarna kunnen we er weer tegenaan, met een volle batterij. _Deze aflevering is geschreven door Carina._