Een aantal dagen ervoor werd hij acht jaar en kreeg hij een horloge van ons. Zo eentje waarmee hij ons kan bellen. En waardoor we een beetje in de gaten kunnen houden waar hij speelt. „Is dat nou nodig?” vroeg iemand me. „Vroeger hadden kinderen dat toch ook niet? Belemmer je ze dan niet in hun vrijheid?” Goede vragen, vond ik. Die hadden we onszelf ook gesteld. Maar ik herinner me van vroeger dat mijn moeder regelmatig ontzettend ongerust was omdat ik niet kwam opdagen op het afgesproken tijdstip. Omdat ik opeens ergens kinderen vond om mee te spelen. Of omdat ik onderweg naar een vriendinnetje verdwaalde. Het kan kinderen juist ook vrijheid geven als ze je even kunnen bellen om te vragen of ze ergens iets langer mogen blijven. En daarbij: we houden de smartphone op deze manier hopelijk een beetje langer buiten de deur. Het bewijs dat er, ondanks het horloge, nog van alles met je kind kan gebeuren, staat nu druipend op de deurmat. Plasjes water lopen uit zijn broekspijpen. „Ik ben in de sloot gevallen”, zegt hij huilend. Blijkbaar probeerde hij op het ijs te staan, maar dat was niet dik genoeg. Gelukkig heeft een vriendelijke mevrouw het gezien en hem eruit gehaald en thuisgebracht. Snel trek ik zijn kleren uit en zet hem in bad, waar hij al snel lekker opwarmt. Ondertussen peins ik over het voorval. Ondanks alle techniek en al onze beschermingsdrang hebben we het leven niet in onze hand. Het is zo belangrijk om elke dag onze kinderen in Gods handen te leggen. Ik geloof dat het goed is dat kinderen vies mogen worden, mogen ontdekken. Tegelijk ben ik me bewust van de gevaren die dat met zich meebrengt. Het maakt me dankbaar voor de goede afloop. Nu alleen nog even uitzoeken of Luuks horloge eigenlijk wel tegen water kan. _Alette Koornneef is getrouwd en moeder van drie jonge kids. Woont in de buurt van de Goudse glazen. Schildert met woorden en tekentablet._