Ongekend, wat een kind in korte tijd leert. In een jaar tijd gaat het van klanken naar zinnen. Het is maar goed dat die leercurve op een gegeven moment afvlakt als je ouder wordt. Anders zouden we tijdens kantooruren nog steeds middagslaapjes moeten doen. Hoewel wij volwassenen hun grote voorbeeld zijn, trekken onze koters soms ook volledig hun eigen plan. Niemand heeft ze geleerd om borden van tafel te smijten. Toch doen ze het. Hetzelfde geldt voor zusjes slaan en de muur volstiften. Al vinden de meeste volwassenen het ook best fijn om af en toe buiten de lijntjes te kleuren. Dus echt van een vreemde hebben ze het ook weer niet. :::author_streamer 1::: Op taalgebied gaan kinderen eveneens hun eigen weg. We hebben onze zoon toch echt aangeleerd om opa en oma te zeggen, maar ergens in zijn kinderbrein ontstond het idee om daar popa en moma van te maken. Vrij geniaal vind ik dat, die samenvoeging van opa en papa. Sterker nog: popa is eigenlijk een beter woord dan opa, omdat het precies weergeeft wat het is: een relaxtere variant van een papa. Popa heeft bovendien iets weg van het woord pope, wat paus betekent. Beide ambten delen heel wat eigenschappen: wijs, grijs en een tikkeltje conservatief. Bovendien, als wij mannen zeggen priesters in onze gezinnen te zijn, dan moet de pater familias toch wel een soort paus zijn. Aan de andere kant heeft ons zoontje geen popa en moma, maar een bèbe en een bes. Het gevolg van een Urker schoonfamilie. Helemaal snappen doet hij dat nog niet. De eerste keer dat we het woord ”bèbe” zeiden, begon hij blij ”aapsie” te roepen, wat schaap betekent. Zijn bes is een foto op het kastje in de woonkamer. Nooit zal hij ontdekken wat voor leuke oma ze zou zijn. Hij zal haar alleen leren kennen uit de verhalen. Maar bij een verhaal kun je niet op schoot zitten. En je wordt er ook niet extra door verwend. Wel leert haar foto hem een les: dat liefde voortleeft. Ook als je er niet meer bent. _Robert van der Stelt is journalist, hardloper en vrolijke vader van twee kinderen. _