De adolescentiefase is een mooie, belangrijke, maar ook moeilijke periode in je leven. Het is de stap van kind naar volwassene. Een tijd waarin je je misschien afzet tegen je ouders, nieuwe relaties gaat ontdekken en waarin je je ook niet gezien of onbegrepen kan voelen. Voor ouders is het moeilijk om alles te begrijpen wat je als jongere voelt en ervaart. Als je ouders jou even niet begrijpen of zien, kan het helpen om iemand anders op te zoeken. Een andere volwassene die er voor je kan zijn, iemand in de kerk of op school, een tante of oom. En weet dat je altijd bij God terechtkunt. Denk maar aan de bloedvloeiende vrouw. Zij raakte de zoom van Zijn kleed aan en meteen keek Jezus om. Hij zág haar. Jezus ziet jou ook, ook in je eenzaamheid en verdriet. Hij kent je verdriet. :::author_streamer 1::: Ouders, ik hoor van veel jongeren dat ze zich niet gezien en/of begrepen voelen. Een paar van hun ervaringen: „Mijn ouders leggen de lat heel hoog. Ik moet daaraan voldoen.” „Mijn vader is altijd druk en als hij er is, is hij moe of heeft hij geen tijd.” „Door de ziekte van mijn moeder moet ik zorgen voor het gezin; wie ziet mij?” „Alles ligt altijd aan mij, ik moet gehoorzamen en sorry zeggen, maar mijn ouders doen dat zelf niet.” „Het is altijd discussie of ruzie thuis, vooral op de zondagen; ik ga liever weg.” Ouders, laten we de stenen uit ons verleden opruimen, voordat onze kinderen erover struikelen. Leer je kinderen sorry te zeggen door sorry tegen hen te zeggen. Kijk en luister naar jullie kinderen, zonder oordeel. Geef je kind eens een knuffel en ZIE hem of haar. Neem een voorbeeld aan hoe Jezus de mens zag: zonder oordeel, met innerlijke ontferming. Zeg vandaag maar sorry tegen jouw kind. _Ook een vraag over omgaan met pubers of (seksuele) opvoeding? Stel hem aan Matthijs via: redactie@terdege.nl._