Rieke Schreuder verloor plotseling haar man

De twee jongste kinderen (16 en 14) zijn naar school. De oudste, pabostudent Joas (20), heeft vakantie. Het leven lijkt weer zijn gewone gang te gaan voor het gezin. Al wordt het nooit meer zoals het was. In januari 2024 woonden de Schreuders een maand in hun nieuwe woning, midden in Zelhem, toen het ondenkbare gebeurde. Rieke (45): „Cees en ik waren net 21 jaar getrouwd. Cees had al lange tijd een eigen bedrijf in boomverzorging. Daarvoor heeft hij vaak op hoogte moeten werken. Maar hij zei altijd: „Als je veilig werkt, is er niet meer gevaar dan bij een ander vak.” Hij kon heel goed risico’s inschatten. Dat maakt het ook zo bizar dat hij juist tijdens zijn werk is omgekomen. Cees stond de laatste jaren niet zo vaak meer in een hoogwerker te zagen, want hij was altijd bezig met de aansturing van het bedrijf. Maar zo af en toe ging hij nog „een dagje buiten spelen”, zoals hij dat noemde. De klus waar hij die dag mee bezig was, was een grote. Daarom hielp hij mee. Hij moest populieren zagen. Dat is onbetrouwbaar hout, daar staan deze bomen om bekend. Die middag is Cees, tijdens zijn werkzaamheden, door een afscheurende tak uit de hoogwerker gevallen en overleden.” :::author_streamer 1::: ## Politie „Ik was net thuis van mijn werk als intern begeleider op een basisschool in Doetichem en was in de achtertuin aanmaakhoutjes voor de kachel aan het kloven. Ineens hoorde ik iemand roepen. „Hallo?” Ik liep naar voren, met het bijltje nog in mijn hand. Het was een politieagent. Ik lachte naar hem: „Sorry dat ik u niet hoorde, ik was hout aan het kloven.” Maar hij lachte niet terug. Ik dacht: dit is niet goed. Op hetzelfde moment werd mijn hoofd helemaal blanco. Er kwam nog een tweede agent aangelopen. „Mogen we binnenkomen?” vroegen ze. „Ja, natuurlijk”, antwoordde ik. Eenmaal in huis wonden ze er geen doekjes om. „Er is een ernstig ongeluk gebeurd binnen het bedrijf van uw man en hij is daarbij omgekomen.” Ik denk dat ik wel tien of twintig keer heb gezegd: „Ik kan het niet geloven.” Daarna vroeg ik of ik mijn ouders en schoonouders mocht bellen. Mijn schoonvader moest ik door de telefoon vertellen dat zijn zoon is overleden. Hoe je dat doet? Dat doe je gewoon. Ook al realiseerde ik me nog steeds niet volledig wat er gebeurd was. De agenten zeiden: „We weten dat jullie een zoon in Gouda hebben, en twee thuiswonende kinderen. Wat ga je tegen hen zeggen?” Ik moest me daarop voorbereiden. Marte, de middelste, kwam als eerste thuis. Ik ben haar buiten tegemoet gegaan, omdat ik niet wilde dat ze meteen met de aanwezigheid van de politie werd geconfronteerd. Ik zei: „Papa is gestorven bij een ongeluk.” Ook voor haar was dit niet te begrijpen. Jelte, de jongste, zei toen hij het hoorde: „Is dit een droom?” Mijn ouders en schoonouders, die inmiddels waren gearriveerd, drongen erop aan dat ik de begrafenisondernemer belde. Dat was ook zo onwerkelijk: dat ik die moest bellen, terwijl ik Cees nog niet eens had gezien. In verband met het onderzoek van de arbeidsinspectie kon ik pas om kwart voor tien ’s avonds bij hem komen, terwijl het ongeluk al om drie uur was gebeurd.” :::author_streamer 2::: ## Gedragen „De dagen erna voelde ik me doorlopend een soort verdoofd. Ik denk dat die verdoving de bescherming is die de Heere in een rouwproces geeft. In de eerste week merkte ik aan alles dat de Heere dichtbij was. Mijn schoonvader las op een avond aan tafel Psalm 93: De Heere regeert. Er kunnen golven over je heen gaan, maar Hij staat erboven. Dat kon ik beamen. Wat er ook gebeurt, de Heere is erbij. Een voorbeeld: We woonden hier nog maar net. De verbouwing was klaar. Wat als Cees het ongeluk had gekregen terwijl we nog midden in die verbouwing zaten? Of als we kort na zijn overlijden hadden moeten verhuizen? Nog een voorbeeld: Cees had net een contract afgesloten waar grote financiële verplichtingen bij kwamen kijken. In de week na zijn overlijden belde de notaris. „Sorry mevrouw, ik wil u nu liever niet lastigvallen, maar u kunt nog een paar dagen van dit contract af.” Tegelijkertijd vond ik mijn rust en vertrouwen soms verwarrend. Hoe kon ik zo kalm zijn? Iemand zei tegen me: „Rouw is als de golven. Ze kunnen je overspoelen, maar je kunt ook op een rustig punt tussen de golven in zitten.” :::photo_gallery 1::: Soms was ik heel verdrietig, bijvoorbeeld als we geconfronteerd werden met de kleine dingen waarin Cees altijd zo aanwezig was. Maar ik vind het niet erg om verdrietig te zijn. Dat is de omgekeerde kant van liefde: rouwen om degene die je verloor.” ## Meeleven „Na Cees’ overlijden waren we heel druk met alles regelen en met bezoek. Het bericht van het ongeluk verspreidde zich als een lopend vuurtje. Mensen appten en belden. Van alle kanten kreeg ik hulp aangeboden. Dat was een erfenis van Cees; hij hielp anderen altijd graag en was enthousiast, gedreven en zorgzaam. Zo kwamen er verschillende vrienden en kennissen van hem langs die zeiden: „Als mijn vrouw plotseling was overleden, had Cees mij zeker geholpen. Nu doen we hetzelfde voor jou.” Langzaam maar zeker groeiden we in die week toe naar de begrafenis. We merkten: Hij is er niet meer, het is alleen nog zijn lichaam. Dan is het ook goed dat hij begraven wordt. Op de begrafenis van Cees zei dominee Visser, onze consulent: „Hij houdt de weduwen staande.” Ik heb daar later nog vaak aan teruggedacht. Mijn schoonvader zei bij het graf: „Jezus weende over Lazarus, Jezus huilt met je mee.” Ook die uitspraak is me bijgebleven. Op een kaart die we kregen, stond een tekst uit Mattheüs: „Ik ben met U, alle dagen.” Daaronder was toegevoegd: „Dus ook vandaag.” Dat kwam bij me binnen. Ik dacht: dat is zo – als het moeilijk is, mag ik erop vertrouwen dat de Heere nabij is. De begrafenis werd massaal bijgewoond. Cees was relatief jong toen hij overleed: 44. Hij zat in de kerkenraad en had allerlei contacten. We wisten dus van tevoren dat er veel mensen zouden komen. Gelukkig kreeg ik genoeg hulp van de begrafenisondernemer. Over veel praktische zaken rondom zijn overlijden hoefde ik me niet druk te maken Zo kreeg ik meteen na het overlijden ANW en ging de studiefinanciering van Joas omhoog. Zulke dingen gaan in Nederland automatisch. De afwikkeling van de zaken rondom het bedrijf van Cees werd grotendeels intern geregeld. Alien, onze administratief medewerker, zei meteen: „Daar hoef jij je niet druk om te maken.” Cees’ rechterhand, André, was voldoende bekend met het bedrijf om de zaak te kunnen leiden.” ## Kinderen „Ik merkte dat de kinderen totaal verschillend op het verlies van hun vader reageerden. De een huilde veel; de ander liet minder emoties zien. Ze waren vaak thuis, maar gingen soms ook even naar een vriend of vriendin. Er was genoeg aandacht voor hen, wat goed was. Als er ’s avonds mensen in huis waren, deed iemand van de familie bijvoorbeeld even een spelletje met de kinderen in de keuken. Ze rouwden ook in de weken die volgden op hun eigen manier. In het begin pushte ik ze nog weleens om het over papa te hebben. Of ik vroeg te vaak door: „Hoe voel je je? Mis je papa? Ben je verdrietig?” Maar kinderen zijn veerkrachtig. Ze willen het liefst zo snel mogelijk terug naar hun gewone leven, zonder al die aandacht, zonder al die gedwongen gesprekken over hun vader. :::author_streamer 3::: Soms vonden ze het lastig dat er in de kerk vaak voor ons gebeden werd. De kinderen wilden die uitzonderingspositie niet; ze voelden zich niet zielig en wilden ook niet op zulke onverwachte momenten herinnerd worden aan het overlijden van hun vader. Zelf heb ik dat minder. Ik ben mijn maatje kwijt en vind het best fijn als mensen daarnaar vragen of er aandacht voor hebben.” ## Vragen „Boos op God ben ik niet vaak geweest. Er zijn wel momenten geweest waarop ik worstelde met het overlijden van Cees, waarop ik heb uitgeroepen naar de Heere: „Denkt U dat ik dit aankan? Waarom denkt U dat?” En telkens weer kwam ik met dezelfde klacht: „Heere, ik ben verdrietig, ik weet niet meer hoe het moet.” Maar ik denk niet dat Hij daarvan schrikt. :::photo_gallery 2::: Je hoort vaak mensen zeggen:„Vraag niet waarom, maar waartoe.” Maar in de Bijbel staan zo veel waaromvragen. In Psalm 55, bijvoorbeeld, lees je: ’s morgens, ’s middags en ’s avonds „zal ik klagen en getier maken en Hij zal mijn stem horen.” Als ik dan wéér met mijn vragen bij de Heere kom, vind ik die tekst zo vertroostend. :::author_streamer 4::: Al vrij snel na het overlijden van Cees was het Bijbelboek Job in mijn stille tijd aan de beurt. Een bekende tekst is Jobs uitspraak: „De Heere heeft gegeven en de Heere heeft genomen …” Wat we vaak vergeten, is dat er daarna nog heel veel klachten over Jobs lippen komen. Dat mag dus. De Heilige Geest heeft het nodig gevonden dat die in de Bijbel terechtkwamen. Ik ervaar het als de goedheid van de Heere dat ik verdrietig mag zijn. Niet dat je de hele tijd met gebalde vuisten hoeft te staan, maar je mag wel de minder mooie dingen bij Hem neerleggen. We hebben namelijk nogal eens de neiging om onze vragen en klachten in te slikken, maar daar kun je letterlijk ziek van worden. Mijn klachten mogen er zijn, zoals die van Job er mochten zijn. In Hebreeën 12 staat dat Hij kastijdt degenen die Hij liefheeft. Ik weet niet waarom Hij dat doet, en of je van dat kastijden iets speciaals moet leren. Maar ik weet wel dat het geen teken is dat de Heere zich van me afkeert. Ik worstel soms met Hem, maar niet tegen Hem. Hij draagt me, mét mijn lege plek in mijn hart.” ## Gemis Hoe het nu met me gaat? Ik ben iemand die vrolijk oogt. Maar ook iemand die van het negatieve kan uitgaan. Dat vind ik weleens moeilijk. Zo deden Cees en ik de opvoeding altijd samen. Hij was daar wat nuchterder in dan ik. Ik blijf weleens hangen in angsten: dit kan misgaan, dat kan misgaan. Nu zeg ik hardop tegen de Heere: „Ik wentel mijn zorgen op U, ik vertrouw op U, U zult het maken.” Dat maakt me niet altijd rustig vanbinnen, maar het troost me wel. Ik geloof niet dat het een foutje was, wat Cees is overkomen. God weet wat hij doet. Dus ik heb ook het vertrouwen dat Hij zal geven wat nodig is. De ene keer ervaar ik dat meer dan de andere keer, maar het blijft waar voor mij. Tegelijkertijd mis ik Cees. Hij was mijn maatje, degene met wie ik alles deelde; ook de kleine frustraties van het leven. Als ik nu iets wil delen, moet ik dat veel bewuster doen. Wie ga ik daarvoor bellen? Stel dat er iets kleins is gebeurd en ik bel mijn moeder of een vriendin, dan wordt het meteen zo groot. Dat is wat ik het meest mis: iemand die heel dicht bij je staat, die jouw gelijke is, die je in het voorbijgaan even snel iets kunt vertellen. Het kleine, het simpele, met daarbij de vanzelfsprekendheid dat het tussen jullie tweeën blijft. :::author_streamer 5::: Wat ik me ook niet had gerealiseerd, is dat ik mezelf na het overlijden van Cees weer opnieuw moet uitvinden. Je raakt in al die jaren huwelijk met elkaar vergroeid; Cees kende me door en door en hield van me. Nu hij is weggevallen, voel ik me soms kwetsbaar. Alsof er een soort bodem onder mijn bestaan weg is. Ook ben ik verdrietig om het gemis van Cees als vader. Hij had onze kinderen nog zo veel kunnen bijbrengen. Ik vond hem zo’n leuke man. Voor Marte heb ik een poster gemaakt en voor de jongens een fotoboekje met daarbij de dingen waarin ze op Cees lijken. Dat is mooi om te hebben voor later, zodat ze weten: hierin ben ik typisch papa.” ## Toekomst „In het begin zocht ik naar betekenis in het overlijden van Cees. Dat er naar aanleiding daarvan veel mensen tot bekering zouden komen, bijvoorbeeld. Als ik nu hoor dat Cees’ sterven iets uitgewerkt heeft, vind ik dat echt wel mooi, maar soms gaat er dan door me heen: maar moest hij daarom overlijden? Of als mensen zeggen: „Hij mag nu voor eeuwig bij de Heere zijn”, dan denk ik: ja, maar ik wil hem ook hier. Ik bedoel: pleisters helpen niet als je verdrietig bent. :::author_streamer 6::: Ergens in mijn achterhoofd zat altijd het ideaal dat ik samen met Cees oud zou worden; dat we samen gezellig rimpelig zouden zijn. Het raakt me altijd als ik hoor dat mensen 25 jaar of langer getrouwd zijn. Of als ik een ouder stel lief tegen elkaar zie doen. Niet dat ik dan meteen heel verdrietig ben, maar ik zal dat nooit met Cees meemaken. Gelukkig ben ik niet zo van het vooruitdenken; ik leef bij de dag. En dat is maar goed ook. Het leven, en ook rouwen, gaat stap voor stap. Ik vind het mooi als anderen herinneringen aan Cees delen. Zo kreeg ik een tijdje geleden een kaart van een collega van hem, die zei dat Cees een voorbeeld voor hem was als het ging om zijn leven met de Heere. Ik vond het bijzonder dat hij de moeite nam om dit te laten weten. Eerlijk gezegd verbaas ik me er sowieso over hoe trouw mensen zijn in hun meeleven. Pas deelde een oudere dame een herinnering aan Cees. Toen hij een keer bij haar en haar man op huisbezoek was, hadden ze hem verteld dat ze graag puzzelden. De volgende dag bracht hij hun een puzzel van de brede en de smalle weg. Dat was echt Cees. Tegelijkertijd is het ook goed dat het leven langzaam normaliseert. Ik wil soms weer even gewoon zijn, niet altijd over het gemis hoeven praten. Aan tafel, met de kinderen, gaat het vaak spontaan even over Cees. Met een lach en een traan. Zo herinneren we ons hem het liefst.”

Rieke Schreuder verloor plotseling haar man

Wat vond je van dit artikel?

Lees meer

Annet Kik-Post: Verhalen over rouw zijn me vaak te gepolijst

Verdriet met een gouden randje

Meer over

Impressie van Terdege
op Instagram

Thema's

Meer Terdege

Over Terdege

Service & contact

Volg ons

Rieke Schreuder verloor plotseling haar man

Wat vond je van dit artikel?

Lees meer

Annet Kik-Post: Verhalen over rouw zijn me vaak te gepolijst

Verdriet met een gouden randje

Ontvang onze nieuwsbrief

Meer over

Impressie van Terdege op Instagram

Thema's

Meer Terdege

Over Terdege

Service & contact

Volg ons

Impressie van Terdege
op Instagram