Thuis in Ameide, maar met een gedeeld gezin

Onopvallend staat het christelijke gereformeerde kerkje van Ameide aan een smalle straat die uitkomt op de rivierdijk. Het oorspronkelijke kerkje is omgebouwd tot verenigingsgebouw. Erachter verrees in 1992 een nieuwe kapel, zonder franje. In de consistorie hangen de portretten van de predikanten die de gemeente dienden en de ambtsdragers die in het harnas stierven. Sinds maart 2022 is ds. Pronk (54) aan de gemeente verbonden, na een lang traject van studie en uitzien naar een beroep. De boerenzoon uit Purmerland verhuisde in 1994 met zijn ouders naar Ede. Reden was de verkoop van het boerenbedrijf, vanwege nieuwbouw. In Noord-Holland kerkte het gezin in de christelijke gereformeerde kerk van Purmerend. De verhuizing naar Ede bracht hen in een ander kerkelijk en geestelijk klimaat. „In Purmerend gingen we met vijf verschillende psalmbundels naar de kerk. In Ede werd dat een Bijbel in de Statenvertaling met de psalmberijming van 1773. De Heere heeft ons daar goede jaren gegeven. Ik werd er koster en kwam door vrienden in aanraking met de gereformeerde gemeente en de vrije oud gereformeerde gemeente van Ede. Kerken die rond Purmerend niet aanwezig waren. ## Roeping Door de verhuizing leerde hij ook Corine (53) kennen, lid van de christelijke gereformeerde Pniëlkerk in Veenendaal. Na hun huwelijksdag in 1997 betrokken ze een woning in deze plaats. Corine, onderwijzeres van beroep, vond er werk op de reformatorische Johannes Calvijnschool. Corné, die in Amsterdam de heao had gedaan, trad in dienst bij Profuse, onderdeel van Baan. In 1999 voelde hij voor het eerst de drang om predikant te worden. Een ouderling in Ede die hij om raad vroeg, liet hem weten dat hij aan het verkeerde adres was. „Hij zei: „Je moet daarmee bij de Heere zijn, Die zal het je wel duidelijk maken.” Kort daarna kreeg ik het werk dat ik graag wilde gaan doen, als consultant. Daarmee verdween de roeping naar de achtergrond.” Tijdens een leesdienst, acht jaar later, kwam die onweerstaanbaar terug, door het gebed van een ouderling om dienstknechten in de wijngaard. „We waren inmiddels lid van de christelijke gereformeerde kerk in Overberg. Het gebed van die ouderling sloeg bij mij naar binnen. „Ik dacht al dat dit een keer zou gebeuren”, zei Corine toen ik het haar vertelde.” ## Invaller :::inline_image 1::: Vrijwel meteen startte hij de parttimestudie Grieks en Latijn in Kampen. Om meer flexibiliteit in zijn werk te hebben, trad hij in dienst bij Roza accountants, als interim-manager. In 2010 werd hij aangenomen door het curatorium van de Christelijke Gereformeerde Kerken, waarna de theologische studie begon, naast een driedaagse werkweek bij Roza. „Later kwam ik voor twee dagen per week in dienst van een vriend die de administratie van woningstichtingen verzorgde.” „Elke keer als de studie meer tijd vroeg, kwam er de mogelijkheid om minder te gaan werken”, blikt Corine verwonderd terug. Zelf had ze na de geboorte van hun derde zoon ontslag genomen. Vanwege de studie van Corné ging ze toch weer aan het werk, aanvankelijk niet enthousiast. „Ons gezin telde intussen vier kinderen. En ik had het gevoel: kan ik het nog wel?” Die twijfel werd snel weggenomen. Ze was weer welkom als invaller op de Johannes Calvijnschool. „Dat was ook de school van onze kinderen. Tussen de middag kwamen ze bij me eten; aan het eind van de dag nam ik ze mee naar huis. Voor meer vastheid ben ik na verloop van tijd overgestapt naar de Rehobothschool voor speciaal onderwijs in Ede.” ## Goede tijd „Mijn gezin heb ik in die jaren tekortgedaan”, vindt haar man. „De studie stond boven alles. Zelfs in de vakanties ging ik door.” :::author_streamer 1::: „Dat bedachten we toen al, maar je wist niet hoe het anders moest”, nuanceert Corine. „Ik kreeg de kracht om naast het gezin te werken en alle andere ballen in de lucht te houden, maar het was wel zwaar. Gelukkig konden we altijd terugvallen op onze ouders. Zij hebben veel opgepast. Ook de kerkelijke gemeente stond om ons heen. Vanaf het moment dat ik op vrijdag moest werken, werd er die dag bijvoorbeeld voor ons gekookt.” Over het leven in een pastorie spraken ze zelden. „Dat was toekomstmuziek. Er waren zo veel onzekerheden dat we maar bij de dag leefden.” „Het is wel gebeurd dat ik ’s nachts om halftwee nog op Hebreeuws zat te blokken en Corine een kop soep kwam brengen”, herinnert Corné zich. „Toch was het ook een goede tijd.” „Dat leven maakte ons heel afhankelijk”, bevestigt Corine. „Een berijmde regel uit psalm 147 ging veel voor ons betekenen. „Die, hoe het ook moog’ tegenlopen, gestadig op Zijn goedheid hopen.” Die goedheid hebben we echt ervaren.” ## Dordtse Leerregels In 2018 rondde hij de studie af. Een beroep kwam er niet. „Mensen om me heen lieten me weten dat het allemaal goed zou komen. Soms met een verwijzing naar de zin uit de Dordtse Leerregels dat de Heere Zijn knechten stuurt waar en wanneer Hij wil. Vooral in het begin had ik er grote moeite mee als mensen dat zo gemakkelijk zeiden.” Met de gemeente van Ameide, waar hij meer dan eens preekte, kreeg hij een band. „Zou dit de plek voor me worden, dacht ik. Na een zondagavonddienst werd die hoop me uit handen geslagen. Totaal moedeloos kwam ik thuis, Corine merkte het meteen. Een collega adviseerde me bij verzorgingshuizen te solliciteren, maar alles wat ik ondernam werd afgebroken. Het bleef bij catechiseren in twee gemeenten.” In 2021 werd hij met ernstige covid opgenomen in het ziekenhuis. Hij wist zich geborgen in Gods handen; de roeping was meer dan ooit omgeven door raadsels. „Ik verwachtte dat ik zou gaan sterven. Dat gebeurde echter niet. Na zes dagen kwam er een keer ten goede. M’n opstand, ongeloof en wantrouwen zijn in het ziekenhuis door de Heere weggenomen.” ## Doormidden Tijdens de maanden van herstel groeide de overtuiging dat God een deur zou gaan openen, en in september werd hij gebeld vanuit Ameide met de mededeling dat hij daar op tweetal stond. „Ik was zo verbijsterd dat ik nauwelijks iets wist te zeggen. Twee weken later kwam het bericht dat ik was gekozen. Dan word je heel klein. De zondag na de stemming bevestigde de Heere de roeping door het lezen van Jesaja 55, een gedeelte dat veel voor me betekent, door onze predikant ds. J.M.J. Kieviet, die op bezoek kwam. In het gesprek met de kerkenraad van Ameide las een van de ouderlingen hetzelfde hoofdstuk. Met vrijmoedigheid heb ik het beroep mogen aannemen.” :::author_streamer 2::: Corine genoot aanvankelijk van de rust door het wegvallen van de studie. Toch ging ook zij na verloop van tijd uitzien naar een beroep. „Het is een open eind, je weet niet waar je aan toe bent. Door dat beroep kwam er duidelijkheid. Tegelijk was er het besef: nu gaat ons gezin doormidden. Twee jongens wilden in Veenendaal blijven, daarom hebben we ons huis aangehouden. Alleen onze oudste zoon en onze dochter gingen mee hiernaartoe. Dat was ook voor hen niet makkelijk.” ## Activiteitencommissie De maanden daarvoor beleefde ze in een roes. „Het was allemaal heel hectisch. Wat nemen we mee en wat laten we achter voor de kinderen? Je hebt alles dubbel nodig, van bestek tot witgoed. In dezelfde tijd verhuisden mijn ouders. Daardoor kregen we best veel spullen toegeschoven. In Ameide werd met man en macht aan de pastorie gewerkt. April 2022 zijn we verhuisd.” :::inline_image 2::: De gemeente, die zo’n 140 leden en doopleden telt, bracht een beroep uit voor 50 procent. Na een jaar werd het opgehoogd tot 60 procent. Corine bleef twee dagen per week werkzaam in het onderwijs. „Dat vind ik heerlijk. Ik heb daar mijn eigen plekje. We hebben mijn inkomsten nodig, maar ik ervaar het werk zeker niet als een offer. Op donderdagavond eet ik bij de kinderen in Veenendaal. Het zijn echt twee verschillende werelden waarin ik leef.” Haar nieuwe taak ervoer ze als een zoektocht. „Hoe moet je je gedragen als predikantsvrouw? Ik was al vijftig toen we naar Ameide kwamen en besloot uiteindelijk maar gewoon mezelf te blijven. De mensen hier zijn gelukkig heel prettig en betrokken.” Al snel werd ze lid van de activiteitencommissie. „Dat past bij me. Elk jaar organiseren we de gemeentedag en een aantal activiteiten om geld in te zamelen voor goede doelen. Zo leer je gemeenteleden op een andere manier kennen.” ## Stamboom De sfeer in Ameide doet ds. Pronk denken aan die in Purmerland. „Ook dat was een dorp in de polder. Het klimaat was er wel wat minder ingetogen. Alblasserwaarders leggen hun innerlijk niet meteen bloot. Dat doen ze pas als ze je beter leren kennen.” Aan de kennismakingsbezoeken denkt ook Corine met genoegen terug. „We werden overal even hartelijk ontvangen.” Al snel ontdekte ze dat er tussen veel gemeenteleden familiebanden waren. „Ze heeft een stamboom voor me gemaakt”, lacht haar man. „Daardoor weet ik nu precies hoe de lijnen lopen.” Het zitten onder de prediking van haar echtgenoot blijft voor Corine “een dingetje”. „Het onbevangen luisteren ben je wat kwijt. Elke zondagmorgen bid ik of dat weg mag vallen. Meestal gebeurt het ook, dat zijn mooie momenten, maar het blijft anders dan voorheen. Om de week hebben we een gastpredikant. Dan zit ik meer ontspannen te luisteren.” ## Thuis Na jaren waarin hij her en der in het land voorging, geeft het dienen in een eigen gemeente ds. Pronk rust. „Dit is de plek die de Heere me heeft gegeven. Als ik op een zondag elders ben wezen preken en Ameide zie liggen, heb ik het gevoel: heerlijk, weer thuis.” :::author_streamer 3::: Zeer ingrijpend was voor de beginnende predikant het plotselinge overlijden van een 45-jarige diaken. „Hoe moet ik de familie pastoraal begeleiden? Dat kwam heel erg op me af. We hebben in die dagen sterk de onderlinge betrokkenheid ervaren, en die van de dorpsgemeenschap. Daar ben ik dankbaar voor.” Met vragen en zorgen kan hij altijd terecht bij zijn mentor, ds. K. Visser. „Na het overlijden van die diaken belde hij me op en liet hij weten dat hij de zondagavond erna in Ameide zou voorgaan. Daar was ik achteraf dankbaar voor, na alles wat er in die week op me afkwam. Omdat ds. Visser hier twee jaar heeft gewoond, kent ook hij de gemeente goed.” ## Rode draad Het gevoel van onzekerheid dat Corine aanvankelijk had, nam af. „Wij zijn geen perfect gezin, soms deel ik daar iets van. Dan merk je dat leeftijdgenoten tegen precies dezelfde dingen aanlopen.” Hoe mensen haar noemen, laat ze aan hen over. „Sommigen zeggen mevrouw, anderen Corine en jij. Binnen de activiteitencommissie is het Corine en u. Dat is toch grappig. Ik vind het allemaal prima. Op school is het gebruik van voornamen onder de collega’s vanzelfsprekend.” :::author_streamer 4::: Aan een eventuele volgende gemeente denken ze niet. „De Heere heeft ons zeer duidelijk hiernaartoe geleid”, verklaart ds. Pronk. „Er zal dezelfde duidelijkheid moeten komen om te vertrekken. Daarom hoeven we er niet over na te denken.” :::inline_image 3::: Een pijnpunt blijft het gescheiden zijn van de kinderen, bekent Corine. „Ook onze dochter is inmiddels naar Veenendaal gegaan. Ze miste hier haar vriendengroep. Daar mist ze ons. We zijn dankbaar voor hoe het gaat, maar het hele traject heeft wel zijn sporen getrokken. Bij ons allemaal.” „Normaal gaan de kinderen het huis uit”, constateert haar man. „Bij ons gingen pa en ma het huis uit. Dat is niet de natuurlijke gang van zaken.” „Maar door alle zorgen die er waren liep de rode draad van Gods trouw”, benadrukt Corine. „Daar kunnen we altijd op terugvallen.”

Thuis in Ameide, maar met een gedeeld gezin

Wat vond je van dit artikel?

Meer over

Impressie van Terdege
op Instagram

Thema's

Meer Terdege

Over Terdege

Service & contact

Volg ons

Thuis in Ameide, maar met een gedeeld gezin

Wat vond je van dit artikel?

Ontvang onze nieuwsbrief

Meer over

Impressie van Terdege op Instagram

Thema's

Meer Terdege

Over Terdege

Service & contact

Volg ons

Impressie van Terdege
op Instagram