„Ik heb het gevoel dat er iets misgaat, straks”, zeg ik op de dag van de sleuteloverdracht tegen een moeder op het schoolplein. Misschien zijn onze papieren niet in orde. Of heb ik een belangrijk bericht niet gezien… Ik vraag me af hoe ik dit allemaal deed toen we ons eerste huis kochten. Voor mijn gevoel waren er destijds zo veel minder leeuwen en beren op de weg. Jong en een beetje onbezonnen waren we misschien, dertien jaar geleden. Of kwam er ook wat minder bij kijken? Was het wat meer afgebakend? Nu alles digitaal geregeld wordt, kan het zomaar zijn dat je een mailtje mist. Dat maakt dat ik steeds het gevoel heb dat ik iets erg belangrijks over het hoofd heb gezien. >Toch blijkt mijn voorgevoel niet helemaal ongegrond… Ik zou me niet zo’n zorgen moeten maken. Daar schrijf ik nota bene gedichtjes over. Toch blijkt mijn voorgevoel niet helemaal ongegrond. Eenmaal bij de notaris ontdekt de verkoper dat hij zijn legitimatiebewijs vergeten is. Een beetje sacherijnig deelt de notaris mee dat de koop dan niet kan doorgaan en dat we een nieuwe afspraak moeten maken. Help! denk ik, straks vertelt hij dat de eerstvolgende mogelijkheid pas over drie weken is. Ik zie onze hele verbouwplanning al in het water vallen. Misschien heeft hij de paniek in mijn ogen gezien, want hij stelt voor dat de verkoper zijn identiteitskaart gaat halen en dat we twee uur later terugkomen. In zijn lunchpauze. Ik kan de man wel zoenen, maar dat zou erg ongepast zijn. Een paar uur later zitten we weer aan tafel. Het moment voelt wat minder euforisch dan ik had gehoopt, maar als de handtekeningen zijn gezet, is het definitief. We hebben de sleutel van ons nieuwe huis! Een plek waarvan ik hoop dat we er heel lang mogen wonen. Want ik weet nu al dat verhuizen nooit mijn hobby wordt.