Met een groot aantal parttimers is die puzzel elk jaar weer een uitdaging. Zo zijn er altijd persoonlijke wensen voor een bepaalde groep, voor de dagen waarop er gewerkt wordt, voor de boven-, onder- of middenbouw en voor duocollega’s. Het is onmogelijk om het iedereen naar de zin te maken. Gelukkig werk ik op een school met een team dat dat begrijpt. Er wordt volop meegedacht om het plaatje rond te krijgen. Dat helpt, maar makkelijk wordt het nooit. De eerste puzzelstukjes liggen altijd snel. Dat zijn de fulltimers die al jaren dezelfde groep hebben. Daarna volgen de vaste duo’s, die meestal ook goed in te passen zijn. Tenzij er een zwangerschaps- of ouderschapsverlof aankomt. Tegenwoordig hebben ook mannen recht op geboorteverlof. Dat maakt de puzzel er niet eenvoudiger op. Soms lijkt de formatie meer op het in elkaar zetten van een IKEA-kast dan op een legpuzzel. Je denkt dat je er bijna bent, maar dan blijkt er toch iets niet te passen en kun je weer opnieuw beginnen. Toch ontstaat er langzaam een beeld in mijn hoofd. Voorzichtig zet ik het plaatje op papier. En dan, ergens in april, na heel veel onderhandelen en overleggen, gebeurt het: alles klopt. Het complete plaatje ligt er. Een heerlijk moment. Natuurlijk weet ik dat het nog lang geen september is. Maar toch. Ik leun achterover, haal diep adem en sla het bestand zorgvuldig op. Klaar. Af. Gelukt. Eindelijk kan mijn aandacht weer naar andere zaken. Ik sta op om koffie te halen. :::author_streamer 1::: Op dat moment komt er een collega binnen. Net getrouwd, een van mijn schaarse fulltimers. Een hoekje van de puzzel. Ik zie dat ze iets belangrijks komt vertellen. In fractie van een seconde zie ik mijn puzzel uit elkaar vallen. Dan vermaan ik mezelf en richt ik me op mijn collega. „Mijn man en ik hebben een leuk nieuwtje”, zegt ze stralend. _School en schrijven horen voor Rijk Arends bij elkaar. Behalve echtgenoot en vader is hij locatiedirecteur van een basisschool en kinderboekenauteur._